Nepali Community Forum

xNepali Forum => Celebrity profile => Topic started by: xsajha on June 04, 2008, 01:43:44 PM

Title: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: xsajha on June 04, 2008, 01:43:44 PM
 Mahendra Manjil likely for Ratna
Nagarjun Palace for Gyanendra


KATHMANDU, June 4 - Gyanendra Shah is to get Nagarjun Palace and his mother, Ratna Shah, may get Mahendra Manjil, as per their request to the government.

Pashupati Bhakta Maharjan, retired principal secretary to Gyanendra, had communicated these wishes to Home Minister Krishna Sitoula who met the former monarch on Monday, according to sources.
The sources also told the Post that the Nepali Congress and CPN-UML on Tuesday discussed the matter and decided tentatively to fulfill the ex-king's wish. But they will take a final decision after consulting other political parties.

Meanwhile, the Maoists have also agreed to provide Nagarjun Palace to the former king. Maoist senior leader Dr Baburam Bhattarai said that the matter will be decided by the next cabinet meeting.

Nagarjun Palace, some eight kilometers north-west from downtown Kathmandu, was formerly owned by Gyanendra in his capacity as king and nationalized by the government in August last year. The palace was used by the royals as a retreat before the monarchy was abolished last Wednesday. Similarly, Mahendra Manjil is located inside Narayanhiti Palace premises and is occupied by Gyanendra's ailing mother Ratna.

In the meantime, sources at the palace said Tuesday that Gyanendra is waiting for the government's reply to his request before he starts looking for any residence.

"He (Gyanendra) started packing his belongings from Tuesday. At the same time, he is also waiting for a reply from the government," a knowledgeable source told the Post on condition of anonymity.

Gyanendra conveyed this message to the government committee that is working on an inventory of the property, historical documents and other materials inside the palace and that tried in this connection to access "some places" inside the palace Tuesday.

"He conveyed to the committee Tuesday that the places will be available for inspection after he finishes packing his belongings within one or two days," a knowledgeable source said.

Similarly, parties are discussing the request by Gyanendra for allowing him to continue to use the cars he has been using. But parties are likely to arrange other vehicles for him and keep the present ones in museum.

No historical documents

In the meantime, the government committee has found no historical documents or materials inside the palace as of Tuesday. It was believed that the palace might have kept historically important documents and artifacts.

 "The committee is now least hopeful about finding such documents and objects," another source said.

When the committee inquired with palace officials about the historical documents and other objects that were often alluded to by historians, such as secrete treaties with neighboring countries and with Bhot, the officials professed ignorance, the source added.

The source further added that the committee is yet to inspect two vaults -- one accessible to some palace officials and another accessible exclusively to the ex-monarch.

"But we are least hopeful about those places also. Had there been such documents and objects, the palace officials would have known. But they have no idea about these things", the source said.
Title: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: kurakani on March 30, 2009, 09:08:43 AM
FORBIDDEN love is the oft-heard reason behind Nepal's palace massacre when Dipendra Bikram Shah, then crown prince, ran amok.

But there's more to this Shakespearean tragedy than meets the eye, said the last crown prince of the Himalayan kingdom, a cousin of the killer prince.

Opening up for the first time since the 2001 bloodbath that took place before his eyes, Prince Paras Bikram Shah, 37, said there was a web of deep-seated reasons that sparked the killing.

But the trigger was a thwarted multi-million-dollar arms deal that was to have been Prince Dipendra's golden parachute to freedom if palace politics turned nasty.

Now largely based in Singapore, Prince Paras painted a vivid picture of palace intrigues in an exclusive interview.

He has a reason for making these revelation now (see report at bottom left). He wants to tell the world how a gun deal helped destroy a long-running kingdom.

'The Nepali army was looking for a new weapon to replace the Belgian SLR. Dipendra liked the German Heckler & Koch G36 assault rifle, as opposed to the battle-tested Colt M16,' said Prince Paras, who was close to the younger generation of royals.

'But his father, His Majesty, did not agree. I know that they argued over it. Dipendra was frustrated. He wasn't happy. He told me,' said Prince Paras.

According to Frontline, an Indian magazine, the crown prince was known to have a fetish for guns and would often test out the latest weaponry that the Royal Army was planning to buy.

50,000 guns

The German assault rifle had been short-listed by the army, which was in the market for 50,000 new guns.

According to Prince Paras, his cousin's advisers had been working on the deal, which could have brought the crown prince a windfall.

'That, to me, was the real trigger. The deal would have probably been for about 50,000 rifles, which at US$300 ($454) apiece, would work out to about US$15 million.'

But why would the prince need the money? Wasn't the family's net worth estimated to be more than US$200 million?

'Yes, but I think he was already making plans for the possibility that he would have to leave the country suddenly if things didn't work out for him.

'I think this was his back-up plan.'

The plan ultimately cost Prince Dipendra his life, when he shot himself after the massacre.

But what could be so bad as to lead a crown prince to plot such a bloody scheme?

The palace was a hotbed of contending interests, said Prince Paras.

'Dipendra had his reasons (to kill the king),' said Prince Paras, who left Nepal for Singapore last July after his country's Maoist government abolished the monarchy.

Breaking his long silence on one of history's bloodiest royal moments, Prince Paras told The New Paper that Prince Dipendra had not one but three reasons for wanting to kill his own father.

The first reason, according to Prince Paras, was there for everyone to see.

On 9 Nov 1990, King Birendra promulgated the new constitution and ended almost 30 years of absolute monarchy in which the palace had dominated every aspect of political life.

Said Prince Paras: 'Dipendra was never the same after his father told him in 1990 about the plans to give up the monarchy.

'He never agreed with that as he wanted to rule the country. I think he started planning his moves then.'

Prince Paras grew up with the crown prince as the two were just six months apart in age.

The second reason was his love for Devyani Rana. The royal family did not want Prince Dipendra to marry her as she was from a rival family.

Not drunk

Prince Paras dismissed the notion that his cousin had shot the family on impulse after drinking heavily that night.

'He had talked to us (the younger generation of Nepali royalty) about it a year before it happened,' revealed Prince Paras.

'I remember it clearly. It was his birthday (in 2000) and he told all of us that he would bring down the 'ivory tower'. But we didn't take him seriously. How could we?

'This was the crown prince talking. He was going to be our king. And who would believe that he would kill his own father?'

But Prince Paras said he sensed something amiss on the night of the murders when he went to Prince Dipendra's house for one of the family's regular Friday night parties.

'Another cousin and I asked to be excused from the party because we wanted to go somewhere else. Usually he agreed, but this time Dipendra said no. He wanted us to be there.'

And once he got there, Prince Paras noticed that his cousin was behaving abnormally, acting as though he was drunk when he clearly was not.

'I know him and I know when he had had too much to drink. He said he had been drinking since the afternoon but there was no smell of alcohol on him.

'How can that be? If he had been drinking all the while, he should have been reeking. But there was no smell.'

When the crown prince's father came into view and was about to make his entrance, the prince 'collapsed' on the floor, forcing Prince Paras and Prince Dipendra's brother, Prince Niranjan, to help him up and take him back to his room.

But that was not the last they saw of Prince Dipendra.

In an act of extreme brutality, Prince Dipendra soon returned to slaughter his entire family.,4136,197318,00.html? (,4136,197318,00.html?)

Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: kurakani on March 30, 2009, 09:09:25 AM
Exclusive interview with Nepal prince

Killer trigger: Foiled $23m gun deal

S'pore-based royal reveals what weighed on cousin's mind before he shot family members
By Clement Mesenas
March 30, 2009
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: kurakani on March 30, 2009, 01:11:44 PM
now every paper in Nepal has this news!
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: dareo on March 30, 2009, 06:36:04 PM
hard to believe, that the bad gun deal worth few million dollar to the prince would lead to such event. but alas i don't know the reason too.
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: kurakani on March 30, 2009, 10:52:32 PM
hard to believe, that the bad gun deal worth few million dollar to the prince would lead to such event. but alas i don't know the reason too.

Who knows.
But if you throw stone on mud.... some will fall on your face too.

It shows what these royals were doing to Nepalese money!

It is more clear why we don't want any kings in nepal
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: kurakani on March 30, 2009, 11:28:04 PM
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: kurakani on March 30, 2009, 11:28:49 PM

Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: kurakani on March 30, 2009, 11:29:42 PM


source -mysansar
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: kurakani on March 30, 2009, 11:34:40 PM
Kantipur ma hijo ko magazine cover

( (
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: kurakani on March 30, 2009, 11:38:58 PM

सिंगापुरमा रहेका पूर्व युवराज पारस शाहले २०५८ साल जेठ १९ गते भएको दरवार हत्याकाण्ड तत्कालिन राजा बिरेन्द्र र युवराज दिपेन्द्रबीच जर्मन र अमेरिकी हतियार किन्ने बिबादका कारण भएको बताएका छन् । सिंगापुरमा निस्किने 'द न्यू पेपर' पत्रिकालाई भर्खरै अन्तर्वाता दिदै उनले दिपेन्द्रको जर्मनी 'जी ३६' राईफल ल्याउने चाहना बिरेन्द्रले अस्विकार गरेका कारण सम्पूर्ण परिवारको कत्लेआम गरेको दावी गरे । 'क्लेमेन्ट मेसेनस' नामका पत्रकारसँगको अन्तर्वार्तामा पारसले भनेका छन्, 'नेपाली सेनाका लागि करिव ५० हजार राईफल ल्याउँदा पाइने कमिशन लिने योजनामा रहेका दिपेन्द्र बिरेन्द्रले जर्मनी राईफल किन्न नमानेपछि रिसाए र आफू रिसाएको कुरा हामीलाई समेत भनेका थिए ।' पारशका अनुसार, बिरेन्द्र अमेरिकी 'एम १६' राईफल किन्ने सेनाको योजनाको पक्षमा थिए ।

नेपाल सरकारले दरवार हत्याकाण्डबारे अनुसन्धान सुरु गर्ने भनेकाले त्यसबेलाका तथ्य सार्वजनिक गरेको उल्लेख गर्दै पारशले अन्तर्वार्तामा दिपेन्द्र बिरेन्द्रसँग २०४६ सालको जनआन्दोलनमार्फत भएको परिवर्तनपछि नै आक्रोशित भएको दावी गरेका छन् । राजनीतिक दलहरुलाई शक्ति दिनु तथा दिव्यानी राणासँग बिबाह गर्न अनुमति नपाउनु दिपेन्द्र बिरेन्द्रसँग रिसाउनुका थप कारण भएको पारशको अन्तर्वार्तामा उल्लेख छ ।

'हत्याकाण्डभन्दा अघिल्लो वर्षको आफनो जन्मदिनमा दिपेन्द्रले हामीलाई राजाको हत्या गर्ने बताएका थिए, तर हामीले पत्याएनौं' पारशले अन्तर्वार्तामा भनेका छन् ।     
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: Red Devil on April 03, 2009, 02:56:56 AM
very good info kurakani bro --- plez keep update latest news
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: tundikhel on April 16, 2009, 12:56:32 PM
Why Deependra can not be killer?

The present belief of the public to support this argument is as follows; however, no any international news is covering this version of public thinking.

 1. On friday he was at fresh and exciting mood while he visited the sports complex at Satdobato till 5:00 PM. He has encouraged the officials for the good work, and promised to come the next day 2 hour before the oficial time.No body had feeling of any kind of stress and abnormality at that evening with Deependra.

 2. The firing is done so severely that, the body of queen is divided to 2 piece. Her face and head was completely damaged. So there was mask instead of her face and head. Nirajan is believed to have 30 to 40 bullets while trying to save his father king birendra. The bullet is shot at central front pallet (nidhar ko tika lagaune thau najikai) to king Birendra, and almost other member's head. This indicate the shooter is professional sharp shooter.

 3. The number of bullet fired is in such a huge quantity, that a single person can not solely fire so many bullet in such a short period where no other guards could protect that incident.

 4. Deependra has several bullets (around 30) on his backside, some penetrating his liver and lung, rather than his head (where suicider is believed to shot self). People think, Deependra tried to escape from the incident but finally attacked to sever injury.

 5. The body of Shanti Singh was found on garden rather than the dinner room, so there may be chances of killer running after them who tried to escape.

 6. Deependra has left the dinner room around 7:30, when he came back around 9:30, all other were killed already, he tried to escape, but he was shot dead. That is why he has many bullets on his back.

 7. Dhirendra is not holding the royal post. In that evening, even Dhirendra (who is declared dead yesterday) was attending the dinner, why Gyanendra was absent?

 8. The first person to come out from the palace after the incident was Paras, who also attended the dinner, but has no single hurt, how that happened?

 9. In the beginning, Paras was said staying out of country, but later, not attending the dinner but in Soaltee Casino, some said not in Soaltee, but in Babylone Discotheque, later confirmed to be present in the dinner. Why so many different information circulated?

 10. In that evening, 10 cooks and several other Royal worker were serving the dinner program, where they have gone? No single cook has returned to their home, neither they had made telephone call to there family members.

 11. Several famous doctors, including Dr. Upendra Devkota, were taken to Chauni Barek, but they are not making any communication to family members. Are the doctors also in danger of another round of massacre?

 12. Several Royal army official has not come to home since friday and has not informed to their families. If the families make inquiries, then the reply is that, they are send to foreign countries for treatement. Now the family members are worrying about the masacre of these army officials too, including ADCs  of dead Royal members.

 13. One helicopter has fled from Palace on friday night around 10:30 PM straight very high and then went to unknown direction with all light off. The people had seen and heard the sound of that, where that helicopter has gone, and who was inside that?

 14. Several public people has heard about the incident around 10:00 - 10:30 PM of friday night, but the prime-minister Girija was informed about this only at 1:30 AM (some 4 - 5 hours later than the accident), why?

 15. No postmartem was conducted on the dead royal bodies, why? The government had taken VICERA for investigation, while Madan Bhandari was dead. Why they did not do this for king and his family?

 16. Why funeral process is conducted immediately, they poured water from tanker to flow cleaner water in Bagmati, and the structures were made temporarily.

 17. Even the dead bodies were not handled with respect. There was no body to remove flies on the face of king. The dead body were kept on open ground without any arrangement. Whereas, the dead body of Babuchiri Sherpa was well protected and kept open for public respect for 5 days.

 18. Why none of the foreign state heads and their representatives were allowed to take part? Even the notice for the higher governmental officers were issued very stupidly. The notice to attend at 3:00 PM the funeral spot with specified dresses was issued only at 3:10. Is is possible to reach at the spot at 3:00 hearing the notice at 3:10? Has every higher officers prepared the funeral dresses before the notice? otherwise how they could reach to the funeral spot immediately with specified dress?

 19. Why the number of bullets were not allowed to count from the dead bodies of royal members?

 20. Royal members are engaged with more than one women since long ahead, and that is not assumed as a critical issue. They can keep many wives in the form of Lyaite, byaite etc. So one external women can not be cause to death of dozens of very very important members of family and nation.

21. None of nepali has heard the fantastic story of love affairs of Deependra,but now the famous news agencies are trying to blame Divyani Rana as the cause of Royal members' masacre. Who has thought about her personal life afterward?

22. Why Dr. Rajeeb Shahi and Helen Shah are silent on these issue? It is heard that army official denied to conduct investigation, when senior police officer has proposed for that on Satureday, why?

23. Why all the international news agencies are displaying the photograph of mustachioed Deependra (with his darhi), to make an impression of bad person?

24. On the funeral of Birendra and Aisworya, Paras was not quite. His hand,foot, mouth was moving in some special ways, and many people has tried to describe ideas in his brain at that moment. Can someone behave in such a way,while his almost all family members were murdered? Can a person, who has seen the live death of several family members, with flow of blood from the all parts of body in a single room and their pain, grief movement etc, stand in such a smily and fresh manner to the public?

25. Deependra had not taken alcohol on friday evening. He never takes alcohol when he joins the dinner program with his father. He is well-known for his super respect to his father. How such person can kill his parents? These all questions and information may be useful to understand Deependra is not the killer.

Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: tundikhel on March 21, 2010, 12:40:45 AM
'दीपेन्द्रलाई नसाले छुँदैनथ्यो'
20/03/2010 04:40:00 Naya Patrika

१९ जेठ ०५८ । तत्कालीन युवराजाधिराज दीपेन्द्र आफैंले ल्यान्डक्रुजर हाँकेर सातदोबाटोस्थित खेलमैदानमा पुग्नुभयो । म युवराजका साथ उहाँकै गाडीमा थिएँ । युवराजलाई खेलकुद परिषद्का त्यसवेलाका सदस्यसचिव विनोदशंकर पालिखे र ओलम्पिक कमिटीका अध्यक्ष रुक्मशमशेर राणालगायतका खेलपदाधिकारी र खेलाडीले स्वागत गरे । युवराजले खेलमैदानमै केहीबेर स्क्वास खेल्नुभयो ।

अपराह्न त्यस्तै चार बजेको हुँदो हो । युवराज र म सँगै सोही गाडीमा नारायणहिटी दरबार फर्कियौँ । त्रिभुवन सदनबाहिर पुगेपछि युवराजले मलाई बिदा दिनुभयो । मैले त्यसवेला बिदा हुनैलाग्दा 'सरकार, आज बडागुरुज्यूकहाँ निम्तो पनि छ, सरकार सवारी होइबक्सनुपर्छ' भनेर साँझको कार्यक्रमबारे जानकारी गराएको थिएँ । युवराजले 'ल, ल तिमी अहिले जाऊ' भनेपछि म सोझै कार्यालयतर्फ गएँ र काम सकेर घर फर्किएँ ।

घर पुगेर खाना खाइवरी टिभी हेरेर बसिरहँदा एक्कासि दरबारबाट फोन आयो । त्यसवेला त्यस्तै नौ बजेको थियो । फोनमा युवराज दीपेन्द्रका अंगरक्षक राजु कार्की थिए । उनको स्वर निकै अत्तालिएको सुनियो । 'सर, सबै सरकारहरूलाई माथि छाउनी अस्पताल पुर्‍याइएको छ । स्थिति गम्भीर छ, तपाईं तुरुन्तै आउनुपर्‍यो,' एडिसी राजुले भने । त्यसवेला मैले केही मेसो पाइनँ । साढे नौ बजेतिर युवराजको निजी सचिवालयमा पुग्दा पनि यथार्थ जानकारी पाउन सकिनँ । कसैले पनि केही बताएनन् । अन्योलको बन्दी बनेर रातभरि दरबारभित्र कार्यालयमै बसियो । भोलिपल्ट १० बजेतिर मात्र हामीले थाहा पायौँ, दरबारमा अकल्पनीय नरसंहार भएको रहेछ, जसले हाम्रा प्यारा राजारानी र उनको वंशै चुँडेर लगेछ ।

०२५ सालतिरको कुरा हो । त्यसवेला भर्खर नारायणहिटी दरबारमा प्रमुख राजदरबार पदाधिकारीको कार्यालय स्थापना गरिएको थियो । त्यही कार्यालयमार्फत दरबारमा मेरो सेवा सुरु भएको हो । मैले पछि दरबारको प्रमुख संवाद सचिवालयमा पाँच वर्ष काम गरेँ । तत्कालीन प्रमुख संवादसचिव नरेन्द्रराज पाण्डे विदेशयात्रामा गएका वेला मैले नै उनको जिम्मेवारी सम्हालेको थिएँ । सोही क्रममा तत्कालीन राजा वीरेन्द्रसँग नजिक हुने मौका पाएँ । पछि मलाई युवराज दीपेन्द्रको निजी सचिवालयको प्रमुख बनाइयो ।

काम गर्ने दौरान मैले युवराज दीपेन्द्रलाई हामी कर्मचारीको अगाडि कहिल्यै कसैसँग रिसाएको वा क्रूद्ध भएको देखिनँ । सबैसँग मित्रवत् व्यवहार थियो, उहाँको । अहिले पनि म उहाँको 'स्माइलिङ फेस' सम्झन्छु । त्यस्तो मानिसले आफ्ना बुबा, आमा र नातागोतालाई मार्ने हदको रौद्र रूप देखाउनुभयो होला भन्ने मलाई पटक्कै विश्वास छैन । मैले जानेसम्म उहाँ बुबा, आमालाई निकै आदर गर्नुहुन्थ्यो । आप\mना गुरुहरूलाई पनि उत्तिकै सम्मान गर्नुहुन्थ्यो । पढाइ पूरा भएपछि पनि उहाँ बुढानीलकण्ठ स्कुलमा गइरहनुहुन्थ्यो । स्कुलमा गएको वेला सोझै पि्रन्सिपल नारायण शर्मा बस्ने क्वाटरमै गएर गुरुहरूसँग गफ गरेर फर्किनुहुन्थ्यो ।

जब दरबार हत्याकाण्ड भयो र त्यसमा दीपेन्द्रको हात रहेको समाचार आयो, मैले बुढानीलकण्ठ स्कुलमा दीपेन्द्रलाई नेपाली पढाउने टिचर रामबाबु सुवेदीसँग सोधेँ, 'सर के त्यत्रो हत्याकाण्ड तपाईंकै शिष्यबाट भएको हो त ?' रामबाबुले भनेका थिए, 'होइन, मलाई उनले त्यत्रो नरसंहार गराए भन्ने कुरामा एकरत्ति विश्वास छैन ।'

आमजनतासँग राजपरिवारका अन्य सदस्यहरू खासै घुलमिल गर्दैनथे । तर, युवराज दीपेन्द्र मेरै आग्रहमा पनि धेरैपटक जनसम्पर्कका अनौपचारिक कार्यक्रमहरूमा सहभागी हुनुभयो । मध्यपुर थिमी महोत्सवका वेला दीपेन्द्रले पैदलै सात किलोमिटर क्षेत्रमा भ्रमण गर्नुभएको थियो । ०५८ वैशाख २८ गते पर्यटन बोर्डमा आयोजित मध्यपुर थिमी प्रदर्शनी नै उहाँ सहभागी भएको अन्तिम औपचारिक कार्यक्रम थियो । त्यहाँ खट जात्राको झाँकी प्रस्तुत गरिएको थियो । युवराजले बडो श्रद्धाका साथ जुत्ता फुकालेर खटभित्रका देवताको दर्शन गर्नुभयो र दर्शनपछि फुड फेस्टिभलका हरेक स्टलमा गएर टिकिन चिउरा र पालाको रक्सी खानुभयो । कीर्तिपुरमा आमजनतासँगै मिलेर उहाँ वृक्षरोपणमा पनि सहभागी हुनुभएको थियो ।

भक्तपुर नगरपालिकाले आयोजना गरेको 'भक्तपुर महोत्सव'मा पनि युवराज सहभागी हुनुभएको थियो । त्यहाँ पनि थिमीमा झैं उहाँ करिब सात किलोमिटर पैदलै टोलटोलमा घुम्नुभयो । महोत्सवमा राजसंस्थाविरोधी नेताका रूपमा चिनिएका नेमकिपाका नेता नारायणमान बिजुक्छे पनि सहभागी हुनुहुन्थ्यो । मैले नै उहाँलाई युवराजाधिराजको पछि-पछि हिँडाएको थिएँ । त्यहाँ युवराजको हाउभाउ देखेर भक्तपुरवासी मोहित भएका थिए ।

शरतसिंह भण्डारी खेलकुदमन्त्री भएको वेला नेपालमा साफ खेल आयोजना भयो । त्यसवेला युवराजको सक्रियताको सबैतिर प्रशंसा भएको थियो । आफैं करातेका आठौं डन दीपेन्द्र बिहान आठ बजेदेखि नै खेल आयोजनाको निरीक्षण गर्नुहुन्थ्यो । राम्रो खेल खेल्नेलाई आश्वासन दिनुहुन्थ्यो र धाप मार्नुहुन्थ्यो । खेलाडी चाहे विदेशी हुन् या स्वदेशी, हार्ने हुन् वा जित्ने, सबैलाई उहाँ हौसला प्रदान गर्नुहुन्थ्यो । 'ल है राम्रो गर' भन्नुहुन्थ्यो । हार्ने खेलाडीलाई उहाँ भन्नुहुन्थ्यो, 'खेलमा हार-जित भइहाल्छ, डन्ट वरी ओके !'

एकपटक मैले युवराज दीपेन्द्रलाई आफ्नै घरमा अतिथि बनाएँ । मेरा दुई छोरा र भान्जाको संयुक्त ब्रतबन्ध थियो । युवराज सहजै मेरो निमन्त्रणा स्वीकार गरेर कुलेश्वर आवास क्ष्ाेत्रमा रहेको मेरो घरमा आउनुभयो । उहाँका साथमा अधिराजकुमार नीराजनसहित अन्य चारजना साथी पनि थिए । ब्रतबन्धमा सहभागी भएका अन्य आगन्तुकले पनि युवराजसँग भेट गरे । मैले युवराजलाई आफूले घरमै तयार पारेको स्पेसल मदिरा टक्र्याएँ । सो गृहनिर्मित मदिरामा सुगन्धका लागि ल्वाङ, सुकमेलका साथै पानमसला पनि मिसाइएको थियो । करिब एक-दुई गिलास पिउँदा नै मताइदिने सो मदिरा युवराजलाई कति मीठो लाग्यो भने थपेको थप्यै गर्नुभयो ।

चार बोतल रित्तियो । तर, युवराज र उहाँसँग आएका मित्रहरूको प्यास मेटिएन । अन्तिममा अरू एक बोतल थप्नुभयो । आश्चर्यको कुरो त के भने त्यतिविधि मदिरा पिएर पनि र्फकने वेलामा युवराज बिल्कुल होसमा हुनुहुन्थ्यो । उहाँ आफैंले गाडी हाँकेर फर्किनुभएको थियो । त्यसक्रममा उहाँले कुनै अस्वाभाविक व्यवहार प्रदर्शन गरेको मलाई हेक्का छैन । अब म कसरी विश्वास गरूँ, दीपेन्द्रले नसाको सुरमा भटटट... गोली चलाउनुभयो भनेर ?

उद्योगपति पियुषबहादुर अमात्यका भाइ हिरेन्द्रबहादुर अमात्यको घरमा गल्फ कोर्सका पदाधिकारीहरू भेला भएका थिए । युवराज र म पनि त्यहाँ पुगेका थियौँ । रमाइलो जमघट थियो त्यो । खानपिनका साथ रोचक गफ चलिरहेको थियो । कुरैकुरामा कसैले 'संस्कृत भाषाको अस्तित्व लोप हुन लागेको, नेपालमा संस्कृत भाषा बोल्ने मानिस फेला पार्न मुस्किल हुने गरेको' बताए । त्यो कुराले युवराजलाई छोएछ क्यार । तुरुन्तै प्रतिवाद गर्दै भन्नुभयो, 'कसले भन्छ, संस्कृत भाषाको अस्तित्व लोप हुन लाग्यो भनेर ? मलाई त सबै कण्ठै आउँछ ।' त्यसपछि त युवराजले धमाधम संस्कृतका विभिन्न श्लोकहरू उच्चारण गर्न थाल्नुभयो, त्यो पनि पण्डितले झैं भाका हाली-हाली । विदेशमा पढेका युवराजले संस्कृतका श्लोक पाठ गरिरहँदा र त्यसको नेपालीमा अर्थसमेत लगाइरहँदा सबै दंग परेर उहाँलाई हेरिरहेका थिए ।

योचाहिँ त्यसवेलाको कुरा हो, जतिवेला दीपेन्द्र जोग्राफीमा विद्यावारिधिको तयारी गर्दै हुनुहुन्थ्यो । भूगोल विभागका प्राध्यापकहरूसँग उहाँको उठबस भइरहन्थ्यो । एक दिन युवराजले मलाई 'एयरपोर्ट हिँड' भन्नुभयो । युवराजकै गाडी चढेर एयरपोर्ट गएँ । एयरपोर्टमा केही विदेशी गुरुहरू पनि रहेछन् । युवराजले हामी सबैलाई हेलिकोप्टरमा चढ्न संकेत गर्नुभयो । हामी सबै चढ्यौँ । चालकलाई साइडमा राखेर हेलिकोप्टर उहाँले नै उडाउन थाल्नुभयो ।

दीपेन्द्रले हेलिकोप्टर उडाएर सम्बन्धित इन्स्टिच्युटबाट चालकको लाइसेन्स नै लिनुभएको थियो । त्यसैले हामीलाई कुनै भय थिएन । कुनै अज्ञात हिमाली भूभागमा उहाँले हेलिकोप्टर ओराल्नुभयो । त्यहाँ जताततै हिउँ नै हिउँ थियो । भुइँमा टेक्दा घुँडाभन्दा माथिसम्म हिउँ रहेछ । त्यही ठाउँमा क्याम्प खडा गर्न भन्नुभयो, युवराजले । त्यहीँ खानपिन हुन थाल्यो । हिउँका डल्ला हानाहान गरेर हामीले रमाइलो गर्‍यौँ करिब तीन घन्टासम्म । पछि काठमाडौं फकर्ंदा पनि युवराजले नै हेलिकोप्टर चलाउनुभएको थियो ।

दरबार हत्याकाण्ड नेपाल र नेपालीका लागि एउटा त्रासदीपूर्ण, अकल्पनीय र कारुणिक 'दुर्घटना' थियो । राजा, रानी, युवराज र सम्पूर्ण राजपरिवारका सदस्यको एकैपटक संहार भएको त्यो घटना हामी सबै नेपालीका लागि कहिल्यै निको नहुने घाउका रूपमा रहेको छ । सो नरसंहारबारे अनुसन्धानदाताहरूले आगामी दिनमा पनि अनुसन्धान गर्लान् नै । त्यसको सत्यतथ्य पत्ता लगाउने काम राज्यको हो, अनुसन्धान गर्ने निकायहरूको हो । यहाँ म त्यसबारेमा केही भन्न गइरहेको छैन । मेरो आग्रह के मात्र हो भने सो हत्याकाण्डलाई लिएर जसरी तत्कालीन युवराजाधिराज दीपेन्द्रलाई पूर्ण रूपमा खलनायक बनाउन खोजिएको छ, त्यसबाट सत्य-तथ्यलाई उजागर गर्ने होइन, छोप्ने काम भइरहेकोजस्तो देखियो भन्ने मलाई लाग्छ । अनुसन्धानदाताहरूले अनुसन्धानपछिको निष्कर्ष र ठोस प्रमाणका आधारमा कसैलाई दोषी, हत्यारा वा अभियुक्त ठहर गर्नु स्वाभाविकै हुन सक्ला, तर कतिपयले हचुवाकै भरमा दरबार हत्याकाण्ड युवराज दीपेन्द्रले नै गराएको दाबी गरिरहेका छन्, जुन जनमानसले पत्याउन गाह्रो छ ।

हत्याकाण्डको म प्रत्यक्षदर्शी होइन । त्यसबारेमा किटेरै म केही पनि भन्न सक्दिनँ । तर, हालै मात्र हिमालयशमशेर जबराले आफ्नो एक पुस्तकमा 'दरबार हत्याकाण्ड दीपेन्द्रबाटै भएको' दाबी गर्नुभएको रहेछ । आफूले आँखाले नदेखेको विषयमा त्यसरी लेख्नु ठीक होइन । कि उहाँले मैले आपनै आँखाले देखे भन्नुपर्‍यो, होइन भने कुनै सूत्रको हवाला दिएर कसैलाई अभियुक्त किटान गर्नु हँुदैनथ्यो । जहाँसम्म मेरो कुरा छ, युवराज दीपेन्द्रबाट त्यस्तो नरसंहार भएको भन्ने कुरामा मलाई कत्ति विश्वास छैन । युवराज दीपेन्द्रको निजी सचिवालय, प्रमुखका नाताले मैले उहाँलाई नजिकबाट जसरी बुझेँ, कार्यालयको कामको सिलसिलामा उहाँसँग जति निकट रहेँ र त्यसक्रममा उहाँको स्वभावबारे जति कुरा देखेँ, सुनेँ, भोगेँ, त्यसका आधारमा भन्नुपर्दा उहाँबाट त्यत्रो नरसंहार भएको हो भन्ने कुरा म मान्दिनँ ।


प्रस्तुतिः केशव ज्ञवाली
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on February 27, 2016, 12:26:21 AM
paras ko
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: tundikhel on June 02, 2016, 07:20:28 AM
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: tundikhel on June 04, 2016, 04:34:09 AM
राजदरबार हत्याकाण्डः प्रेम र घृणाको एउटा वियोगान्त कथा
 |  1st June 2016 | १९ जेठ २०७३ | ReadCounter:27052


Share this News

पहिलोपोस्ट -
यो प्रेम र घृणाको कथा हो। एउटा वियोगान्त कथा। कथाका कतिपय पात्र अझै जिवित छन्, कतिपय पात्र भौतिक रुपमा विदा भएपछि बल्ल यो कथा लेखियो।

कथाका केन्द्रीय पात्र दीपेन्द्र हुन्। युवराजधिराज दीपेन्द्र वीरविक्रम शाहदेव। पछि उनलाई श्री ५ महाराजधिराज घोषणा गरियो।

दीपेन्द्र एक तर रुप अनेक। कथामा फरक फरक भूमिकाका दीपेन्द्र छन्। एकछिन अघिसम्म उनी आफ्नो विहेको कुरा गरिरहेका छन्। बाबुसँग कुरा गर्ने मिति पनि जुराइसकेका छन्। उनी स्नुकर खेलिरहेका छन्। हजुरआमालाई आफै ड्राइभ गरेर ल्याउँछन्। पार्टीमा सहभागी परिवारका सदस्य तथा आफन्तलाई ड्रिंक्स सर्भ गर्छन्। एकैछिनमा रक्सी लागेर लठ्ठ पर्छन्। अरुले नै बोकेर खोपीमा पुर्‍याइदिनुपर्ने। बाथरुममा वाकवाक गर्छन्। अचेत भएर बिस्तारामा ढल्छन्। 

एकैछिनमा प्रेमिकालाई फोन गर्छन्। म आज सुत्छु, भोलि भेटौँला भन्छन्। फेरि एकैछिनमा जुरुक्क उठ्छन्, आर्मी ड्रेस लगाउँछन्। तीनचारवटा स्वचालित हतियार बोक्छन् र छानीछानी परिवारका सदस्यमाथि गोली दाग्छन्। अन्तिममा आफ्नै कञ्चटमा गोली हान्छन्। कन्फ्युजिङ छ कथा।

घटनास्थल नारायणहिटी दरबारको त्रिभुवन सदनमा पर्छ, जुन पछि भत्काइयो।
हरेक महिना तेश्रो शुक्रबार दरबारमा ‘गुड फ्राइडे’ मनाइन्थ्यो। राजपरिवारका सदस्य सहभागी हुन्थे।

२०५८ साल जेठ १९ गते। शुक्रबार। साँझ करिब ७ बजे आसपास।

युवराजाधिराज दीपेन्द्र शाह बिलियर्ड हलमा स्नुकर खेलिरहेका थिए। एक्लै। दीपेन्द्रका शाही पाश्र्ववर्ती सेनानी गजेन्द्र बोहोरा दीपेन्द्रलाई सघाइरहेका थिए- बल मिलाइदिएर।

साढे ७ बजेतिर पाहुनाहरु आउन थालेका थिए।

शाही पाश्र्ववर्ती बोहोरालाई पाहुनाहरुको मोटर राख्ने ठाउँ मिलाउन जान हतारो थियो।

‘म जान्छु’, उनले बिन्ति गरे। दीपेन्द्रले एकछिन बस्न अह्राए।

एक्लै स्नुकर खेलिरहेका दीपेन्द्रले ड्रिंक्स मगाए। बोहोराले अर्दलीलाई अह्राए। दीपेन्द्रको चाहना अनुसार एक पेग फेमस ग्राउस ह्विस्की ल्याए। ७ बजेर २५ मिनेटतिर बोहोराले फेरि जान्छु भनेर बिन्ति गरे।

‘अब त टाइम भयो, मुमा सवारी हुन्छ होला, जाऊ’, दीपेन्द्रले यति भनेपछि उनी आफ्नो अफिसतिर लागे।
पार्टी सुरु हुँदै थियो। केटाहरु एउटा साइडमा स्नुकर खेलिरहेका थिए। ‘मैले अलिकति आज खाएको छु’, दीपेन्द्रले भनेका थिए।

‘८ बज्न लागे पछि भन है। मैले मुमाको सवारी चलाउनु पर्छ’, फेरि एकछिन पछि उनले भने।

८ बज्नै लाग्दा दीपेन्द्र महेन्द्र–मञ्जिल गए, जहाँ मुमाबडामहारानी रत्न बस्थिन्। आफैले ड्राइभिङ गरेर दीपेन्द्रले हजुरआमालाई त्रिभुवन सदन ल्याए।

फर्केपछि उनले ‘अलि बढी लागे जस्तो छ’ भने। केहीबेरपछि नै उनी बेहोस् जत्तिकै भए। त्यसपछि पारससहित चारजनाले उनलाई खोपीमा पुर्‍याए। राजीव, पारस, निराजन र कुमार गोरखले। सुत्न अफ्ठ्यारो होला भनेर हतियार निकालिदिए।

एकछिनअघि रमाइलो ‘मुड’ मा जोक गर्दै सबैलाई हसाउँदै गरेका दीपेन्द्र पछि बेहोस् जस्तै भए। तर करिब आधा घण्टामै उनको रौद्र रुप देखा पर्‍यो।
दीपेन्द्र मुमा बडामहारानी अर्थात हजुरआमालाई लिन जाँदा सह–सेनानी चक्र शाह पनि सँगै थिए।

८ बज्नै लागेको थियो। रेडियोमा समाचार आउनुअघि समाचारसूचक संगीत बजिरहँदा गाडी महेन्द्र मञ्जिल पुगेको थियो। युवराज दीपेन्द्र कालो पहिरनमा थिए। छालाको डिंगो बुट लगाएका।

मुमाबडामहारानी रत्न पछाडि बसिन्। चक्र साइडमा बसे। गाडी दीपेन्द्रले आफैले ड्राइभ गरे। 

रत्नलाई लिन कि वीरेन्द्र जान्थे कि दीपेन्द्र। यो परम्परा नै बनिसकेको थियो।

‘युवराज सरकारले कुनै ड्रिंक्स गरेजस्तो थियो?’

‘केही पनि थिएन। गाडीमा गफ गरिबक्सेको थियो– मुमा सरकारसँग।‘

रत्न दीपेन्द्रसँगै त्रिभुवन सदन छिरिन्। चक्र बाहिरै अन्य एडिसीहरुसँग बसें। केही बरेमा राजा वीरेन्द्र आइपुगे।

‘एकछिनपछि एक्कासी आवाज आएको सुन्यौं। आवाज आउनासाथ आत्तिएर हामी निस्केर अगाडि बढ्यौँ’, उनले भने, ‘उताबाट डाक्टर बोलाऊ भन्ने लेडिजहरुको आवाज सुन्यौं।‘

फेरि फायरिङ भयो र केही सेकेन्डमा रोकियो।
बेलुका ८ बजेर १९ मिनेटमा दीपेन्द्रले सेनानी गजेन्द्र बोहोरालाई फोन गरे- मेरो अर्दलीलाई पठाइदेउ। दीपेन्द्रले चुरोट मागेका थिए। सेनानी गजेन्द्र बोहोराले अर्दलीलाई बोलाए र चुरोट पुर्‍याउन अह्राए।

तर त्यहाँ हरेक टेबुलमा पहिले नै चुरोट राखिएको थियो। बिलियार्ड हलमा, हरेक सोफाको पकेटमा चुरोट थियो।

तै पनि दीपेन्द्र चुरोट मागिरहेका थिए। त्यो सामान्य चुरोट थिएन। त्यो थियो गाँजा भरेको चुरोट। अर्दलीहरुले बनाएर टक्र्याउँथे।

प्यूट रामकृष्ण केसी शाही अर्दली थिए। उनलाई दीपेन्द्रका लुगा खोलिदिने र लगाइदिने जिम्मा दिइएको थियो। उनी किचेनमा थिए। द्वारे आमाले युवराज आएको जानकारी गराइन्।

लडिरहेका दीपेन्द्र उनीहरु पुग्नेबित्तिकै जुरुक्क उठे।

उनले लुगा खोलिदिए। त्यसपछि दीपेन्द्र बाथरुम गए। अलिअलि वाकवाक पनि गरेका थिए बाथरुममा।

एकछिनमा बाहिर निस्के र ‘तिमीहरु जाओ’ भने।

एकछिनपछि दीपेन्द्र नयाँ पोशाक लगाएर हतियार भिरेर आए। हतियार पछाडिबाट भिरेका थिए। दुई तीनवटा।  ‘इमर्जेन्सी ब्याग चाहिन्छ कि?’, रामकृष्णले सोधे।

‘चाहिँदैन’, यति भनेर दीपेन्द्र लागे।

सामन्यतया बाहिर सवारी हुँदा बोकिने इमर्जेन्सी ब्यागमा वेदरप्रुफ ज्याकेट, चिपिस्टिक, स्प्रे, अतिरिक्त ब्याट्रीहरु, पानी राखिन्थ्यो।

रामकृष्ण एडिसीलाई रिपोर्टिङ गर्न दौडेका मात्र के थिए फायरिङ सुरु भयो। ‘एडिसीलाई खबर गर्न म आउनु र त्यहाँ पड्कनु एकैसाथ भयो र म पछाडि आएँ’, रामकृष्णले भने।
रामकृष्ण तिनै व्यक्ति थिए जसले घटना हुँदाको दिन युवराज पारसमार्फत दीपेन्द्रलाई ‘माल भएको चुरोट’ अर्थात गाँजा भरेको चुरोट पुर्‍याएका थिए। गाँजा भरेका ५/६ खिल्ली चुरोट उनले पारसलाई दिएका थिए।

पारसले मुस्कुराउँदै रामकृष्णसँग ‘मालवाला’ चुरोट लिए। यो दिउँसो २/३ बजेतिरको कुरा थियो। 

‘त्यो चुरोटमा गाँजामात्रै भरिएको थियो भन्ने तपाईलाई यकीन छ?’

‘त्यसमा गाँजा र अर्को कालो के हुन्थ्यो त्यो ल्याउँथें, त्यो मिसाएर भरिदिनु पर्थ्यो।

दीपेन्द्रले नै बनाएर राख भनेपछि उनले बनाएर राखेका थिए। शिखर चुरोट दीपेन्द्रको फेबरेट ब्रान्ड थियो।

दीपेन्द्र कालो पोशाक लगाउँदा कालै बटृा बोक्थे। खैरो पोशाक लगाउँदा खैरो बटृा।
जमुना अधिकारी अर्थात द्वारे आमा। दीपेन्द्र बाथरुम जाँदा लक नलगाउन अनुरोध गरेको सम्झिन्छिन्। ‘के गरिबक्सन्छ भनेर बस्दा वाथरुममा वा–वा गरिबक्सियो। ढोका लगाईबक्सेको थियो। लक लगाएको थियो भित्रबाट’, उनले सम्झिन्। 

दीपेन्द्रले ‘तिमीहरु सुत्न जाओ’ भनेपछि उनीहरु आआफ्नो काममा लागे। केही बरेमा अचानक मान्छेहरु कराउन थाले। न उनले सैनिक पोशाकमा हतियार बोकेर निस्केका दीपेन्द्र देखिन् न बन्दुक पड्काउने दीपेन्द्र।

उनले खोपीमा छोडेर हिँड्दा दीपेन्द्रले भित्री पाइन्टमात्र लगाएका थिए। बाथरुम जाने बेला माथिका सबै कपडा फुकालिएको थियो।
शाहज्यादा पारस शाह पार्टीमा अलि ढिला पुगेका थिए। यस्तै ७ बजेर ४० मिनेटतिर।

दीपेन्द्र ककटेल लिएर बसेका रहेछन्। पारसले कोकमात्र पिउने भनेपछि दीपेन्द्रले भने- ‘ए कोकमात्र खाने ! म त ह्विस्की खाएर बसेको छु।‘ पारसले दीपेन्द्रलाई हालखबर सोधे।

‘विवाहको कुरा भइराखेको छ। मुमासँग कुरा गरें। आफूमुमासँग पनि कुरा गरें। दुवै जनाले हुन्न भन्नु भयो। अब आइतबार बुबासँग कुरा गर्छु’, दीपेन्द्र भन्दै थिए।

‘राम्रो मुड थियो?’

‘लागेको जस्तो भएको थियो। एकदमै राम्रो थियो मुड। त्यस्तो होला भन्ने केही सोचेकै थिएनौं हामीले। एकदमै जोक गरी बक्सेको जस्तो सबैलाई हँसाइबक्सेको थियो। त्यहाँ तल होइबक्सँदासम्म त’, पारसले भने।

करिब आठ बजेतिर दीपेन्द्रले सबैलाई ड्रिंक्स टक्र्याए। रानी ऐश्वर्या लगायत सबैजना आइसकेका थिए। करिब साढे आठतिर राजाको सवारी भयो। त्यतिबेला दीपेन्द्र पारससँगै थिए, जहाँ घटना घट्यो त्यही कोठामा। तर उनको हालत खराब थियो।

‘एकदमै लागेको जस्तो। ढलिबक्स्यो। बेहोसै होइबक्सेको जस्तो’, पारसले सम्झे। 

दीपेन्द्रको हालत देखेर पारस लगायत ४ जनाले उनलाई खोपीमा लगे। गद्दीको मुन्तिर सानो ओछ्यानमा सुताए। करिब साढे ८ बजेको थियो। बत्ती निभाएर उनीहरु तल झरे।

राजा वीरेन्द्र मुमा बडामहारानीलगायतसँग मिटिङमा थिए। मिटिङ करिब आधा घण्टा चल्यो।
वीरेन्द्रले भर्खर ड्रिंक्स लिएका थिए। चियर्स् भैसकेको थिएन। ‘हामी कुनामा थियौं, युवराजाधिराज सवारी भएको देखिएन।‘ चुरोट समाएको अन्तबाट नदेखियोस् भनेर धेरैजसो दीपेन्द्र, पारस लगायत यही कुनामा बस्थे।

अचानक बन्दुक पड्क्यो। तीन राउन्डजति फायर भयो। वीरेन्द्रले ‘के गरेको’ भनेकामात्र थिए, दीपेन्द्रले फेरि दुईपटक प्रहार गरे। राजा ढलिहाले। दुई तीनपटक भित्रबाहिर गर्दै दीपेन्द्रले आफ्नो निशाना लगाइरहे।

३० सेकेन्डभित्र यो सब भएको थियो। एम १६ सहित चारवटा हतियार दीपेन्द्रले चलाएको पारसले देखे। पछि पारसले अरुबाट सुने- बाहिरको पुलमा दीपेन्द्रले आफ्नै कञ्चटमा गोली हाने। 

किन गरे होलान् दीपेन्द्र यस्तो? यसको पछाडि के होला कारण? 

‘यो विवाहकै हो। मलाई जहाँसम्म लाग्छ’, पारसले भने। 
बच्चुराम त्रिभुवन सदनमा खाना तयार गर्दै थिए। घटना घट्नु भन्दा दुई मिनेट अगाडिको कुरा हो। बच्चुराम कोल्ड ड्रिंक्स लिएर जाँदै थिए।

निराजनले मगाएका थिए कोल्ड ड्रिंक्स। कोल्ड ड्रिंक्स पुर्‍याएपछि त्यहाँ बसिरहनुपर्ने स्थिति थिएन। राजपरिवारका सदस्य आवश्यक परे घण्टी बजाउँथे। कहिलेकाहीं आफै किचेनमा आउँथे।

बैठकको ढोकाको १० मिटर जति उत्तरमा सैनिक पोशाक लगाएका युवराज दीपेन्द्र हतियार भिरेर उभिएका थिए। बच्चुरामले कतै सवारी हुनलाग्यो भन्ठानेछन्। तर ढोकाबाट छिर्ने बित्तिकै फायरिङ सुरु भयो।

‘त्यसपछि मलाई डर लाग्यो; मेरो मुटु काम्यो। म दौडेर भागेँ’, बच्चुरामले सम्झे। समय त्यस्तै बेलुकाको करिब ९ बजेको थियो।
करिब अचेत अवस्थामा सुतेका दीपेन्द्र करिब आधा घण्टापछाडि सैनिक पोशाकमा फायरिङ गर्दै आइपुगेका थिए। सेल्फ कम्ब्याट युनिफर्ममा दुईवटै हातमा एक/एकवटा मेसिनगन। स्वचालित।

केतकी चेष्टरका अनुसार दीपेन्द्रलाई फलो गर्दै रानी ऐश्वर्या बगैंचातिर लागेकी थिइन्। दुईचोटी उनले ‘भाउजु भाउजु हुन्न’ भनिन्। ‘तर वहाँको मुहारबाटै थाहा पाए थें कि म बन्दुकै लिन्छु कि म मर्छु भन्ने’, उनले भनेकी छन्, ‘निराजनचाहिँ वहाँको पछिपछि सुरक्षा गर्न गएको भन्ने मलाई लाग्यो।‘
वीरेन्द्र बिलियार्डमा आएको करिब आधा घण्टादेखि ४५ मिनेट भएको हुँदो हो। ठूलो आवाज आयो। मान्छे दौडिएको आवाज। जोडले होइन अलि बिस्तारै दौडिएजस्तो।

‘दिज्यू, के हो त्यो मान्छेहरु पनि कराउँछन् त त्यतातिर’, अधिराजकुमारी हेलेनले मूमा बडामहारानीलाई भनिन्। त्यसबीच गोली चलिरह्‍यो। केटाकेटी खेलेको भन्ठानिन् हेलेनले। उनीहरुबीच कुराकानी जारी रह्‍यो।

७/८ मिनेटमा दौडिँदै आइपुगे पारस। त्यतिन्जेल उनीहरु कुराकानीमै मस्त थिए।

‘आफूमुमा! दाइले त ठूलो बुबा देखि लिएर सबैजनालाई गोली हान्यो’, पारसले भने।

उनीहरु बिलियार्डतर्फ दौडिए।

हेलेन उभिएर हेर्छिन् त सब लडिराखेका छन्। धीरेन्द्र ऐया ऐया भन्दै कराइराखेका थिए।

‘दिज्यू, धीरेन्द्र एउटा बाहेक सबैजना मरिराखेको’, फर्केर मुमा बडामहारानीलाई जाहेर गरिन्।

त्यतिन्जेलमा राजा वीरेन्द्रलाई अस्पताल कुदाइसकिएको थियो।

‘कसले गोली चलायो, मैले आफ्नै आँखाले देखिनँ’, हेलेनले भनिन्।
युवराज दीपेन्द्र सैनिक पोशाकमा थिए। कसैको मतलबै नगरिकन उनले गोली चलाउन थाले। दीपेन्द्रको पहिलो निशाना राजा वीरेन्द्र थिए। वीरेन्द्र ढलेपछि सबैजना आत्तिने भैहाले।

‘वीरेन्द्र दाइ लडिबक्स्यो। म गएर समातें। राजीव पनि आएर हेल्प गर्‍यो। कहाँ हान्यो, कहाँ लाग्यो मलाई थाहा छैन’, अधिराजकुमारी शोभा शाहीले सम्झिन्। 

उनका अनुसार गोली लागेर ढलेका वीरेन्द्र उठ्न खोज्दै थिए। गोली लागेकाहरु ढलिरहेकै थिए।

‘ए बाबु, द्याट्स् इनफ (अति भयो)’, धीरेन्द्रले यति के भनेका थिए, दीपेन्द्रले उनलाई पनि गोली हाने। अधिराजकुमारी शोभा पनि पिठमा गोली लागेर ढलिन्।
सिपाही लिलाबहादुर गुरुङ दरबार बसेको दुई वर्ष भएको थियो। त्यस दिन त्रिभुवन सदनको ढोकानजिकै उनको ड्युटी थियो।

केही छिनपछि एकैचोटी भित्रबाट गोलीको आवाज आयो, त्यहीबेला एकजना महिलाको आवाज आयो; त्यसपछि एकजना मान्छे भित्रबाट निस्केर गाडीको पार्किङ्गबाट अगाडि भाग्यो। ‘त्यो मान्छे मलाई याद भएन’, उनले भने।

‘लोग्ने मान्छे, होंचो होंचो टाइपको, गाडीको साइडबाट बाहिर निस्केको देखियो’, उनले सम्झे।

 गोली रोकिएपछि कोही भित्र जाने, कोही बाहिर जाने, हतार गरेको देखियो।
सेनानी राजुकुमार कार्की। युवराज दीपेन्द्रको एडिसी। दरबारमा काम गरेको ११ वर्ष चानचुन भएको थियो। घटना घट्दाको दिन उनी छुट्टीमा थिए। सैनिक कोर्सको लागि उनी ३ तारिख अमेरिकामा जाँदै थिए। 

अमेरिका जानुअघि उनी दीपेन्द्रलाई भेट्न चाहन्थे। शनिबार भेट हुँदैन भनेर।

उनी युवराजधिराजको अफिसमा पुगे। दीपेन्द्रले उनलाई भित्र बोलाए। 

‘ल राम्रोसँग जाऊ। मसँग इमेलमा कन्ट्याक्ट राखिराख’, दीपेन्द्रले भने।

त्यसपछि उनी सैनिक मूख्यालय गए। अमेरिकी दूतावास गए। सामान प्याकिङ गरे।

अचानक देवयानीको फोन आयो। देवयानी अर्थात दीपेन्द्रकी प्रेमिका।

‘सरकारलाई अलि जाँड लागेको जस्तो छ। अफिस गइकन एकचोटी हेर्नू’, उनले भनिन्, ‘हि इज नट फिलिङ्ग वेल।‘

‘म त डिउटीमा हैन। म कसरी जान मिल्छ?’ उनले यत्ति भने। तर डिउटीमा भएकोलाई बुझ्छु भनेर उनले फोन राखे।

डिउटीमा रहेका अधिकारीसँग कुरा गरेपछि उनी पनि त्यतै लागे किनकि पर्सीपल्ट अमेरिका जानु त छँदै थियो। ड्रेस सबै प्याकिङ भएकोले उनी सिभिलमै राजदरबारतिर लागे।

उनी त्यहाँ पुग्दा घटना घटिसकेको थियो। उद्दार हुँदै थियो। दीपेन्द्रलाई गाडीमा राखिएको थियो। पारस त्यही गाडीमा थिए। गजेन्द्रले गाडी चलाए। पछाडिको ढोका खोलेर कार्की भित्र पसे। एकैछिनमा निराजनलाई बोकेर ल्याइयो।

निराजनको शरीरमा हलचल थिएन। तर दीपेन्द्रचाहिँ सास फेरिरहेका थिए।

‘ए गोली कहाँ कहाँ लाग्यो?’, पारसले सोधे।

गाडीको बत्ती बालेर हेर्दा टाउकोमा गोली लागेको स्पष्ट देखियो।
दीपेन्द्रका एडिसी समेत रहेका सेनानी राजुकुमार कार्कीका अनुसार दीपेन्द्र पहिलेदेखि नै चुरोट खान्थे। गाँजा, चरेस पनि उनको लत थियो।

‘हामी एडिसीको नाताले सम्झाउँथ्यौं– सरकार यस्तो चिज गरिबक्सनु हुँदैन भनेर’, उनले सम्झे, ‘हामीलाई नै सल्लाह दिइबक्सन्थ्यो- चुरोट भन्दा यो राम्रो हो।‘

पछिल्ला दिनमा गाँजा चरेसको मात्रा बढ्दै गएको थियो। करिब एक डेढ वर्षदेखि। बिस्तारै उनले अरुको डर मान्न पनि छोडे।

‘सोसल ग्यादरिङमै ज्युनार भइदिने (खाइदिने)’, उनले भने, ‘हामी चाहिँ मान्छेको अगाडि नगरी बक्स्योस् सरकार भन्ने।‘

कसले पुर्‍याउँथ्यो दीपेन्द्रलाई गाँजा/चरेस?

‘मे बि, प्रोब्याब्ली दाजुभाईको सर्कल होला, हामीले चाहिँ त्यही भन्ठान्थ्यौं’, उनले भने। 

‘फ्यामिली सर्कलै हुनुपर्छ। दाजुभाई यता उता हजुर’, उनको जवाफ।

के यो कुरा देवयानीलाई थाहा थियो? ‘थाहा थियो होला’, उनले अनुमान गरे। 

सेनानी कार्कीलाई करिब ८/९ वर्षदेखि देवयानीसँग दीपेन्द्रको सम्बन्ध रहेको थाहा छ।

पहिला उनीहरुबीच त्यति आवतजावत हुँदैनथ्यो तर पछिल्ला दिनमा दीपेन्द्र आफैले देवयानीलाई लिएर आउँथे।

पहिलोपटक दुई साढे दुई वर्ष जस्तो अगाडि देवयानीलाई दीपेन्द्रले दरबार लिएर आएका थिए।
गिरिजा प्रसाद कोइराला। तत्कालीन प्रधानमन्त्री। कोइरालाले घटनाबारे निकै ढिलो थाहा पाए। करिब दुई घण्टापछि।

११ बज्नै लाग्दा प्रधानमन्त्रीको टेलिफोनमा घण्टी बज्यो। राजपरिषद् सभापति डा. केशरजंग रायमाझीको फोन थियो।

‘महाराजाधिराजलाई सिरियस हार्ट अट्याक भएर हस्पिटलाइज्ड गरिएको छ। म त हस्पिटल हिँडे। तपाईँ पनि आउनुस्।’

कपडा फेर्न के लागेका थिए, फेरि फोन आयो। राजदरबारका प्रमुख सचिव पशुपति महर्जनको फोन थियो। 

‘म तुरुन्त तपाईँकहाँ आउँदैछु।’

राजालाई गोली लागेको कुरा उनले महर्जनबाटै थाहा पाए। उनीहरु सिधै राजदरबार गए। सैनिक सचिवको छोटो ‘ब्रिफिङ’ पछि उनीहरु सैनिक अस्पताल हानिए।

ज्ञानेन्द्र शाह त्यस दिन पोखरामा थिए। उनलाई लिन गएको हेलिकप्टर त्यहाँ ल्यान्ड गर्न नसकेपछि फर्केर आयो।

गिरिजाले ज्ञानेन्द्रलाई लिन फेरि हेलिकप्टर पठाए। ज्ञानेन्द्र बिहानपख आइपुगे।

प्रधानमन्त्री, प्रधानन्यायाधीश, सभामुख सबै त्यहीँ थिए। ‘हामी सबै के भएको हो भनेर अन्यौलमा थियौं’, प्रधानमन्त्री कोइरालाले भने।

राजपरिषद् सभापति डा. केशरजंग रायमाझीलाई ‘कतैबाट स्ट्याण्डबाइ रहनु भन्ने (?) आयो।

उनी झसंग भए- ‘के भयो देशमा?’

उनले सुने- आर्मी हस्पिटल। ठूलो दुर्घटना। सारै नराम्रो घट्ना। चारै जना।

आर्मी अस्पताल जानुअघि उनले प्रधानमन्त्री कोइरालालाई फोन गरे।

जब अस्पताल पुगे, उनले आफूलाई कन्ट्रोल गर्न सकेनन्।

क्या हो यस्तो? के देख्नु पर्‍यो? के भएको यो? उनलाई घ्वाँघ्वाँ रुन आयो।

राजारानीको मृत्यु भैसकेको छ। कसरी ‘डेथ डिक्लियर’ गर्ने?

राजपरिषद्को सभा बोलाइयो। टिभी/रेडियोमा कुरा भयो।

अस्पतालबाट सबैको डेथ सर्टिफिकेट लिइयो। दीपेन्द्रको बाहेक।

‘बिल्कुलै इन्जोर, क्रेनियम र सेरिग्रम। स्टिल अलाइभ। हार्ट इज बिटिङ, पल्स इज बिटिङ’, रायमाझीले भने। 

भेन्टिलेसनमा हुँदाखेरि डेथ भन्नु भएन। तर मानसिक, शारिरीक ढंगले असक्त।
बहादुर भवन। बिहानको करिब साढे ९ बजे। राजपरिषद बैठक बस्यो।

ज्ञानेन्द्र आइपुगे। एउटा ‘अन्डरस्ट्यान्डिङ’ बन्यो। कसलाई बनाउने उत्तराधिकारी?

युवराजधिराज दीपेन्द्र नै उत्तराधिकारी तर शारिरिक/ मानसिक रुपले इन्भ्यालिड।

अर्को राज्य सहायक तयार गर्नु पर्‍यो। कानुन, संविधान, परम्परा पनि मिलाउनु पर्‍यो।

सबैको सहमति बन्यो।

‘किङ इज डेड। उत्तराधिकारी को? युवराजाधिराज। अल्टिमेट उत्तराधिकारी। बट कम्प्लिट्ली इनभ्यालिड। ‘मानसिक शारीरिक काम गर्न नसक्ने हुनाले रिजन दियौँ हामीले राज्य सहायक श्री ५ अधिराजकुमार ज्ञानेन्द्र तय गर्‍यौँ‘, उनले भने।

हत्याकाण्डको पर्सीपल्ट अर्थात् २०५८ जेठ २२ गते सोमबार बिहान ३:४५ बजे वीरेन्द्र सैनिक अस्पताल, छाउनीले घोषणा गर्‍यो- साढे तीन बजे दीपेन्द्रले अन्तिम सास लिए।

तीन दिनअघि राज्य सहायक घोषित अधिराजकुमार ज्ञानेन्द्र शाहले जेठ २२ गते नै शाही घोषणा गरे-  श्री ५ महाराजाधिराजको रूपमा हाम्रो काँधमाथि आइपरेको अभिभारा सम्हाल्दै आज यसै घोषणाद्वारा हाम्रा महारानी कोमल राज्यलक्ष्मी देवी शाहलाई श्री ५ बडामहारानी घोषित गरिबक्सेका छौं।
नआएको त्यो बिहान

दीपेन्द्र र देवयानीबीच जेठ १८ गते बेलुका ८ बजेर १२ मिनट जाँदा टेलिफोनमा कुराकानी भएको थियो। पहिलोपटक १ मिनट १४ सेकेण्ड। यो कल दीपेन्द्र आफैले गरेका थिए।

८ बजेर २५ मिनेट जाँदा उनीहरुबीच दोश्रो कल भयो। यो चाहिँ देवयानीले गरेकी थिइन्। ४ मिनेट १४ सेकन्ड कुरा भएको थियो। फेरि दीपेन्द्रले फोन गरे ८ बजेर ३९ मिनेटमा। करिब ३२ सेकेन्ड कुरा भएको थियो।

देवयानी घटनालगत्तै मुलुक बाहिर गइन्। उनका बुबा पशुपतिशम्शेर राणाले पनि छोरीसँग सम्पर्क हुन नसकेको बताए।

‘युवराजधिराजसँग देवयानीको सम्बन्धको श्रृंखला लामो थियो कि वा नयाँ सम्बन्ध विकसित भएको थियो?

‘एक अर्कालाई मन पराएको हुन सक्छ। सबैलाई थाहा भयो, हामीलाई पनि थाहा भयो’, राणाले जवाफ दिए।   

तर कुन देश गएको उनले भनेनन्। ‘मुलुक बाहिर गएको’ मात्र भने। यद्यपि उनले ‘पत्ता लगाउन सक्ने’ बताए।  देवयानी अस्वस्थ रहेको, कमजोर रहेको र विश्राममा रहेको उनले बताए। 
तत्कालीन शाही नेपाली राजदूत भेषबहादुर थापाले दीपेन्द्रकी प्रेमिका देवयानी राणासँग २०५८ साल जेठ २९ गते कुरा गरे। राजदरबारमा घटेको घटनाको अनुसन्धानको सिलसिलामा।

देवयानी भारतमा थिइन्। तत्काल नेपाल आउने परिस्थिति नभएको भन्दै उनले आफूलाई थाहा भएको कुरा भन्न तयार भइन्। उनी थापासँग कुरा गरुन्जेल रोइरहेकी थिइन्।

‘यस्तो हुनसक्छ भनेर सोचेको पनि थिइनँ’, उनले भनिन्। दीपेन्द्र र आफ्नो सम्बन्ध व्यक्तिगत भएको भन्दै उनले त्यसबारे कुरा गर्न चाहिनन्।

देवयानीलाई दीपेन्द्रले नेपालमा हुने राष्ट्रिय खेलकुद समारोहको उद्‍घाटनमा आउँछ्यौ कि आउँदिनौ भनेर फोनमा सोधेका थिए। उत्तर दिउन्जेल देवयानी रोइरहेकै थिइन्।

‘मोबाइल क्लियर आइराखेको थिएन। सरकार, मैले कुरा बुझिनँ भनेँ। फेरि सोधिबक्स्यो। जवाफ दिनुअघि नै फोन राख्दिबक्स्यो’, उनले सम्झिन्। 

त्यसपछि देवयानीले फोन लगाइन्। घण्टी पटक पटक गयो तर फोन उठेन। जब दीपेन्द्रले फोन उठाउँदैनथे, त्यो कल स्वतः डिउटीको एडिसीकहाँ ट्रान्सफर हुन्थ्यो।

सेनानी राजुकुमार कार्की डिउटी एडिसी थिए। कार्कीले फोन उठाए।

‘सरकारको स्वर अलिकति लरबराएको छ। गाथमा आराम छैन कि? एकचोटी माथि खोपीमा गएर हेर्नु हुन्छ कि?’, उनले अनुरोध गरिन्।
उनका अनुसार फोनमा दीपेन्द्रको स्वर लडबडाई रहेको थियो।

‘मलाई लाग्यो सरकारको गाथमा आराम छैन। त्यसैले (रुँदै रुँदै..) एडिसीलाई कन्ट्याक्ट गरेर खोपीमा जानु हुन्छ कि भनेर मैले रिक्वेस्ट मात्रै गरेको हो (रुदै...रुदै...खोक्दै..)।

नेपाली राजदूत थापाले देवयानीसँग गरेको कुराकानीको टेप काठमाडौं पठाइयो।

उनले एडिसी कार्कीलाई फोन गरेको केही बेरमा दीपेन्द्रको फोन आयो। हुकुम भयो- भोलि बिहान मात्र तिमीलाई फोन गर्छु।

फोन राख्नुअघि दीपेन्द्रले ‘गुडनाइट’ भने। देवयानीले पनि गुडनाइट भनिन्।

त्यसपछि दीपेन्द्रले फेरि भने- अब म सुत्न लागेको छु है। भोलि बिहान फोन गर्छु।‘

तर देवयानीसँग वाचा गरेको दीपेन्द्रको अर्को बिहान आएन।

बरु त्यसको करिब आधा घण्टापछि नारायणहिटी दरबारमा रगतको खोलो बग्यो। त्रिभुवन सदनमा दीपेन्द्रका अनेक रुप देखिए। अन्तिममा उनले आफ्नै कञ्चटमा गोली हाने।

न देवयानीलाई फोन आयो न त दीपेन्द्रले अर्को आइतबार बाबुसँग आफ्नो विवाहबारे कुरा गर्ने मौका पाए। एउटा प्रेमको दुखद् अन्त्य।

त्यो भयानक कालो रातको अन्त्य भयो तर रातको रहस्य बाँकी नै छ। राजपरिवारका २४ सदस्य जम्मा भएको समारोहमा राजारानीसहित १० जनाले ज्यान गुमाए। राजा वीरेन्द्रको वंश नाश भयो।

१५ वर्ष बित्यो। तर कथाको अन्त्य भएको छैन। आखिर त्यस्तो के थियो जसले दीपेन्द्रलाई त्यो हत्याकाण्डका लागि प्रेरित गर्‍यो? उत्तर रहस्यको गर्भमा छ।

(दरबार हत्याकाण्डको छानबिन गर्न गठित उच्चस्तरीय समितिको प्रतिवेदनमा आधारित।)

(२०७२ जेठ १९)
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: bigggie on September 23, 2016, 03:19:32 AM
Good read :)
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: tundikhel on March 12, 2017, 02:52:07 AM
Dipendra and Devyani love story

While Dipendra was studying in England, he had a classmate called Charles whose father is a Lord and who has a sister, Shelly. This Lord was Dipendra's local guardian when he was in England between 1987 and 1990. Around that time, Devyani also come to England for some sort of course. She came into contact with Shelly, whose father became Devyani's guardian too.

Although Dipendra and Devyani lived in different parts of England, since they both had the same guardian, they first met at the house of Shelley and Charles. Both Dipendra and Devyani were in their early 20's, just out of their teens. At that ime, Dipendra was quite a jolly fellow who liked to joke a lot. It is around this time, that Dipendra told Devyani in front of Charles and Shelly that she was fit to be the future queen of Nepal.

 Until 1993 or 1994, the palace did not know anything about their relationship. In fact, Devyani's parents were unaware of it for another year. In 1995, Devyani's older sister Urvasi married into a rich business family in India. Just before this wedding, Devyani's parents sent a proposal to the palace, although they had no idea about their daughter's relationship with Dipendra until then.

Garima Rana, Supriya Shah and Devyani Rana were the three women short-listed for Dipendra. Although he loved Devyani, and Garima was in the news for her educational achievements, the palace thought Supriya was the ideal match for the crown prince. Sources say that rajya laxmi shah once contacted Devyani's mother. Devyani's mother had no idea of her daughter's relationship and mentioned casually to Shree Rajya Laxmi that Devyani had grown up accustomed to extreme comfort and wealth, and that she was the grand daughter of Vijaya Raje Scindia of the house of Gwalior, known for its wealth. She further said that Nepali royalty was relatively very poor and she had to think seriously about whether her daughter could survive if she married into a poor house.

Devyani's mother unwittingly called the House of Shah poor, and this shut the doors on her daughter getting married to Dipendra. The palace thought Devyani was too ambitious. Our sources also say that Devyani has over Rs 50 million in different banks in the city, while Dipendra had to get by on his Rs 2.4 million government allowance. Although the palace ruled out marriage with Devyani, Dipendra could not get her off his mind and there was not a single day he was in the city that he did not meet her. Apparently, Dipendra's ADCs used to pick Devyani up everyday. They never knocked on the main door of Bijay Bas, but used the side door. They'd drive up to this door and then ring Devyani on her mobile phone. Devyani would come out and go to meet the prince.

Dipendra later told Devyani that his family was against their marriage, and she is said to have told him that she was willing to marry someone else, but Dipendra did not want to hear anything of this sort. While Devyani and Dipendra were madly in love, proposals for Devyani were coming from all over-the House of Jodhpur, the House of Bhagalpur and the House of Jaipur. In fact, the heir to the House of Baroda parked himself at Hotel Yak and Yeti and wanted to meet Devyani. The couple was passing through a very difficult time, and Devyani asked Dipendra to finally make a decision. Sources say that Dipendra went to Bijay Bas with a bottle of poison and told Devyani that if she did not marry him, he would commit suicide. After this incident Devyani's parents apparently told the heir of Baroda that they were very sorry, but their daughter could not marry him.

Dipendra could not imagine life without Devyani. Last year when he was training to be a parajumper, the day of his first jump, he rang Devyani and told her that he would only do it if she made breakfast for him. She did, and met him at the airport with his breakfast. He ate and went for his jump, while Devyani went to the banks of the Manahara river where he was supposed to land. He drove her home and then went home himself. This was only one of many such occasions.

Since both were madly in love, it was becoming very difficult for them to be apart from each other. The palace could not understand this. No one besides Garima, who is related to Devyani, could understand this and she very politely removed herself from this situation and got married. Supriya also later realised this and slowly moved out of the picture.

The palace never changed its position. Dipendra also stood his ground. Dipendra was blinded by his love for Devyani, this drove him mad and he then committed what we today know as the incident that took place at the royal palace on the night of 1 June.

Devyani Rana fled to India immediately after the royal massacre to escape media attention. In 2004, Rana obtained a second Masters Degree from the London School of Economics. She currently works for the United Nations Development Programme. On 22 February 2007, Rana married Kunwar Aishwarya Singh, the grandson of Indian Human Resources Minister Arjun Singh, a royal from the erstwhile state of Churhat.
She gave birth to a son in 2010 and for Dipendra... well i can only say "REST IN PEACE"
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on March 31, 2017, 12:31:28 PM
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on April 29, 2018, 06:39:10 AM
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on May 08, 2018, 03:10:44 AM
lau ...
paras involved ?

धार्मिक हिंसा भड्काउन चाहन्थे आचार्य श्रीनिवास !
आफैंलाई गोली हान्न लगाए, भारत जान खोज्दा पक्राउ

२४ वैशाख, काठमाडौं । हिन्दु धर्मगुरु आचार्य श्रीनिवासले धार्मिक र साम्प्रदायिक हिंसा फैलाउने योजनाका साथ आफैंमाथि गोली हान्न लगाएको पाइएको छ ।

नयाँ दिल्ली जाने तयारीमा रहेका आचार्य सोमबार काठमाडौंबाट पक्राउ परेका छन् । सुनसरी बराह नगरपालिका ६ चक्रघट्टीस्थित लक्ष्मी बेङ्कटेस आश्रममा बस्दै आएका २४ वर्षीय आचार्यमाथि २५ चैत गते गोली प्रहार भएको थियो ।

तर, अनुसन्धानका क्रममा आफैंले योजना बनाएर गोली हान्न लगाएको देखिएपछि प्रहरीले पक्राउ गरेको हो ।

मोरङ प्रहरीले सोमबार नै आचार्यसहित गोली काण्डमा संलग्न अभियुक्तहरुलाई सार्वजनिक गरेको छ ।

पक्राउ पर्नेमा चितवन भरपपुर बेलचोकका २९ वषर्ीेय माधव चौधरी र नवलपरासी गैंडाकोट ५ का ३२ वर्षीय खान र सन्तोष भन्ने लक्ष्मीराज अधिकारी छन् ।

चौधरी, आचार्यका अंगरक्षक हुन् र उनले नै गोली हानेको प्रहरी अनुसन्धानबाट खुलेको छ । अधिकारीले भने पेस्तोल व्यवस्थापनको काम गरेका थिए ।

हिन्दूराज्य कायम गर्न विभिन्न समयमा आन्दोलन चलाएपनि सफल हुन नभएपछि हिन्दू धर्मावलम्बी र धर्म गुरुहरुलाई आन्दोलनका लागि उक्साउन आचार्य श्रीनिवास आफैंले योजना बनाएर गोली हान्न लगाएको पाइएको मोरङ प्रहरीका प्रमुख एसपी अरुण बिसीले जानकारी दिए ।

प्रहरीका अनुसार आचार्यले हातमा गोली हान्न भनेका थिए तर, गल्तीले छातीमा लागेको हो । अभियुक्त चौधरीले पुर्वयोजना अनुसार आफूले ५ मिटर टाढाबाट गोली प्रहार गरेको तर निशाना चुकेपछि दाहिने कुम छेउमा लाग्न गएको बताए ।

चितवनमा नै गोली प्रहार गर्ने प्रपन्च रचिएको भए पनि हतियार ब्यवस्थापन नहुँदा सफल नभएको पाइएको छ ।

घटनामाथि शंका नगरोस् भनेर उनीहरुले मंगोल आर्मीको नक्कली पर्चा समेत छरेका थिए । तर, प्रहरी अनुसन्धानका क्रममा आचार्य श्रीनिवासको पोल खुलेको छ ।

पक्राउ परेका माधव चौधरी र लक्ष्मीराज अधिकारीलाई ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा चलाइएको छ । तर, आचार्यमाथि के मुद्दा लगाउने छलफलमै छ ।

आचार्यका गतिविधि यसअघि पनि शंकास्पद थियो । केही समय अघि सुनसरीमा भएको हिन्दुवादीको प्रदर्शनमा आचार्यकै अगुवाईमा भारु बाँडिएको थियो । यसअघि उनले संविधान बनेको एक साताभित्र देशभरका चर्चहरुमा धावा बोल्ने धम्की दिएका थिए ।

२०७५ वैशाख २४ गते २०:२० मा प्रकाशित

Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on May 09, 2018, 12:02:45 PM
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on May 29, 2018, 12:56:28 AM
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on June 02, 2018, 02:50:43 AM
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on June 03, 2018, 12:29:19 AM
Title: Re: Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on June 03, 2018, 06:16:33 AM
यो पनि
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on June 03, 2018, 10:10:18 PM
भिडियो मा चर्चा ..
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: outsiders on June 09, 2018, 10:15:06 AM
many stories
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on June 13, 2018, 08:01:37 AM
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: samir211 on June 27, 2018, 07:48:15 AM
पारस शाह उस्तै उद्दण्ड
सोमबार, ११ असार २०७५, ०८ : १५ |  केपी ढुंगाना/अनिल यादव

थाइल्यान्डमा खानुसम्म ठक्कर खाएर नेपाल फर्किएपछिको सार्वजनिक व्यवहारले उदण्ड छवि सुध्रँदै थियो, पूर्व युवराज पारसको । लागूऔषध केसमा चार पटक पक्राउ परेसँगै गम्भीर बिरामी भएका उनी धन्न बाँचेका थिए । एक महिना लामो उपचारपछि बौरिएर नेपाल फर्किएपछि उनको दैनिकी निक्कै बद्लिएको देखिन्थ्यो ।

लागूऔषधको लत र गम्भीर बिरामीको प्रभावले पहिलाझैँ चमक थिएन उनको मुहारमा । सार्वजनिक कार्यक्रमहरुमा पनि मायालाग्दो हुलियामा देखिन्थे उनी । नेपाल बसाइका क्रममा उनको उदण्ड व्यवहार ठप्पै रोकिएको थियो । उनी कहिले परिवारसँग रेस्टुराँमा देखिन थालेका थिए भने कहिले मन्दिर र आश्रममा ।

थाइल्यान्ड बसाइका क्रममा चलेको अफेयर्सको प्रभावले श्र्रीमती हिमानी शाहसँग उनको सम्बन्ध सुध्रन सकेन । छोराछोरीसँग घुम्न निस्किएको तस्बिरले उनमा अभिभावकको दायित्वबोध भएको देखिन्थ्यो ।
तर उनको यो छवि लामो समय टिक्न सकेन । जेठ २८ को घटनाले शाहज्यादाबाट युवराज हुँदै पूर्वयुवराज भएका पारस वीर विक्रम शाहमा चौवन्न ठक्कर त्रिपन्न घुस्सापछि पनि कुनै परिवर्तन हुन नसकेको र उस्तै उदण्ड रहेको देखायो ।

सार्वजनिक भएको घटना सामान्य नै हो तर लुकाएको पाटो भने निक्कै गम्भीर छ । जेठ २८ दिउँसो बा १४ च २१३१ नम्बरको गाडीले ट्राफिक नियम उल्लंघन गर्दै जाउलाखेलबाट हुइँकिएपछि सम्भावित दुर्घटना रोक्न ट्राफिक प्रहरीले उनले चलाएको गाडी नियन्त्रणमा लिएर पाँच सय जरिवाना तिराएको थियो ।

अनियन्त्रित रुपमा चलाएको गाडी ट्राफिकले जाउलाखेलमै नियन्त्रणमा लिन खोज्दा उनले अटेर गरे । गाडी हुत्तिदै थापाथली आइपुग्दा ट्राफिकले नियन्त्रणमा लिएर ब्लुबुक र लाइसेन्स नियन्त्रणमा लियो र  पाँच सयको चिट काट्यो । सार्वजनिक भएको घटना विवरण यत्ति हो ।

पारसको गाडी नियन्त्रणमा लिएर चिट काट्ने ट्राफिक प्रहरीको खोजीका क्रममा खुल्यो, त्यस दिनको अर्को गम्भीर पाटो । जसले बाहिर आएझैँ सो दिन पारसले ट्राफिक नियम उल्लंघन मात्र नगरेको बरु हत्या प्रयासै गरेको पोल खुल्यो ।

पारसको सन्काहापनले १८ वर्ष अगाडिको प्रवीण गुरुङ काण्ड दोहोरिँदै थियो थापाथलीमा । सावधानी नअपनाएको भए पारसको झोँकको दोस्रो सिकार हुन्थिन्, थापाथलीमा कार्यरत ट्राफिक प्रहरी जवान सुष्मा चौधरी ।

शुक्रवारसँगको भेटमा चौधरीले भनिन्, ‘पहिल्यै सावधान भएर नबसेको भए किच्ने नै रहेछन् !’
निर्देशनअनुसार गाडी रोकेर चौधरीले कागजपत्र माग्दासम्मको अवस्था सामान्य नै थियो । जब उनले कागजपत्र लिएर अलि पर पुगिन्, पारसले उनीतिरै ताकेर स्पिडमा गाडी चलाए । आइल्यान्ड पार गरिसकेकाले उनलाई गाडीले भेटेन र मात्र उनी जोगिइन् ।

‘चालकको नामको ठाउँमा पारस वीर विक्रम शाहदेव लेखेको पढ्नासाथ एकछिन त के गर्ने के गर्ने भयो,’ उनले भनिन्, ‘चालक गाडीभित्र रिसले आगो भइसकेका थिए । गाडीभित्रै स्टेयरिङ नजिकै हातले जोडजोडले हानिरहेका थिए ।’

चौधरीले शुक्रबारलाई त्यो दिनको दृश्य सुनाइन्, ‘एकछिन टाइम लाग्छ है, म माथि सोध्छु भनेर अलि पर गएँ । कुपन्डोल जाने साइडतिरको गाडी छोडेपछि पारसको गाडी स्पिडमा हामी भएतिर आयो । गाडी आएको स्पिड देख्दा त ‘लौ हान्यो !’ भन्ने लागेको थियो तर आइल्यान्डमाथि बसेकाले धन्न लागेन । मेरो डकुमेन्ट घरमा पुर्याउन आइज’ भन्दै उनले गाडी माइतीघरतर्फ हुइँक्याए ।’
दुई वर्षदेखि थापाथलीमा ट्राफिक व्यवस्थापनमा खटिँदाको अनुभवले कहाँ बस्दा सुरक्षित होइन्छ भन्ने जानकार थिइन् चौधरी र जोगिइन् तर  १८ वर्षअगाडि उनै पारसको सन्काहापनले एक गायक तथा संगीतकारको ज्यान गएको थियो, ठाउँका ठाउँ सडकमा ।

घटना २०५७ साउन २२ को हो । पारसले चलाएको गाडीले ठक्कर दिँदा मोटरसाइकल चलाइरहेका गायक तथा संगीतकार प्रवीण गुरुङ मारिएका थिए । शक्तिमा रहेको दरबारले त्यसबेला नक्कली चालक खडा गरेर उनलाई जोगाएको थियो ।

घटनाको दिन दरबारको दक्षिणी ढोकामा ल्यान्डक्रुजर गाडीले गुरुङ चढेको मोटरसाइकललाई ठक्कर दिएर केसरमहल, लाजिम्पाट, पानीपोखरी हुँदै निर्मल निवास छिरेको थियो । गाडी नम्बरका आधारमा प्रहरीले खोज्दा गाडी महेन्द्र प्रकृति संरक्षण कोषको रहेको खुल्यो । दरबारको सोधखोजमा गाडी पारसले चलाएको देखियो ।

तात्कालीन नेकपा एमालेको युवा संगठनले पारसको शाहज्यादा पदवी खोस्न र कारबाही गर्न पाँच लाखको हस्ताक्षर बुझाए पनि चालकको रुपमा खड्गबहादुर भुजेलको नाम सार्वजनिक भयो । बदमासी पारसले गरेको पक्कापक्की भए पनि केस त्यत्तिकै सेलायो ।

यो घटनाका बेला नारायणहिटी दरबारमा कार्यरत शाही पाश्र्ववर्ती विवेककुमार शाहले पुस्तकमार्फत् सो घटना गराउने पारसै भएको पुष्टि गरिदिए ‘मैले देखेको दरबार’ पुस्तकमार्फत् ।
पुस्तकमा उनले लेखेका छन् :
प्रहरी महानिरीक्षक अच्युतकृष्ण ख
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: samir211 on June 27, 2018, 07:51:11 AM
प्रहरी महानिरीक्षक अच्युतकृष्ण खरेलले फोन गरेर भन्नुभयो, ‘दरबारको दक्षिण ढोकाअगाडि आइतबार राति भएको दुर्घटनामा मोटरसाइकल चालक गायक प्रवीण गुरुङको घटनास्थलमै मृत्यु भयो । दुर्घटनापश्चात् मोटर नरोकिई तेज गतिमा भागेर निर्मल निवासमा छि¥यो । उहाँले ल्यान्डक्रुजर मोटरको नम्बरसमेत दिनुभयो । तत्कालै महाराजाधिराजमा यो कुरा जाहेर गरेँ । सरकारबाट ‘माइला भाइ (अधिराजकुमार ज्ञानेन्द्र) लाई फोन गरेर तुरुन्त बुझ’ हुकुम भयो । ज्ञानेन्द्र सरकारलाई फोन गरेँ । सरकारलाई पनि यसबारे केही जानकारी रहेनछ । ‘म बुझेर खबर गर्छु’ हुकुम भयो । आधा घन्टापछि ज्ञानेन्द्र सरकारले फोन गरेर हुकुम भयो, ‘विवेक, यस इट् इज हिम, त्यो मोटर पनि हो र पारसले चलाएको रहेछ, अब यो समस्या कसरी समाधान गर्ने, उपाय निकाल ।’

१८ वर्षको अवधिमा शक्ति सन्तुलन परिर्वतन भइसक्यो । राजतन्त्रको अन्त्य भयो । दरबार हत्याकाण्डसँगै शाहज्यादाबाट युवराज भएका पारस पूर्वयुवराज भइसके । नारायणहिटी दरबार संग्रहालयमा परिणत भइसक्यो । राजा ज्ञानेन्द्र शाह, गद्दीच्युत हुँदै निर्मल निवास पुगे ।
तर पारस उस्तै देखिए, उदण्ड र सन्काहा अनि व्यवहार गर्न नजान्ने घमण्डी व्यक्ति ।
घटनाको एक सातापछि ट्राफिक प्रहरी चौधरीलाई भेट्दा पनि घटनाको दिन पारसले आफूतिर स्पिडमा ल्याएको गाडी सम्झँदा डराइरहेकी थिइन्, सुष्मा ।

उनी शुक्रवारसँग कुरा गर्न राजी भए पनि आफूमाथिका अधिकारीसँग अनुमति लिन आग्रह गरिरहेकी थिइन् । अनुमति लिएरै कुराकानी सकियो । तस्बिर खिच्दा उनी अलि डराइन् । तस्बिरबारे पुनः हाकिमसँग अनुमति लिन आग्रह गरिन् ।

‘कुराकानी गरिहाल्नु भएछ ठीकै छ तर तस्विर नछाप्नुहोला,’ माथिल्लो तहका अधिकारीले भने, ‘सडकमा उभिएर काम गर्ने कर्मचारी हुन्, भोलि केही होला कि !’
तस्बिर छापिएकै कारणले भोलि सडकमा केही होला भन्ने आशंका माथिल्लो तहका अधिकारीले व्यक्त गरे ।

उदण्डताको श्रृंखला

पारसको विवादको श्रृंखला लामै छ । शाहज्यादा हुँदादेखि सुरु भएको उनको विवादको यात्रा पूर्व युवराज हुँदासम्म रोकिएको छैन । लागूऔषधको कुलतबाट निकाल्न सुधार केन्द्रमा बसे पनि उनमा सुधार देखिएको छैन । गम्भीर बिरामी भएसँगै एक महिना लामो अस्पताल बसाइपछि उनले दोस्रो जन्म पाए तर उनको ‘ब्याड ब्वाई’को व्यवहारमा सुधार आएको बिल्कुलै देखिएको छैन ।

श्रीमती हिमानीसँगको सम्बन्धका कारण बेलाबखत उनी विवादमा आउने गरेका थिए । सार्वजनिक रुपमै विवादमा तानिएको २०५७ साउन २२ को घटनापछि नै हो । गाडीले ठक्कर दिएर गायक प्रवीण गुरुङको मृत्यु भएपछि उनको खराब छवि सार्वजनिक भयो । उनलाई कारबाही गराउन पाँच लाख सर्वसाधारणको हस्ताक्षर संकलन भए पनि जोगिएका थिए उनी ।

तात्कालीन राजा वीरेन्द्रको वंशै नास हुनेगरी भएको दरबार हत्याकाण्डमा बाबु ज्ञानेन्द्र शाहसँगै उनी पनि आशंकामा तानिएका थिए । घटनाको गम्भीर अनुसन्धान नहुँदा न उनको संलग्नता खुल्यो न आशंका नै हट्यो ।

गणतन्त्र घोषणापछि पनि उनको उदण्डताको क्रम जारी नै रह्यो । २०६७ फागुन २८ मा  चितवनको टाइगर टप्स रिसोर्टमा कांग्रेस नेतृ सुजाता कोइरालाका बंगलादेशी ज्वाइँ रुबेल चौधरीसँग उनको जम्का भेट हुँदा गोली नै चलाए । घटनापछि पोखराको फूलबारी रिसोर्टमा आएर बसेका पारसलाई प्रहरीले होटलबाटै नियन्त्रणमा लिएर हेलिकप्टरमा चितवन लगेको थियो । उनीमाथि सार्वजनिक अपराध अभियोग लागे पनि ‘आइन्दा यस्तो नगर्ने’ सर्तमा रिहा भएका थिए ।

२०६८ जेठमा उनले बहिनीसँगको सम्बन्धलाई लिएर ज्वाइँ राजबहादुर सिंहलाई कुटपिट गरेको घटना सार्वजनिक भएको थियो । २०६६ भदौमा उनी जाली भारतीय रुपैयाँको कारोबारमा जोडिए । भारत मध्य प्रदेशबाट नक्कली भारतीय रुपैयाँसहित नेपाली नागरिक अतिक मोहम्मद र भारतीय राजेश गुप्ता पक्राउ परेपछि भारतीय मिडियाले जाली भारतीय रुपैयाँको कारोबारमा पारसको नामसमेत जोडेका थिए । बैंककमै रहँदा उनले आफू असुरक्षित रहेको भन्दै त्यहाँको नेपाली दूतावासमा निवेदनसमेत दिएका थिए ।

यता बस्ने वातावरण नभएपछि ०६७ भदौ ११ मा सिंगापुर हुँदै थाइल्यान्ड पुगे पनि उनको उदण्डता र विवाद रोकिएन । चार पटक लागूऔषधसहित पक्राउ परे उनी । हृदयाघात भएर कोमामा पुगेपछि अस्पतालमा एक महिनाको उपचारपछि बौरिए र नेपाल फर्किए ।

थाइल्यान्डमा थाई युवती कन्निका चाइसानसँगको सम्बन्धले समेत उनी विवादमा छाएका थिए । पारस–कन्निका सम्बन्धको खुलासापछि नेपालमा रहेको परिवारसँगको उनको सम्बन्ध चिसिएको थियो । उनी नेपाल फर्किएपछि पनि कन्निकाले पछ्याउन भने छाडेकी छैनन् । उनले सामाजिक सञ्जालमा दुवैको अन्तरंग तस्बिर सार्वजनिक गर्दै आएकी छन् ।
पारिवारिक जमघटमा पहिला त्यत्ति धेरै नदेखिने पारस पछिल्लो समय ज्ञानेन्द्र, कोमलसँगको पारिवारिक जमघटमा सँगै देखिने गरेका छन् । क्लबहरुमा छोराछोरीसहित पुग्ने गरेका छन् । लामो समयदेखि पारस र हिमानी सँगै देखिएका थिएनन् । एक साताअघि लाजिम्पाटस्थित त्रिसारा रेस्टुराँमा भएको पारिवारिक भेटघाटमा लामो समयपछि हिमानीसँगै देखिएका थिए ।


पारसलाइ चिट काट्ने ट्राफिक प्रहरीकाे बयान

‘पारसको गाडीले झण्डै किचेन’

सुष्मा चौधरी, प्रहरी जवान

त्यस दिन म बिहान १० बजेदेखि ड्युटीमा खटिएकी थिएँ । सवा १ बजेदेखि वाकीटकीमा सन्देश आइरहेको थियो, ‘जावलाखेल साइडबाट एउटा गाडी अनियन्त्रित गतिमा आइरहेको छ । दुर्घटना निम्त्याउन सक्छ, रोक्नुस् । गाडी नम्बर बा ३१ प २१३१ । चालक विदेशीजस्ता छन् ।’
म थापाथली चोकैनेर खटिएकी थिएँ । हरिहर भवन र कुपन्डोलको ट्राफिकले पनि रोक्न नसकेको खबर आयो । रोक्नुपर्ने गाडी थापाथली आउँदै थियो । वाकीटकीमा टिपाइएको नम्बरको गाडी आइपुग्यो । परैबाट हात दिएर रोकेँ । गाडी रोकियो ।
गाडीनजिकै पुगेपछि भित्रैबाट हप्काए, ‘के भो ? किन रोकेको ?’
‘हजुरको गाडीको नम्बर देखिएन, नम्बर प्लेटमा हिलैहिलो भा’को रहेछ, त्यसैले बिलबुक दिनुस् न,’ मैले भनेँ ।
गाडीभित्र बसेका व्यक्ति उत्तेजित हुँदै गाडीको अगाडिको भागमा हत्केलाले हानिरहेका थिए ।
‘तैँले मलाई चिनिनस्, तैँले मलाई चिन्न आवश्यक छ,’ भन्दै बिलबुक दिनुभयो ।
थापाथली चोक हुँदै धेरै पावरफुल व्यक्तिहरु हिँड्नुहुन्छ । एकपटक एकजना सभासदले त्यसरी नै थर्काएका थिए । गाडीभित्र रहेका व्यक्तिले थर्काउँदा ठूलै मान्छे पो हुन् कि भन्ने लाग्यो । बिलबुक हेरेँ । नाम याद गरिनँ । अनि, ‘लाइसेन्स हेरौँ न’ भनेँ । रिसाई–रिसाई भए पनि दिनुभयो ।
लाइसेन्समा नाम पढेपछि एकछिन झसङ्गै भएँ ।
चालकको नाममा पारस वीर विक्रम शाहदेव लेखिएको थियो । पूर्व युवराज पो हुनुहुँदोरहेछ ! नाम पढ्नासाथ एक छिन त के गर्ने, के भयो ! यसो हेरेको गाडीभित्र उहाँ रिसले आगो भइरहेको देखेँ । गाडीमा हातले जोडजोडले हानिरहेको देखेँ ।
‘तपाईंलाई एकछिन टाइम लाग्छ है, ममाथि सोध्छु,’ भनेँ अनि गाडीभन्दा अलि पर गएँ ।
वाकीटकीबाट कन्ट्रोलमा खबर गरँे, ‘चालकको नाम पारस वीर विक्रम शाहदेव छ ।’
‘जो भए पनि कारबाही गर्ने हो, एकछिन वेट गर्नुस्, खबर आउँछ,’ भन्ने आदेश आयो ।
म यतातिर उभिएको बेला उता पारस गाडीबाट ओर्लिएर हिलो लागेको नम्बर प्लेट आफँै पुछ्नुभएछ । त्यतिबेलै वरिपरि रहेका सर्वसाधारण र चालकहरु ‘पारस, पारस’ भन्दै कराए । हल्लीखल्ली बढ्यो । उहाँ सरासर गाडीभित्र गएर बस्नुभयो ।
कुपन्डोल जाने साइडतिरको गाडी छोडेपछि स्पिडमा गाडी हुइक्याउँदै आयो । मसहित अन्य साथीहरु नजिकै थियौँ । गाडी आएको स्पिड देख्दा त लौ हान्योझँै लागेको थियो । सात्तो गयो ।
कन्ट्रोलबाट सवारी नियम उल्लंघन गरेअनुसार कारबाही गर्नु भन्ने आदेश आयो । कसुर जथाभावी गाडी चलाएको थियो । त्यहीअनुसार चिट काट्न लागेको थिएँ । ‘मेरो डकुमेन्ट घरमा पु¥याउन आइज,’ भन्नुभयो ।
मैले ‘हस् हजुर’ भन्दिएँ ।
गाडी माइतीघरतर्फ हुइँकियो ।
‘कन्ट्रोलबाट कारबाही गरेर छाड्नुस् भन्ने आदेश आएपछि कारबाहीतिर लागेँ । जथाभावी गाडी चलाएको कसुरमा चालकको नाममा पाँच सय जरिवानाको चिट काटेँ । चिट र लाइसेन्स महानगरीय ट्राफिक प्रहरी महाशाखा पठाएँ ।
(कुराकानीमा आधारित)
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on June 27, 2018, 11:39:36 PM
Thank you Samir211

Then, I need to update this video ... 

I will start working on it in a while. Thanks again.
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on June 28, 2018, 12:53:59 AM
चर्चा गरिरहन् आबश्यक होला झैं लागेन

हान्यो झैं लाग्नु र हान्नु फरक कुरा हो ।
 यदि हान्ने नियत नै थियो भने बच्ने सम्भावना हुने नै थिएन अथवा, कम्तिमा पनि घाइते त बनाउंथे होलान।
तर्साउने आँफ्नो ठाँउमा छ - हान्नै खोज्यो भनेर चाहिं  सनसनि मात्रै फैलाएको हो ।
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: anand on June 28, 2018, 08:08:08 PM
चर्चा गरिरहन् आबश्यक होला झैं लागेन

हान्यो झैं लाग्नु र हान्नु फरक कुरा हो ।
 यदि हान्ने नियत नै थियो भने बच्ने सम्भावना हुने नै थिएन अथवा, कम्तिमा पनि घाइते त बनाउंथे होलान।
तर्साउने आँफ्नो ठाँउमा छ - हान्नै खोज्यो भनेर चाहिं  सनसनि मात्रै फैलाएको हो ।

यस्तो बन्यो
Thanks to samir211
(sorry, I forgot to add the credit in the video.)
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: samir211 on September 21, 2019, 06:48:22 PM
🐅 8)
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: samir211 on September 21, 2019, 07:31:48 PM
Paras सरकार को tiktok fans  :-\
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: samir211 on October 14, 2019, 08:37:30 PM
हामि यस्तै त होनि ब्रो राजा बादी आफ्नै तालमा त होनि ब्रो #nepali
Title: Re: दरवार हत्याकाण्ड - Paras Interview - Killer trigger: Foiled $23m gun deal
Post by: samir211 on October 14, 2019, 08:45:34 PM
पारस र सोनिकाको बढ्दो निकटता

२०७६ असोज २७ गते १९:५३ मा प्रकाशित

२७ असोज,काठमाडौं । अहिले सामाजिक सञ्जाल टिकटकमा पूर्वयुवराज पारस शाहको एउटा भिडियो भाइरल बनेको छ । सुमन नामको अकान्टबाट अपलोड गरिएको उक्त भिडियोमा पूर्वयुवराज पारस शाह आफ्ना एक सुभेच्छुकसँग तर्क गरिरहेका देखिन्छन् ।

भिडियोमा पारसले आफ्ना शुभेच्छुकलाई कसैले पनि आफूर्लाइ राजावादी नभन्न भन्दै सबै जना नेपाली भएको बताएका छन् ।

‘यो वादी उ वादी भनेर छुट्याउने हैन सबै नेपाली हो’ बुलेट मोटरसाइकलमा हेलमेट लगाएर बसिरहेका पारसले भनेका छन् ।

तर, १५ सेकेन्डको यो भिडियोको इन्डिङ अर्कै तरिकाले हुन्छ । अलि परबाट एक सुन्दरी आउँछिन् र सरासर पारसको मोटरसाइलको पछाडि सिटमा बस्छिन् । लगत्तै पारसले आफ्नो बाइक हुइक्याउँछन् ।

यी कुनै अपरिचित युवती भने होइनन् । उनी हुन् यूट्यूवर सोनिका रोकाया । यूट्यूवमा उछृङ्खल र अश्लिल संवादहरुको भिडियो बनाएर चर्चामा आएकी उनी पछिल्लो समय पूर्वयुवराज पारससित बारम्बार देखिन थालेकी छन् । योभन्दा अगाडि पनि एउटा नाइट क्लवमा पारस पृष्ठभूमिमा देखिने गरी सोनिकाको केही टिकटक भिडियो आएका छन् ।

तीन छोराछोरीका बुवा पारसको लामो समयदेखि पत्नी हिमानीसँग सम्वन्ध राम्रो छैन । बैंककमा बस्दा उनी एक थाई युवतीसँग प्रेममा थिए । नेपाल फर्किएपछि पनि उनी सुध्रिएको लक्षण देखिँदैन । पछिल्लो समय सोनिकासँग पारसको निकटतालाई लिएर सामाजिक सञ्जालमा विभिन्न टिकाटिप्पणी हुन थालेका छन् । कतिपयले उनीहरु प्रेममा परेको अड्कल पनि काटेका छन् ।

त्यसो त सोनिकासँग पारसको मित्रता मात्रै पनि हुन सक्छ । क्लवमा सँग बस्दा वा वाइकमा सँगै हिँड्दा त्यो प्रेम प्रमाणित हुँदैन । फेरि सोनिका जसरी हुन्छ चर्चामा आउन चाहने युवती हुन् । उनले चर्चाकै लागि पारसलाई अस्त्र बनाउन खोजेको पनि हुन सक्छ ।

भिडियोमा धेरैले पूर्वयुवराज जस्तो व्यक्तिले एउटी उछृङ्खल युवतीसँग यसरी नारिएर हिँड्नु शोभनीय नदेखिएको टिप्पणी गरेका छन् । कतिले चाहिँ ‘देख्यौ त तिमीहरुका राजारानी ?’ राजावादीहरुलाई व्यंग्य पनि गरेका छन् । भाइरल भिडियो पोखराको भए पनि कहाँनेरको र कहिले खिचिएको हो भन्ने चै खुलेको छैन ।

भिडियो लिंक