Author Topic: टीपन  (Read 18227 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

hot

  • 50x
  • ****
  • Posts: 102
टीपन
« on: August 29, 2011, 04:03:11 AM »
हाम्रा चाड पर्व यहाँका जस्ता १,२ दिनमै सकिने कहाँ हुन्छन र? यसै लामा लामा चाड पर्व झन अचेल त ओभरल्याप पनि हुन थालेका छन। १९९६ मा देशभरी सुरु भको गढीमाईको मेला २००६ मा सकियो। मेला त सकियो तर मेलाको धङधङी सकिएको छैन।  फेरी २००८  मा वानेश्वरमा कुम्भको मेला सुरु भो। त्यो कुम्भको मेला सकिने छाँटकाँट त कहाँ हुनु बरु अचेल शिवरात्रीको मेला जस्तो पो देखिन थालेको छ। झन यही जुलाई २१  देखी त शिवरात्रीको मेलामा गाईजात्रा पनी सुरु भो। हाम्रो देशका सर्बोच्च अभीनेताहरुले देखाउन थालेका गाइजात्रे प्रहसन सातौं भागसम्म पुग्दा पनि क्रमश: मै अड्केको छ। अब त हेर्दा हेर्दा दर्शक थाकी सके तर अभीनेता थाकेका छैनन। यता गाईजात्रा चली नै रहेको छ उता तीजलाई डोर्याउँदै बाको मुख हेर्ने दिन पनि आइ सकेछ। अनी मैले पनि फोन गरें बालाई, मुख हेर्न।

"हेलो !"

"हेलो बुवा---"

"हेलो नानु!"

"हजुर---"

"हेलो!"

" नानु के छ तेरो हालखबर? "

"ठिकै छ-- मैले आज हजुरको मुख हेर्न फोन गरेको--"

"ए हो? ल ल्या त ल्या फलफुल, मिठाइ, लत्ता कपडा के के ल्याकी छस--"

"हि हि--- केइ पनि छैन--"

"छोरी बिदेश गए पछी सार्है लोभी भै। पहिले पहिले रुमाल, मोजा त दिन्थी त्यो पनि दिन छोडि अचेल--"

" अब आको बेला किन्दिन्छु नि मोजा । अनी हजुरलाई आरामै छ? "

"आराम त आरामै--- यो तीज लागे देखी अली प्रेसर बढेको छ मेरो --"

" तीज लागेर प्रेसर किन बढेको नि? हजुरलाई नि बोलाउन थाले कि के हो दर खान? "

" दर खार हैन-- याँ तेरी आमा "पोइल जान पाम पाम---" भनेर नाच्छे। आफु चैं उसैलाई भनेर रामदेव सङसङै लागेर बिहान भरी स्वाँ स्वाँ र फ्वाँ फ्वाँ गर्छु, ऊ चैं त्यस्तो गीतमा नाच्दे पछी मेरो प्रेसर बढ्दैन त? "

"हा हा हा--- ममी खै त?"

"यही छे-- ल कुरा गर--"

" हेलो ममी!"

" के छ नानु तेरो हालखबर? सञ्चै छ तँलाई? "

" सञ्चै छ --"

" अफिस जाने बेला भो त तेरो? "

" एती राती काँ अफिस जानु ?"

" ए त्यता त राती पो हो त-- कती बज्यो अहिले?"

" ९:०० बज्न लाग्यो --"

" अनी भुजा खाइस त? "

" खाएँ खाएँ--- अनी हजुर त "पोइल जान पाम पाम--" भन्दै  नाचीसिन्छ रे। बुढेसकालमा के आट्या त्यस्तो? "

" तैंले पनि काम पाइस अब? तेरो बालाई जिस्काउन पाए पछी के चाहिन्छ र? काँ सुनिसेछ त्यो गीत, त्यस पछी तिमीहरुको तिजको गीत त एस्तो भनेर जिस्काको जिस्काइ होइसिन्छ। गीत पनि के के बनाका हुन अचेल? त्यै बुढाको लागि बर्त बस्नु छ, पोइल जान पाम रे--"

" आधुनिक नारीहरुको गीत हो त्यो, त्यसै जागरण आउँछ ?"

" आयो जागरण! दुख्ख पाउने पाका पाइ छन, याँ यि मोटिहरु नाचेर के हुन्छ र?"

"अनी हजुरहरुको फाईनल दर चैं कता नि---"

" मामाघरमा शुक्रबार-- सबै जना आउँछन, तँ मात्र हुँदिनस, खल्लो हुन्छ--"

" नजिकै भको भए त आइ हाल्थे नि---"

" एउटी छोरी छे, त्यो पनि काँ हो काँ हो---"

"अब फेरी किन रुन थालेको ? हरे! "

" खै म कुरा गर्छु-- तेरी आमा पिल पिल गर्न थाली अब---"

" सम्झाइस्यो न ममिलाई ---"

" के सम्झाउनु अब? त्यै तँलाई सम्झेर त रोकी ? अहिले एक छिन्मा आँफै बिर्सिन्छे। मिल्छ भने दशैंमा आइज। झन घर उज्यालो हुन्छ भनेर छोरी पाको, न छोरी आउछे न बत्ती आउछ-- "

"हा हा हा-- के आउनु दशैंमा, दक्षिणा त पाइँदैन जस्तो छ--- यसपाली बजेट भाषण नभएर कर्मचारीलाई तलब दिने पैसा त छैन रे ---"

" बिजोक छ या--- धन्न चली रा छ--- के के गर्ने हुन----तर तेरो दक्षिणा त त्यै दश रुप्याँ त हो नि, खोज खाज पारेर भए नि दिउँला नि तँलाई --"

" मेरो दक्षिणा पनि हाम्रो बारीमा रोपेको अंबाको रुख जस्तो  भो, कहिल्यै नबढ्ने---"

"के अंबाको रुखलाई भन्छेस, तँ आँफै जस्तो भो भन न--- तैंले पनि सात क्लास देखी नै हो बढ्न बिर्सेंको---"

" भेरी फनी---"

"के फनी नि? भाको कुरा--- ल झरी रोकियो, एकछीन कुरा गर--- म चैं गएँ रामदेव कन्टीनीउ गर्न---"

" हस् हस्---"

"नानु!"

"हजुर--- किन रोको? नरोइस्यो---"

"छैन रोको--- अब रोएर पनि के गर्नु? छोरा छोरीलाई यतै आउ, यतै बस भन्ने स्थिती भको भए पो--- आँफै छोडेर हिंड्नु जस्तो लाग्छ कैले काँही त ---  यि बाँदर जस्ता नेता चैं बरु सबै पोइल गए नि हुन्थ्यो---"

"हा हा हा हा हा हा--- हजुरलाई पनि बुवाको हावाले छुन थालेछ---"

"के गर्नु त दिक्क लागे पछी? अनी तिमीहरु पनि दर खानु। सबैजना मिलेर रमाइलो गर्नु है !"

" हस हस, डोन्ट वरी---  हजुरहरु पनि रमाइलो गरिस्यो---"

" ल ल---"

"ल बाई बाई--"

"बाई--"

फोन राखे पछी आमाको कुरा सम्झे फेरी। कुरा चैं गतिलो गर्नु भाको हो मेरी आमाले। अब यि नेताहरु राजनको शरण परेर आफ्नो नैतीकता अर्घ चढाकै छन बरु एसो उसो उनिहरु सङै पोइल गैदे देखिन ढुक्कै हुन्थ्यो। काले सँग जान मन नलागे चिम्से सँग गए नि हुन्थ्यो। बरु नयाँ आउनेले मेरी आमालाई रुवाउँदैन थिए कि भन्ने आस नि आफ्नो।

अस्तु

('नक्कली केटी' ले कता हो पोस्ट गरेको कथा - मैले लेखेको होइन )

hot

  • 50x
  • ****
  • Posts: 102
नक्कलीका लघु कथा हरु
« Reply #1 on: August 29, 2011, 04:07:28 AM »
मेरी सजु !

" सजु ! "

मनमनै बोलाएँ उस्लाई अनी ति अक्षरहरुलाई स्पर्श गरे। दिनमा कतीपल्ट म सेल फोनमा सेभ गरेको उस्को नम्बर हेरेर उस्लाई बोलाउँछु, स्पर्श गर्छु। मलाई थाहा छ अब उस्ले मलाई फोन गर्दिन भनेर।  गरोस पनि किन? मैले नै कयौं पल्ट उस्ले गरेको फोन वास्ता नगरेर काटेको छु। तर पनि उ थाक्दिन थि। मैले ढाँटेको कुरामा शंका नगरि सजिलै पत्याइदिन्थी। मलाई आफ्नो क्षमतामा गर्व लाग्थ्यो। ऊ खुशी थि, स-साना कुरामा फुरुक्क परीदिन्थी। मलाई उस्को उत्साहा देखेर झर्को लाग्थ्यो।

"केटा मान्छेहरु असाध्य कम्जोर हुन्छन" सुनाउने गर्थी कैले काँही।

"अनी केही सानो कुरा हुन पाको छैन बरबर आँशु झार्ने चैं को नि? " म उस्लाई उस्का आँशु सम्झाउँथें।

"रुनु कम्जोरी हैन, मन लागेको बेला रुन नसक्नु कम्जोरी हो" उस्का उत्तर सधैं त्यस्तै हुन्थे। नचाइने आदर्शहरु जस्ता लाग्थे मलाई।

तर ठिकै त भनेकी रैछे नि उस्ले। म कती कम्जोर भएको छु अहिले। थोपा थोपा भएर पोखिन मन छ तर भित्र भित्रै आत्मा जमेको जस्तो लाग्छ। कती धेरै बुझेकी रैछे उस्ले मलाई, मैले भने उस्को बुझाई बुझ्नै सकिन। केही समय यता उ अलिक फरक भकी थि। केही सोध्दिन थि, केही भन्दिन थि। उस्ले किन त्यसो गरी मैले बुझिन, बुझ्नु पर्ने आवस्कता पनि ठानिन। कहिले काँही उस्ले उठाउने कता/किन भन्ने प्रश्न हराएका थिए, मलाई झन् सन्चो भको थियो। शायद ति प्रश्नहरु सङै कतै हराउँदै गएकी थि मेरी सजु।

"मेरी सजु !"

मेरी सजुलाई अब अरु कसैले "मेरी सजु" भन्छ होला, स्पर्श गर्छ होला। उस्लाई छुन नपाउने मेरा स्पर्शले भन्दा उस्लाई छुने स्पर्शको कल्पनाले धेरै दुख्छन मलाई। स्पर्श त अरु थरीका पनि थिए नि।  मलाई छुन्थे तर उस्का हुँदैन थिए। स्वामित्वको गुण पनि अचम्मको हुदो रैछ। नहुन्जेल आफ्नो बनाउने रहर, आफ्नो भएपछी त्यो रहरको बन्धनमा पर्ने अर्को रहरको रहर।

"रहरहरु फुल जस्ता हुन्छन है? मनको बगैंचालाई जीवन्त बनाइ राख्छन। रहरहरु ओइलाको दिन मन पनि शिशिर झैं उराठलाग्दो हुन्छ। " पर क्षितिज तिर हेर्दै एक साँझ भनेकी थि उस्ले।

"पर के हेरेकी त, फुल?" मैले त्यतिकै सोधें।

" हैन बगैंचा " उ अझै त्यतै हराएकी थि, उदास।

म मन मनै हासेंको थिएँ उस्का कुरा सुनेर। घर एउटै भए पनि हाम्रा बगैंचा छुट्टा छुट्टै थिए। मेरा बगैंचा भरी अनेक थरी फुल फुलेका थिए। झिलिमिली थियो मेरो मन। उस्ले मेरा बगैंचामा फुलेका फुलको इर्श्या गरिन। उस्ले आफ्नो बगैंचामा के के रोपी मलाई हेर्ने फुर्सद नै भएन।

त्यस रात पनि म घर ढिलो आइपुगेंको थिएँ। मलाई चाइने सबै कुरा आ-आफ्नै ठाउँमा ठीक्क थिए, सधैं झैं। मैले खाना खाए पछी "मलाई तिमीसँग केही कुरा गर्नु छ " भनी। मेरो मन कता कता डरायो।

"के कुरा?" मैले उस्का आँखामा हेर्न सकिन।

"म भोली यहाँबाट जाँदै छु, प्रकाश" उस्ले बिस्तारै भनी।

"काँ जाने?" नौलो कुरा सुनेर म छक्क परें।

"कहाँ जाने तिमीले थाहा पाउनु जरुरी छैन" उस्ले गम्भिर भएर भनी। उस्को स्वरमा अचम्मको चिसोपन थियो।

"किन?" मलाई झनक्क रिस उठ्यो।

"किनको उत्तर मलाई भन्दा बढी तिमीलाई थाहा हुनु पर्छ" उस्का आँखा शिशिर झैं रित्ता देखिन्थे।

मलाई उस्को उत्तर सधैं झैं मन परेन। आफ्नै घरबाट त्यसरी चुँढिएर जानु पर्दा उ रोवोस, चिच्यावोस, झगडा गरोस जस्तो लाग्यो मलाई। उ कम्जोर भएको हेर्न चाहन्थें म तर उ उ नै भै रही। उस्का नरुझेका आँखाका हेराइले मेरो पुरुष मनस्थितीलाई छिया छिया पारे। उस्ले थाहा पाएका कुरा मलाई "किन?" भनेर सोधिन , उस्ले थाहा नपाएका कुराहरु मैले पनि भनिन। हाम्रो त्यो मौन समाझदारी कायमै रह्यो। उ सुत्ने कोठामा गएर निदाइ, म निदाउन सकिन।

उस्ले मलाई कुनै दिन छोडेर जाली भन्ने मैले कहिले कल्पना नै गरेको थिन। शायद मलाई उस्को क्षमतामा शंका थियो। तर उस्ले सजाएकी घर मलाई सजिलै जिम्मा लाएर गै। म त पाहुना मात्रै थिए यहाँ, एक्कासी घरको बोझ उठाउनु पर्दा मेरो जीवन नै गर्हौ लागेको छ। उस्लाई बाँध्ने हामी बिच केही बन्धन थिएन। मनको बन्धनलाई चुँडाएर म आकाशमा स्वछन्द उडीरहेको थिएँ। उस्ले पनि चुँडिन खोज्दा मलाई आफु बाँधिएको जस्तो लाग्यो। बन्धनमा हुँदाको स्वछन्दताको खुशी र स्वतन्त्र हुँदाको स्वछन्दताको अनुभव एउटै कहाँ हुँदो रहेछ र? मलाई आज मेरो बन्धनबाट मुक्त भएकी सजुको बन्धी हुन मन लागेको छ।

अस्तु!

hot

  • 50x
  • ****
  • Posts: 102
जल्नेहरु जले
« Reply #2 on: August 29, 2011, 04:13:36 AM »
राहुल भाइको कबिता

जल्नेहरु  यसरी जले,
 
आगो भै जले कोही धागो झै जले ।

 
यत्रतत्र जले, सर्बत्र जले
 
अस्वीक्रित प्रेमको  प्रेम पत्र झै जले ।

 
काहानीमा जले, जवानीमा जले
 
रात रातको के कुरा बिहानी मै जले ।

 
जल्नेहरु  यसरी जले,
 
आगो भै जले कोही धागो झै जले ।
 

रिसले जले, इषले जले,

सबै नीलकण्ठ कहाँ हुन्छन्? बिषले जले ।
 

नाममा जले , काममै  जले,

जलेर खाग भएकाहरु घाम मै जले ।
 

 जल्नेहरु  यसरी जले,
 
आगो भै जले कोही धागो झै जले ।



 

hot

  • 50x
  • ****
  • Posts: 102
टीपन
« Reply #3 on: August 29, 2011, 04:16:18 AM »

hot

  • 50x
  • ****
  • Posts: 102
Re: टीपन
« Reply #4 on: August 29, 2011, 04:22:59 AM »
कत्ति बेर भैसक्यो। मलाई अलि अलि झोंक चल्न थाली सक्या थ्यो। ह्या यस्ले केई नी उडाउँदैन, हिन्दीम कि जस्तो पनि निक्कै चोटी नलाग्या होईन, फेरी सम्झें दशैको दक्षिना मैले सुरोतमा राखुन्जेल पान डबल पर्थ्यो, मैले पानमा सारे पछी सुरोत डबल आउँथ्यो। त्यै सम्झें। अब यतिन्जेल पर्खि सकें, म पनि हिन्नु यस्ले नी त्यो ड्ल्लो उडायो भने त? खत्तम भएन? पर्खें। संगैका गुरुले नागपोखरी तिर गए नाग लाग्ला भनेर होला -- टेबल टेनिसको बोर्ड भए तिर गएर सुरालको ईँजार खोल्ने लाउने गरेर आको अहिले हैन, घरबाट हिन्दा पछील्तिर भाका घाम अघिल्तिर लागी सक्या थिए। डल्लो अझै जहाँको त्यै थियो।
 
उस्ले डल्लो उडाउँछु भन्न छोडेको थिएन। १०/१५ मिनेट १०/१५ मिनेटमा उ त्यो डल्लो छेउ पुग्थ्यो, अब उडाउँछु भन्थ्यो आकास तिर हेर्थ्यो, हामी पनि ठाडो मुन्टो लाउथिम। म चै गरुड देखिन्छ कि भन्थे। के को! उ फेरी फनफनी घुम्थ्यो, के के किन भन्थ्यो। बज्याको डल्लोलाई लात्तले हानेर हिन्दीम कि जस्तो पनि लाग्न थाल्या थ्यो मलाई। फेरी त्यस्ले लट्यार राख्या सर्प न ब्युंझिसक्यो-- ब्युंझ्या रे छ भने? राम राम राम! पिंडौलामा च्याप्प  स्टिच लाईदियो भने?। अनि त, सकिगो नी!

आफुलाई भोकले रन्थनाउन थाल्यो, जेरी स्वारी सम्झेर एक माना जति त थुकै निलीसक्या थिएँ हुँला। नागपोखरीमै थिएँ। नयाँ सडक त कता हो कता।

म आफैंले पनि टेबल टेनीस बोर्डका खुट्टा अघि नै हतार हतार सिंचाई गरेर आईसक्या थिए। भिडको अघिल्तिर गएर बसेको थिएँ म। खटपटीदै थिएँ। समय निक्कै घडकिसक्या थ्यो। नयाँ सडक पुगेर आउँदा रातै पर्ला जस्तो छाँट देखिन्थ्यो। म फेरी घाम लागुन्जेल आफुलाई महारथी सम्झिन्थें, रात परे पछी साथी खोज्थें। त्यस्तो थ्यो। हाँडीगाउमा धेरै जसो बाईपंखे घोडा, किचकन्नी, ख्याक (कालो र सेतो दुईटै), अनेक नामधारी भूत प्रेत पिशाच डङकीनी जस्ता बिषयमा धारा प्रबाह प्रबचन दिन्थे। दिनभरी त केई लाग्दैनथ्यो, राती यसो बाहीर निस्क्या बेला कसैले पछाडी हवात खोक्यो भने त्यही घुत्रुक्क हुने गरी ज्यान बिच्किन्थ्यो।

डमरु बेस्सरी पडकायो उस्ले। आकास तिर हेरेर के के भन्यो। हामी सबैले फेरी आकास तिर हेरीम। कस्ले के देख्यो कुन्नी मैले चै घाम झन पर्तिर पुगेको देखें। अब चै जान्छु भन्ने सोचेको थिएँ त्यो डमरु बजाउने ले उस्का सामान टिप्न थाल्यो। टिपेर सबै त्यै टिनको बाकसमा हाल्यो। त्यै एउटा डल्लो मात्रै बाँकी थ्यो भुइँमा। त्यसैलाई फन फनी घुम्न थाल्यो के के फलाक्दै।
 
भिडमा सबैको ध्यान त्यै डल्लोमा गयो। मुटु छिटछिटो ढुक ढुक गर्न थाल्यो। त्यै डल्लो उ अझै फन फनी घुम्दै थियो। उस्को खल्तीमा एक मुट्ठा नोट देखिन्थे। निक्कै बेचेछ क्या रे।

उ त्यो डल्लो छेउमा बस्यो। हात वरीपरी घुमायो त्यो डल्लोको आँखा चिम्लियो अनि के के पढ्न थाल्यो। अनि एक्कासी उ उफृयो। भिड पनि उछिट्टियो अलि पछिल्तिर। एक चोटी त म पनि आतिएँ। हेरेको डल्लो त जहाँको तहीँ छ। उडेको नी छैन, सर्प नी छैन, गरुड त झन कता हो कता।

उ अलि चिन्तित देखियो। आकास तिर हेर्यो। मैले सोचें, यस्ले त्यो डल्लोमा ग्यास भर्या बेलुन जस्तो के राख्या होला, अनि बेलुनमा सर्प होला, यस्ले पाल्या गरुड यता उती कता रुखाँ राख्या छ यस्ले, गरुड बोलाउँदै छ यो --गरुड आको देखे पछी कुन सडको बेलुन उडाउँछ यस्ले अनि गरुडले आएर सर्प लैजान्छ--खेल खत्तम। सबै हिने पछी यो पनि गरुड र सर्प लिएर हिन्छ, गरुडले सर्प खाएछ भने अर्को सर्प ल्याउँछ यस्ले। यै रे छ यस्को टिडीक। अहिले यस्ले बोलाउँदा गरुड आईरा छैन। त्यै भएर यो चिन्तित भाको। मैले निष्कर्ष निकालें।

hot

  • 50x
  • ****
  • Posts: 102
Re: टीपन
« Reply #5 on: August 29, 2011, 04:23:40 AM »

न गुलेली ले कुन चै ले ढाल्दीसक्यो यस्को गरुड, सोचें। फेरी सोचे, मूर्ख बनायो त यस्ले आज मलाई? भिड निक्कै बाक्लो थियो, कलिलो छिप्पेका पाकेका सबै थिए। मलाई त ल केटाकेटी भनेर अलमलायो रे--यत्तिका मान्छे छन यहाँ, सबै त केटाकेटी छैनन नी। सम्झाएँ।

उ अब फेरी डल्लो छेउ गयो, आँखा पल्टाउन थाल्यो, मन्त्र पढ्न छाडेको छैन, बेला बेला गर्जिन्छ पनि, फेरी उ बुद्रुक्क उफृयो अनि आकास तिर हेर्यो। केई छैन। डल्लो जहाको तहीं।

"आज एकादशी होईन त?" उ जंगीयो। सबै एक अर्कलाई हेर्न थाले। त्यै अघिका गुरुले भने, के को एकादशी आज, हिंजो थ्यो एकादशी त, आज द्वादशी र त्रयोदसी जुधेको छ, बोली बालाचतुर्दसी भैगो।"

 त्यो डल्लो उडाउँछु भन्ने झोक्कियो अब। भिड तिर हेर्दै भन्यो "अघि नै भन्नु पर्दैन मलाई? मन्त्रले यो उडाउने, सर्प आउने, अनि गरुडले लैजाने खाली एकादशीमा मात्रै काम गर्छ भन्ने बर्दान छ मलाई गोरखनाथले दिनु भाको -- त्यै त किन उडदैन भन्छु नी, सधैं उडाईराको -- गरुड आउने पनि संकेत छैन -- के चै गडबड छ भन्ने त मलाई लाग्या थ्यो--- भन्नु पर्छ नी बेलैमा -- सित्तैमा दिन गयो कि गएन अब? उस्ले घडी हेर्यो। ल हेर यति ढिलो भैसके छ, भोलीको बालाचतुर्दशी अघि पशुपती पुगीसक्नु पर्ने म।"

 
अलि अलि मान्छे हाँस्न थाले अलि अलि छक्क परे। उ त्यै टिनको बाकस अनि एउटा झोलामा त्यो डल्लो कोचेर निस्कियो भिडबाट।

 

दुलही अन्माईसके पछी माईतमा हुने जमघट जस्तो भो भिड । भोकले रींगटा लाग्ला जस्तो भो, नयाँ सडक पुग्न सकिएला जस्तो लागेन। घर तिर फर्किए। फर्किन त फर्किएँ, अब घराँ भन्ने के?

उ बेला हिनेको। अनेक थरी बहाना सम्झिएँ, कुरो मिलाउन सकिएला जस्तो लागेन। ह्या अब जे भाको हो त्यै भन्दिन्छु। ढाँटदा पो दशवटा कुरो मिलाउने झन्झट भाको कुरो त एउटै न हो। आज नगएर के भो त? भोली गैदिम्ला। भैगो नी। मन दरो पारें। गहना पोखरी पुगेको थिएं। तै पनि धुर्ब्या बाउको वाई बी जस्तो हुन खोज्थ्यो मन बेला बेला। त्यो धुर्ब्या बाउको वाई बी थ्यो मोटर साईकल, बेला बेला यसै स्टार्ट बन्द हुन खोज्ने।

हैन यो टीपन भन्नेमा लेख्या चै के हुँदो रे छ भनेर पछाडीको खल्तीबाट टिपन झिक्न खोज्छु त छैन बा! अब भो की। मनको स्टार्ट झ्याप्पै बन्द भो। खुट्टा रोकिए। घर नजिकै पुगीसक्या थिएँ। जाने आँट् आएन। अब मार्ने भए भन्ने सोचें। टीपन काँ हरायो हरायो।

भगबती मन्दीर पछाडी गएँ। ढोग्दा टिपन दिन्छीन कि झै गरी ढोगें पनि। तर समस्या जस्ताको तस्तै।

एकातिर भोकको चेप, जेरी स्वारी त स्वाहा भै गो --अर्को तिर टिपन छैन, महादेबको फोटो पछाडी चुरोट छ कोठामा-- कलिलो उमेर-- कति कुराको टेन्सन मलाई।

त्यो मन्दीर पछी जति बसे नी केई न केई। निस्किएँ। धन्न नयाँ सडक सम्म पुगेन छु टिपन न सिपन। अनि सोचें अब टिपन खोज्दै नागपोखरी पुग्नु पर्यो फेरी--बाटाँ त खस्यो होला नी। मन्दीर बाट गहना पोखरी तिर बाटाँ घोरिएर लाग्दै थिएँ, काकाले गर्दन समातेर सोधें, के खोज्दैछस तँ?" सातोपुत्लो उड्यो।

"गठेमंगलको औठी थ्यो कता खस्यो कता।" एक थोक त भन्नु पर्यो नी।

"त्यो औठी लाएनी, नलाएनी दशा तँलाई लाग्न छोड्या छैन " भन्दै उनी हाँस्दै लामढुङ्गा तिर लागे।

आजको कुरालाई ताकेर भने की औसत दिनको लेखाजोखा गरेर भने थाह छैन तर डर बढाएर हिने। टंगाल स्कुल सम्म पुगें। भेटीएन टीपन। भोकको रन्को, जाडो पनि हुन थाल्यो, रीस उठेको उठेकै छ को संग हो पनि थाह छैन। सक्दिन म नागपोखरी सम्म जान। जे गर्ने हो गरुन भनेर फर्किएँ। त्यै एक छिन हो हल्ला गर्ने त होलान नी। जे पर्ला अब भनेर बाँधे। मुड्क्याएछन भने नी सहनु पर्ला अब। हराईहाल्यो। भनें घर तिर फर्कें। डर गाको त कहाँ थ्यो र?

 

घराँ घिसारेर कसैले छिराको जसरी छीरेको मात्रै के थिएँ, बाउले स्वागत गरे। "सवारी होस, सवारी होस कहाँ सम्म पुगेर फिर्ती सवारी भो यती बेला?"

अघि नागपोखरीमा कुन चै दुष्मनले देखेर कुरा सुनाईसकेछ भनेर तर्सें। फेरी सोचें राम्रै भो। मैले भन्नै परेन।

अनि आमाले भनीन, "बाबु, झन त्यति बिधी होस गर है भनेको टीपन त कोठैमा खसालेर हिनीछस"

मलाई नी ज्यानमा ज्यान आयो, हाम्रा पुरेतले डकार्दाको झै गर्जनमा भनें "अघि नै भन्नु पर्छ नी -- सित्तैमा नागपोखरी र यहाँ ओहोर दोहोर गर्दैमा दिन बित्यो - सक्दिन अब म यो टीपन सीपन पुर्याउन कतै नी" --

hot

  • 50x
  • ****
  • Posts: 102
अदितिको साथी
« Reply #6 on: August 29, 2011, 04:28:21 AM »
« Last Edit: August 30, 2011, 02:24:53 PM by hot »

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15960
Re: टीपन
« Reply #7 on: August 29, 2011, 12:15:03 PM »
very funny :))

meraaz

  • xNew2
  • **
  • Posts: 9
Super like, dad/mom ko maya, muluk ko samalochana and telephonic conversation

Xteam

  • 50x
  • ****
  • Posts: 5090
  • Devchuli.net All Latest Nepali Mp3 Songs
Re: जल्नेहरु जले
« Reply #9 on: August 29, 2011, 07:10:33 PM »
dherai ramro lekhnu bhayeko chha keep posting hai