Author Topic: Saroj Khanal returns back from USA  (Read 6540 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15886

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15886

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15886
Re: Saroj Khanal returns back from USA
« Reply #2 on: June 12, 2015, 11:18:25 PM »
From another forum

***
It was a challenging decision after spending about 15 years in this country. But we finally made a decision, if we want to return to Nepal, the time is now as the kids are young so it'll be easier for them to adjust in Nepal.
It made so much sense for us to move back to Nepal because of family and many other things. After all, it's your country !
Bye USA.

****

I used to say the same about returning back to Nepal. I was just like you ****, but trust me when I stayed there for 4 months last year it completely changed my mind. I can't live in Nepal with those conservative minds. People in Nepal think that they know everything and if you try to educate them they will just ridicule you. Nepal is a dumping site and I don't have any hope for Nepali. I am a very optimistic person, but when it comes to Nepal and Nepali, I am just hopeless. Please don't go!! Your kids will have better life and future if you stay in the US. Nepal ma aaloo kheti garna lai ni dusta huna parcha. Fatai nagari kehi hudaina and I don't think I can be as fata as any Nepali in Nepal. Everyone is fata in Nepal, from bus ko khalasi to netas. Public transport sucks, khalasi le kya hepcha, bato khattam cha, paani aaudaina, ganaucha sarir, batti chaina, life ko guarantee chaina, sabai hospital kathmandu mai chann ( more than 1000 hospitals), but to get to any hospital it will take you at least 2 hours because of traffic. Neta chor, janata goje fata, byapari chor, pariwar le kura sundainanan. You will get frustrated!!! Please don't go!!!! NEPAL is a dumping site!!!!!!


*****

I spent four months in Nepal last year. People asked me how much money I made, how much bank balance I have, my neighbors want to have alcohol party just for nothing etc. People talk about you more than solving their own real problems. A high school graduate Sachib from Ward/Village committee has more legal knowledge than you have (no matter you have PHD from USA). It took five days to register a marriage. There is no customer service in any of the licenses, passport, municipal and malpot offices and no numbering system to call people for their service (no first come first service at all). There is no guideline to fill out any application for anything. It all depends on employees attitude. They can accept same day or call you tomorrow or take weeks to accomplish a task. I spent few days in Kathmandu. We have to hang inside bus to travel. People are more than the city can handle. You cannot withdraw your money from your own bank account if your signature doesn't match your original signature. I think Nepal never changed. Success is always measured on accumulation of wealth. A cab driver from New York who earns 4000 dollars a month has more respect than a person who make 2000 doing office work in New York. I am not judging on profession but Nepalese see only success on saving/accumulating wealth.

So OP will keep listening why she returned to Nepal, what happened ? etc instead of welcoming and assimilating in Nepalese society. Sorry to say we as Nepalese even have not started a line to be as first world country. Never happen.

I liked relatives from villages who are happy with their little farming, enjoying their lives and have courtesy of taking care of their incoming guest.

*****

I've been back for a few months and I thought I'd share my thoughts on this.

I've long-established that unless you've got ties/connections and strong roots, there's absolutely no point of returning back; Well, unless you're soul searching or something of that sort.

It's worse for women; Kathmandu/Nepal is a shithole for average women, especially those 'accustomed' to liberty, freedom, expression et al. Forget 'rural areas'. Kathmandu itself is a shit hole for women. That added to the fact that there's shit splattered all over - be it in the form of sewer or uncivilized bums taking a dump all over sidewalks, that makes it even shittier.

Apparently, microbuses have 3-4 designated seats for women these days. But considering the fact that women are more reliant on public transportations, can you imagine the nightmarish situation they go through while trying to get home at 5:30 in the evening? How many people can afford cabs/private vehicles? Try hollering for a cab at 9:30, semi-drunk after meeting up with a few friends for drinks.

Say you're financially better off and can afford a scooter or hell, really well off and can afford your own car. The shit that you get through to get your car serviced and in worst cases, pertaining to accidents, the scenario is both cringeworthy and scary.

Lets get into juicier topics now - Politics. Corruption. Bureaucracy.

I went to pay "tiro" for my ghar (that's been rented out) last month. Since there was a miscommunication on my part with current lessees, I ended up (re)paying the taxes that'd already been paid! This happened in Lalitpur that's been digitalized and is equipped with computers now. How infuriating is that?

Outraged, I stormed inside the office the next day, demanding refund. The clerk was paying solitaire on his computer while there was a line outside.

If that's the sort of shit one has to go through in the valley, what's one supposed to do if he's from some rural area?

I could go on about the way people talk, the way people behave. The way people drive is absolutely insane. Roadrage that one experiences in the US is totally different than what s/he experiences here. Ignorance is everywhere. People don't seem to know simple rules of driving. There's no system of "yielding" or "merging". There's no sense of "right-of-way". I was told that regardless of a bike rider's recklessness, you'd still be held liable if you got involved in an accident. That certainly makes you wonder if a go-pro or some dashcam fitted on your windshield might help your cases at all.

Speaking of bike riders, they're the biggest tools you'd come across. Everybody's in a rush when s/he is on a bike/scooter. Literally. Every fkn person. The only exceptions are the ones carrying infants and kids.  Bike riders are biggest idiots except for people that seemingly give little/no personal space when lining up at a counter/window/door.

Traffic 'officials' are the only ones that seem to do their job. Big ups to every one of them. I'd read about some trafficwoman being diagnosed with TB after serving 18 yrs in the valley and the state of pollution gives you an idea about what must've caused it.

All the rant/jibberish talk aside, home is where the heart is. If you're willing to accept the country for what it is, I'm sure you'll like it.

I hated almost about everything at the beginning but I'm not going to pretend like this is something I didn't expect. I don't love filthy air and atmosphere. I despise the way people shamelessly piss and spit all over. I cringe at the way people don't value personal space. But slowly but surely, I'm getting 'used to it' but I'm not sure if this is what I really seek and aspire.

That said, I'd be shocked if **** didn't have means and resources to lead a good life in Nepal.

Best wishes and power to you!


****

Why do some people think they need to tell everyone that they are going back to Nepal for good. May be it is somewhat like people posting pics and declraing that they are going to the gym on facebook.
What if i told you that you can go to Nepal without posting here on Sajha.com

There are a lot of people who has returned fro usa aus in Nepal forever. You are not the only one or the few ones. If you go to Nepal with the mentality you have rite now, You will be regretting it. eradicate the feeling of telling and letting people know of how aspiring thought you have going to Nepal. You will feel like you are just a fish in the ocean when you are in Nepal if you go with this thought.

****

I am not here to comment who is right and who is wrong. By nature we are different and we think differently. The only thing I would like to share is, I lived in US for almost 11 years and returned back to Nepal 11 months ago for good. There are couple personal reasons why I came back leaving back my decent job and life in the US. Trust me when I left US, I was not happy with my decision myself.

Now looking back 11 months, I don't regret returning back to Nepal for good. We cannot expect or compare Nepal with US, because we are top from bottom and US is top from top. Life is not that bad in Nepal (my personal opinion). I agree nothing is systematic, everything seems slow and unorganized, that is why this is Nepal.

Who ever wants to come to Nepal for good, only one suggestion I would like to give is, he/she should have patience (lots of patience). Other things gets adjusted slowly. Most of us spent 17-18 years here (assuming you left Nepal when you were at that age) so we know what to expect.
« Last Edit: June 12, 2015, 11:32:43 PM by tundikhel »

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15886
Re: Saroj Khanal returns back from USA
« Reply #3 on: June 12, 2015, 11:28:37 PM »
(copied and modified a little)

Nepal, USA, India, Canada, this is all in your head. We're global citizens. In this modern day and age , it doesn't matter where you live as long as your living your life peacefully and with joy.

The landmarks and borders are made by people. what is Nepal for you? is it the mass of land situated between china and India that lured you back, or the people , or the culture?

The land is land , it's soil whether in US or in Nepal, if you went back to Nepal because of culture or people they have also change in 15 years. They are more changed than the last 50 years or even 100 years.

So culture is changing as well, so why does it matter if you live in the US or in Nepal? The culture is changing everywhere, and the main point is you need to change too. Do you think Nepal was always there?

Do you think your ancestors just grew from soil in Nepal, they did not migrate from other places in the past? The rule of life and anything in the world is change. if you feel like you need a change from your US life and need to go back, thats your personal story.

Some other people in Nepal may not find that appealing and may be desperately waiting for DV results after living in Nepal for 30 years. You do not deserve a medal for going back, nor should stories like this deserve to be announced publicly to gain wah wah.

****

जब म अघिल्लो समय नेपाल गएको थिए, मैले एउटा अनौठो आभाष गरे. जब जब म चढेको विमान नेपाल अवरतण गर्न लाग्यो, तब तब मेरो मनमा आनन्दका लहर फुट्न थाले. यो एउटा अनौठो आभाष थियो, जुन मैले शब्दमा वर्णन गर्न सक्दिन. सरिरको एउटा सुक्ष्म कुनाबाट मलाई उत्साह आई रहेको थियो. यो सुक्ष्म स्थानमा मानौ आनन्दको बाडी नै आएको थियो.

भन्छन, जन्म दिने आमा र जन्म-भुमि स्वर्ग भन्दा पनि प्यारो हुन्छ रे! के मेरो अनौठो अनुभवले येही कुरा मसंग भित्रि रुपमा व्यक्त गर्न खोजेको थियो? के मेरो अनुभव मायाको अर्को रुप थियो? त्यो अनुभव के थियो यो भन्न निकै मुस्किल छ किनकि त्यो अनुभव आफैमा रमाई रहेको थियो. त्यो अनुभव आफैमा एउटा सत्य थियो जसलाई कुनै बिस्लेशणको आवस्यकता नै थिएन. त्यो आनन्द आफैमा पूर्ण थियो मानौ भोकाएको मान्छेले टन्न खान पाएको क्षण. कस्तो अनौठो त्यो अवस्था जसमा पुर्णता लुकेको थियो. त्यो आनन्द आफैमा स्थित थियो, जसरि समुद्र आफैमा स्थित हुन्छ.

एउटा सिसुको लागि आफ्नो आमा नै सर्वस्य हो किनकि सिसुको सम्पूर्ण हाँसो उसको आमामै निहित हुन्छ. के मेरो आनन्दको रहस्य पनि नेपाल आमा नै थिइन् त? आफ्नो आमाको काखमा रमाउन पाउदाको जस्तै थियो त्यो क्षण.

विमानबाट म बाहिर निस्के, चिसो हावालाई आफ्नो फोक्सोमा अंकमाल गर्दै नेपाल आमालाई नमन गरे र धन्य हुदै भने, हे माते, तिम्रो सितल छाहारि सदैव प्राप्त होस्.

anand

  • Administrator
  • *******
  • Posts: 1203
Re: Saroj Khanal returns back from USA
« Reply #4 on: June 13, 2015, 01:25:16 AM »
अमेरिका छाड्नु अघि सरोज खनालको अन्र्तवार्ता :  यसरी बुझेछन् अमेरिका र नेपालबीचको अन्तर

वास्तवमा नेपालीहरुको माझ सरोज खनाल चिनाइ रहन पर्ने नाम हैन । नेपाली  चलचित्र जगतका सुपर हिरो खनाल विगत सत्र वर्ष देखि अमेरिकाको भर्जिनियामापरिवारका साथ रहदै आएका थिए । अमेरिकाका नेपालीहरु माझ पनि निकै लोकप्रिय खलाल अमेरिका वसुन्जेल थुप्रै कार्यक्रमहरु वेला वेलामा गरिरहन्थे । अमेरिकाहोस वा नेपाल उनले  विभिन्न सामाजिक कार्यहरुमा पनि हात हालेका छन । हालैको नेपालमा गएको विनाशकारी भूकम्पमा पनि उनी भूकम्प सहयोर्गाथ पिडितकालागी दिन रात खटेका थिए । भूकम्प पछाडि अमेरिका फर्केका सरोज खनाल गात मंगलबार नै अमेरिकावाट पूर्णरुपमा वसाई सरीे नेपाल जादै छन । दिइएको जानकारी अनुसार उनी विहिवार  साँझ ५ बजे काठमाडौँ विमानस्थल अवतरण हुदैँछन् र उनकोअमेरिका वसाई र नेपाल फिर्तिका सम्वन्धमा हिमालय खवरका तर्फवाट शरद पोखरेल, विकास राज न्यौपानेको ताजा वार्तालाप ।

अमेरिकामा विगत सत्र वर्ष देखि रही तपाई नेपाल सधैका लागी जादै हुनुहुन्छ रु एकाएक यो निर्णय कसरी लिन पुग्नु भयो ?

यो सत्र वर्ष को अवधिमा म पटक पटक गरेर धेरै नेपाल गए । साच्चै भन्दा मेरोे यो लामो अनुभवले के वताउँछ भने अमेरिका Land of Opportunities हो भनेनेपाल Land of Possibilities हो । किन भन्नुहुन्छ भने प्रायशः हामी नेपालीहरु अमेरिकामा आउँछौ अनि एउटै काममा अडकिएर वा रमायर वस्छौ । तर यही विचमाहामी नेपालमा रहेमा चाहे फिल्म क्षेत्र होस वा अन्य क्षेत्र हामी आफ्नो काम वाहेक दोस्रो काम पनि गर्छो । यसैले म नेपाललाई Land of Possiblities भन्न रुचाउँछु ।नेपालमा रहेको त्यही Posiblities लाई खोज्न म नेपाल सधैका लागी जान लागेको हु र यो निर्णय यस आधारमा नयाँ हैन एकाएक पनि हैन । म हेर्दे थिए उपयुक्त रसही समयको । जुन हाल आएर देखे र म जान लागेको हुँ ।   

नेपालमा विनाशकारी भूकम्प जानु अनि तपाईले यही समयमा अमेरिका छाडेर नेपाल जाने उपयुक्त समय देख्नु यसमा कुनै तारतम्यता छ ?

– नढाटिकन भन्दा यसमा तारतम्यता छ नै । म तपाईको  हिमालय खवर  मिडिया मार्फत पहिलो पटक के भन्न चाहन्छु भने भूकम्प गए पछि म यहाँ वस्नसकिन र नेपाल गए । मैले भूकम्प प्रभावित नेपाली दाजुभाई दिदीवहीनीहरुलाई ठूलो राहत नभनु जे सक्थे त्यो सहयोगका रुपमा केही नगद र केही जिन्सीहरु वाँडे ।जसलाई म मेरो सौभाग्य नै ठान्छु । यस समयमा मलाई मेरो आत्मा देखि के लाग्यो भने नेपाललाई यस्तो विनासको अवस्थामा मेरो खाँचो छ । उता आफ्नादाजुभाईहरु अफ्ठरोमा हुदा म कसरी यहाँ वसु भन्ने चिन्तन पनि म मा आयो । यही अन्तर आत्माको भाव पूरा गर्न पनि अहिलेको समय मैले छानेको हुँ भन्दा हुन्छ।   

अमेरिकामा तपाई सरहका अन्य कलाकर्मीहरु विभिन्न समयमा आएको–गएको विभिन्न उदाहरणहरु पाइन्छन तर पनि तपाई नेपाल जानलाग्दा भने विगतमाभन्दा धेरै चर्चा परिचर्चा  देखियो । यसलाई कसरी लिनुहुन्छ ?

म अरुको कुरामा त्यत्ति ध्यान दिन्न । यो व्यक्ति पिच्छेको हेराईमा भर पर्ने कुरा हो । मलाई के लाग्छ भने म यहाँ वस्दा पनि विभिन्न कला कार्यक्रमहरुमा व्यस्तरहन्थे । त्यस्तै थोर वहुत म विभिन्न सामाजिक कार्यहरुमा पनि संलग्न थिए । म अमेरिका छाडि जान लाग्दा मेरा तमाम दर्शक, शुभेच्छुकहरुलाई चिन्ता लाग्नुस्वभाविक हो । यस अर्थमा यो उहाँहरुले म प्रति देखाएको माया एवं सदभाव हो भन्न रुचाउँछु । आफूले मन पराएको व्यक्ति कहाँ जान लाग्यो के गर्देछ खुल्दुली हुनुस्वभावीक पनि हो ।

यो सत्र वर्षमा तपाईले अमेरिकामा वसेर आफ्ना लागी धेरै गर्नुभयो तर जादाजादै अमेरिका प्रति तित्तता पनि त्यत्तिकै पोख्नुभयो यो किन ?

–  हैन मैले अमेरिका प्रति कुनै तित्तता पोखेको छैन । हरेक व्यक्तिको आफ्नो आफ्नो वुझ्ने शैली हुन्छ । कतिले त्यसरी वुझे होलान । वास्तवमै भन्दा अमेरिकालेमलाई धैरै कुरा सिकाएको छ जुन कुरा मैले नेपालवाट यहाँ आउँदा जानेको थिइन र साथसाथै मैले यो पनि भनिरहेको छैन कि अमेरिका हामी वस्नै हुन्न । म यो पनिभन्दिन कि भविष्यमा मलाई अमेरिका चाहिदै चाहिदैन । म फर्कन पनि सक्छु । मैले सिर्फ मेरो दैनिक जीवनमा अमेरिकामा के कस्तो भोगाई रहयो मात्र भनेको हुँ,शेयर गरेको हुँ । अव कतिले यसलाई तित्तताका रुपमा वुझे वा कतिले शिक्षाका रुपमा त्यो सोचाईमा भर पर्ने कुरा हो जसको पछाडि म जान पनि चाहन्न ।   

अव नेपाल गएर के गर्ने विचारमा हुनुहुन्छ अथवा पहिल्यै केही सोचिसक्नु भएको छ कि र ? 

– वास्तवमा मेरो दिमाग अहिले खाली छ । मैले उता गएर के गर्ने सोचिसकेको छैन । त्यसको अर्थ म केही नगरी वस्छु भन्ने हैन । म मेरो देशमा केही नगरी अवश्यवस्दिन र मर्दिन पनि । त्यस वाहेक निश्चय नै उता पनि मेरो केही पारीवारीक व्यवसाय छ । अझ कलाकारीता त मेरो रगतमा वगेकै छ । पछिल्लो पटक नेपाल जादापनि तीन चार वटा स्क्रिप्टमा अफरहरु आएका थिए । एकाद ठिकै लागे पनि वाँकि राम्रै पनि थिए । उमेरका कारणले पनि अव पहिलाको जस्तो हिरो नरहुला तथापिकलाकारीता त गर्छु नै । खैर हेर्दै जाउँ समयले कता पुराउछ ।   

जादाजादै एउटा प्रश्न सोधौ, अहिले पनि लाखौ नेपालीहरु अमेरिमा छन त्यस्तै हजारौ नेपालीहरु अमेरिका आउने चाहनामा  छन यस अर्थमा यहाँ रहेका र आउँनखोज्नेहरुलाई कुनै सन्देश छ की ?

–  म माथि झै फेरि पनि भन्छु अमेरिका land of opportunities  हो नै । यसैले म नेपाल जान लाग्दैमा ल अव नेपाल नै जाउँ भनी कसैलाई भन्दिन किनकि मैले यहाँवसेर जुन कुरा गर्न सकिन त्यो अरु नेपालीहरुले पनि सक्द्रैनन भन्ने छैन । फेरि निश्चित रुपमा यहाँ वसेर कुनै न कुनै कुरा सिकिन्छ नै ।

anand

  • Administrator
  • *******
  • Posts: 1203
Re: Saroj Khanal returns back from USA
« Reply #5 on: June 15, 2015, 12:04:58 PM »
सरोज खनालजी नेपाल वृद्धाश्रम हो?

वसन्त विवश आचार्य



स्कुले जीवनमा स्कुलबाट भागेर सिनेमा हेर्न नजाने सायदै कोही होला। म पनि कहिल्यै यस कुराबाट अछुतो रहिन। मलाई नेपाली सिनेमाका तिन हिरो निक्कै मन पर्ने। लामो लामो कपाल पालेका राजेश हमाल र जुँगा पालेका हिरोहरु भुवन केसी र सरोज खनाल। दार्शनिकहरु मनपर्नुको कारण हुदैन भन्छन् मैले पनि कारण पहिल्याउन सकिन। माथिल्ला दुई हिरोका वारेमा भन्दा पनि मैले कुरा सरोज खनालको उठाउन खोजेको छुँ।  खनालका गोठालो र सारङ्गी त मैले तिन तिन पटक हेरे। उनका सिनेमाको नशाले च्याप्दै लगेपछि उनी आफ्नै जस्तो लाग्न थालेको थियो।

नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा आक्रामक उपस्थिति देखाएका खनाल पचासको दशक आसपासमा एकाएक हराए। उनलाई चलचित्रको पर्दामा हेर्न नपाउदा खिन्न महसुस गर्नेहरु निकै खिन्न भए। अमेरिकामा साँस्कृति कार्यक्रम देखाउने यात्राको दौरानमा त्यहिबाट भागेर उनी मोटो रकम कमाउन र ग्रिन कार्ड लिनका लागि सँघर्ष गर्न पुगे। अवैधानिक ढँगले अमेरिका पलाएन भएपछि उनलाई मुटुमा राख्ने नेपाली दर्शकहरुले अपुरणित अभाव महसुस गरे। जीवन कसैको पनि सोचे र रोजे जस्तो हुदैन। जीवनपथमा भाग्यले कहाँबाट कहाँ लैजान्छ कसैले पनि भन्न सक्दैन तर पनि नेपाली माटोमा वलियो पहिचान वनाएको नायक गैरकानुनी रुपमा अमेरिकामा भागेर लुक्दै सामान्य कामदार वनेर वस्नु निकै नै लाजमर्दो कुरा थियो।

नेपाली चलचित्रबाट एकाएका हराएका सरोज खनाल विचमा आएर एकाध चलचित्रमा अभिनय गरेपनि उनको पुरानो क्रेजलाई त्यसले अलिकति पनि पुनरावृत्त गर्न सकेन। कलाकारीता कलाकारको व्यवहारसँग पनि जोडिएको हुन्छ। जेलपरे लगत्तै वलिउड नायक सन्जय दत्तका सिनेमाले पानी सम्म भन्न नपाउनुको कारण मध्ये यो पनि एक हो। कलाकारका रुपमा वनको खनालको  छवि विस्तारै मेटिदै गएको थियो। अहिले नयाँ पुस्ताका लागि सरोज खनाल परिचित नाम भने पक्कै होइन। नेपाली सिनेमाको इतिहासमा लिपिवद्ध भएको एकनाम हेर्दा हेर्दै गुमनाम भयो। मँगलवार राति नेपाल फर्कदा न त सरोज खनालका पछि नेपाली मिडिया लाग्यो न त नेपाली दर्शक नै। एक गुमनाम यायावर जस्तै उनी नेपाल आए।

अहिले पछिल्लो पटक उनी नेपाल फर्किएको कुरालाई लिएर मिडियाले सानोतिनो तरङ्ग फैलाएका छन्। अर्थात उनलाई देशभक्त नेपालीका रुपमा वुट्टा भर्न थालिएको छ। नेपाली पत्रकारितामा एउटा अचम्म लाग्दो रोग छ। नेपालमै वसेर पाखुरा खियाएर जीवन सुधारेका मान्छे भन्दा पनि विदेशमा गएर मनग्गे दुःख पाएपछि नेपाल फर्किएर केही उद्यम गरेपछि मात्र त्यसलाई सफल व्यक्तिका रुपमा लेख्ने प्रचलन छ। सरोज खनालको नेपाल फर्काइलाई अहिले त्यहि महान मानवको रुपमा चित्रण गरिन थालिएको छ।

नेपाली सीने जगतमा अलग पहिचान वनाएको मान्छेले उर्जाशिल समय विरानो मुलुकमा विताएर वुढ्यौलिमा नेपालमा फर्कनु कहाँको देशप्रेम हो? सन्तान र आफूलाई पुग्ने मनग्ये आम्दानी गरेपछि सुस्ताउनका लागि आफन्त खोज्दै आएका हुन् सरोज खनाल। उनलाई थाहा छ अमेरिकामा उनी सामान्य कामदार मात्र हुन् तर नेपालमा उनको छवि वेग्लै तरिकाले निर्माण भएको थियो। देशका लागि केही गर्ने समयमा उनी पलायनवादी बनेका  थिए , देश युद्वको घाउँले आक्रान्त थियो सारा नेपाली आधा सास फेरेर वाँचिरहेका थिए तर उनी अमेरिकामा डलर गनिरहेका थिए। त्यतिवेला सरोज खनाल कहाँ थिए? किन दुखेन उनको मन? उर्जाशिल समय उर्जावान मान्छेले विदेशमा व्यतित गरेर उमेर किनारा लाग्ने वेलामा नेपाल फर्कने, के नेपाल वृद्धाश्रम मात्र हो?

सरोज खनालले नेपाल र नेपालीका लागि १७ वर्ष अमेरिका वस्दा के गरे? नेपाली दर्शकको मायालाई लत्याएर पैसाको मुठो समाउने भन्दा केही पनि गर्न सकेनन्। उनीजस्ता होनहार प्रतिभा विदेश पलाएन भएकै कारण अहिले नेपाली कलाजगतमा वाह्य हस्तक्षेप वढेर गएको छ। कलाकार देशका रोलमोडल हुन। तिनीहरु नै विचलित भए भने एउटा आम नेपालीले के सिक्ने उनीहरुबाट? उमेर,वैश र ताकत हुदासम्म विदेशलाई सिँगार्ने अनि वुढेशकालमा नेपाल आएर देशभक्ति छाट्ने?

अहिले दिनप्रतिदिन नेपालमा सम्भावना देख्ने आँखाहरु हराउदै गएका छन्। नेपालमा केही पनि गर्न सकिदैन भन्ने मानसिकता वढ्दै गएको छ। उर्जाशिल युवाहरु पाउन हम्मे हम्मे छ अहिले मुलुकमा। केयौ नेपालीहरु उमेरले भ्याउदा सम्म विदेशमा पैसा कमाउन व्यस्त छन् अनि जव सन्तति र आफ्नो लागि पुग्ने पैसा कमाउछन् अनि उमेर पनि ओरालो लाग्छ तव नेपाल सम्झिने गर्छन्।

वास्तवमा नेपाल अहिले सवैका लागि रिटायर्ड जीन्दगी विताउने ठाउँ भएको छ। देशको अर्थतन्त्रमा यसको एकप्रकारको प्रभाव त होला तर देश विकासका लागि यो घातक सिद्ध हुन्छ।

उमेरले वुढ्यौली छोप्न थालेपछि नेपाल फर्कन लागेका सरोज खनाल छोराछोरीलाई भने उतै छाडेर फर्कन थालेका छन्। अर्थात अहिले पनि उनले नेपालमा सम्भावना देखेका छैनन। नेपाल आएको वखत गाउँ भर आफुजस्तै वृद्धकेा जनसख्या देखेर होला उनी नेपाल फर्कन थालेका हुन्। सेलिव्रेटी जीवन विताउने लालसाले उनलाई यता तानेकेा हो तर उनले सोचेजस्तो नेपालको कलाजगतमा उनी सेलिव्रेटी वनेर रहेन सम्भावन त्यति छैन। अमेरिकामा दुई गगनचुम्वि घर र नेपालको बालुवाटारमा वनेको घरले उनको कलाकारितालाई फेरि दोहोर्याउन सक्दैन।

समय निकै वदलिएको छ। कुनै समय जवान युवकहरुले भित्ता भरि टाँस्थे करिश्मा मानन्धरको पोस्टकार्ड। अमेरिका भासिएको लामो समयपछि नेपाल आएर चलचित्र क्षेत्रमा जागाँ हुन खोजिन तर उनलाई कसैले पनि राम्रो रेस्पोन्स गर्न सकेन। रहरलाग्दो उमेर अमेरिकामा व्यतित गरेर नेपाली फर्किएकी मानन्धरलाई नेपाली दर्शकले फेरि पनि रुचाएनन्। चलेन उनको रुप र कलाको जादु नेपालमा।

चलचित्र क्षेत्रमा स्थापित भइसकेका सरोज खनाल जस्तो मान्छे पलायन भन्दा पनि नेपालमा सँघर्ष गरेर टिक्न सक्नुपर्थ्यो। नेपाली चलचित्र क्षेत्रलाई उन्नत वनाउन पसिना वगाउनुपर्थ्यो। कलाकारको नाम वेचेर विदेशमा लुकेर भाग्दै काम गर्ने मान्छेको नाममा सरोज खनालको नाम सुहाउदैन। कलाकारिता जगत अहिले विदेश जाने र त्यहि भाग्ने अनि कमाउने रोगबाट ग्रसित वन्दै गएको छ। केयौ कलाकारहरु साँस्कृतिक कार्यक्रमका नाममा विदेश जाने र त्यहाँबाट भागेर निम्न स्तरको काम गरिरहेका छन्। अझ वेलावेलामा उनीहरु आफै नेपालको कलाक्षेत्र विग्रन थाल्यो भनेर अनावश्यक चिन्ता व्यक्त गर्छन।

आर्थिक रुपमा समृद्ध हुने रहर सवैलाई हुन्छ। तर नैतिकता त्यागेर आर्थिक रुपमा समृद्ध हुनुको कुनै पनि तुक छैन। कलाकारले विदेशी भुमिमा काम गर्नु हुदैन भन्ने कुरा होईन , मुख्य कुरा त उर्जाशिल समय विदेशी भुमिमा व्यतित गर्नु हुदैन भन्ने मात्र हो। देशमा स्टार वनेर चम्किएकाहरु विदेश पलाएन भएर कपाल फुलेपछि मात्र नेपाल फर्कने हो भने एक आम नेपालीले कसरी नेपालमा आफ्नो उज्यालो भविष्य देख्न सक्छ? कला क्षेत्रमा भविष्य देख्न छाडेर विदेश पलाएन हुने कि? कला क्षेत्रलाई समृद्ध पार्ने? पछिल्लो समय खनालसँगै कर्णदास र प्रेमराजा महत नेपाल फर्कने कुरा आइरहेको छ। उनीहरु सवै उर्जाशिल समय उतै व्यतित गरेर नेपालमा आश्रय लिनका लागिमात्र आउन थालेका हुन्।
नेपाललाई वृद्धाश्रम मात्र वनाउनमा सवै लागिपरे भने हाम्रो देशको अवस्था के हुन्छ? वढ्दो विदेश मोहका पछाडि सरोज खनाल जस्ता कलाकारको पनि हात छ भन्ने कुरालाई उनले स्वीकार गर्न सक्नुपर्छ। मानिसको योगदान प्राप्तीले होइन त्यागले जनाउँछ। नेपाली भूमिमै रहेर उनका सहपाठी कलाकार श्रीकृष्ण श्रेष्ठ मर्दा लाखौ नेपाली भावविह्वल भए तर सरोज खनाल नेपाल आउँदा कसैले पनि वास्ता गरेन। यसकुरालाई खनाल र उनीजस्ता पलायनवादी कलाकारले वलियो ढँगले वुझ्नु जरुरी छ।

करौडौ नेपालीले सन्तानको भविष्य देखेको देशमा आफ्ना सन्ततिको भविष्य नदेख्ने सरोज खनाल नेपाल आउँदा बाजा वजाउन आवश्यक छैन। देशभक्तिको राग त्यतिवेला मात्र अलाप्नु जतिवेला छोराछोरी र श्रीमतिलाई पनि अमेरिका त्याग्न लगाएर नेपाल ल्याउने छौ। अन्यथा सामान्य नेपाली सरह जीवनयापन गर्नुस् देशभक्तिको राग नगाउँदा उचित होला।
प्रकाशित मिति: आइतबार, जेठ ३१, २०७२ १

from setopati

anand

  • Administrator
  • *******
  • Posts: 1203
Re: Saroj Khanal returns back from USA
« Reply #6 on: June 19, 2015, 12:59:32 PM »
बुढेसकाल बिताउँन आएको भन्नेको मुख थुन्छु : नायक खनाल
बिहिबार, आषाढ ३, २०७२ १३:२२:३३



नेपाली कलाकारहरु अमेरिका हानिनु र उतै हराउनु त्यती नौलो बिषय होईन । धेरै कलाकार आफ्नो कलालाई आधार बनाउँदै विदेश उडेका छन् । यो क्रम घट्दो होईन बढ्दो छ । तर, आफ्नो १७ बर्षे आफ्नो जीवनको उर्वर समय अमेरिकामा बिताएका नायक सरोज खनाल गत साता नेपाल फर्किए ।

नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा धेरैको रोजाहमिा परेका खनाल एकाएक विदेश पलायन हुँदा नेपाली सिने जगतले उनको अभाव पक्कै व्यहोरेको हो । उनी नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा केही गर्छु भन्दै नेपाल फर्किएपछि धेरैले उनीसँग बिमती जनाए । यो बिमती उनीसँग व्यक्तिगत रुपमा गासिएर भन्दा पनि उनीको कलाकारितासँग गासिएर गरिएको थियो ।

उनका केही फ्यानहरुले उनलाई चाहेका बेला नपाएकाले अब तपाईको मुल्य घट्यो भन्ने खालका टिक्का टिप्पणी आए । उनलाई उनका फ्यानले सरोज खनालले आफ्नो जवानी विदेशमा बिताएर बुढेसकाल काट्न नेपाल फर्किएको चर्चा गरिरहदा खनालले सो भनाइृको खण्डन गरेका छन ।

सरोजले केही गर्नकै लागि आफ्नै धर्ती टेकेको दाबी गर्दै बुढेसकाल बिताउन नेपाल नआएको उल्लेख गरेका छन् । नेपाली चलचित्र हेर्न छाडेका दर्शकलाई हलसम्म तान्नका लागि आफू नेपाल आएको र त्यो काम गरेरै छाड्ने बताए उनले ठोकुवा गरेका छन् । नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा राम्रो काम बुढेसकाल बिताउँन आएको भन्नेहरको मुख थुन्ने उनको भनाई छ ।

उनले आफूलाई मात्रै नभएर सबैलाई  आफ्ना सन्तान र परिवारको भविष्यको पनि चिन्ता हुनु स्वभाविक भउको बताउँदै त्यो चिन्तालाई अन्यथा नसोच्न उनको आग्रह छ ।