Author Topic: यौन कथा - नैना भाउजु र अरु कथाहरु - पल्लव साहित्यिक पत्रिकाको यौन विशेषङ्कबाट  (Read 1195 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
नैना भाउजू ल्वाङ् सुकुमेल चपाउँदै चौतारीमा निस्किएपछि सबै हाकिमहरूमा उत्साहको सञ्चार हुन्थ्यो । एकछिन गफको सिङौरी खेलेपछि अलिक शान्त मन लिएर सबै आ-आफ्ना निवासतिर लाग्दथे । बाँझी, टटली अलिक कुरौटे खालकी नैना भाउजू सबैलाई हिकेर गफ गर्दथिन् । हिजो अस्ति जस्तै आज पनि सबै हाकिमहरू सिरानबजारको चौतारीमा बसेर गफ चुट्तै थिए । भित्री मनैदेखि सबै नैना भाउजूको प्रतीक्षामा अल्भिmएका थिए र भाउजू त्यस चौतारीमा निस्किएपछि एकछिन उनीसँग जिस्किँदै, इत्रिँदै मुखका कीरा मारेर र्फकने सुरमा थिए । प्रत्येक दिनजसो साढे नौ बजेतिर अफिस जान भनेर नैना भाउजू त्यो चौतारोमा निस्किदा सिरानबजारमा पर्ने चौतारोमा जम्मा भएका हाकिम-अधिकृतहरू उनलाई बीचमा पारेर चारैतिरबाट तछाड-मछाड गरेर गफ चुटिरहेका देखिन्थे ।


सुदूरविकट भौगोलिक मध्य प्रदेशमा अवस्थित त्यस जिल्लाको सदरमुकाममा केही विद्यार्थी र तल्लो तहका जागीरदारबाहेक महिलावर्गको त्यति उल्लेख्य गतिविधि थिएन । कुनै हाकिमले परिवार लगेको थिएन । कुनै कार्यालयमा एकाध घण्टा र कतिमा त कामै नहुने त्यस दुर्गम जिल्लाको सदरमुकाममा भएभरका अड्डा-अदालतहरू आसपास फैलिएर त्यही सिरानबजार भनिने क्षेत्रमा केन्द्रित थिए । अड्डाहरू भएको ठाउँमुनि तल माथि आउने जाने गौँडोकै मुखमा सानो चहुर अनि दुइ विशाल वरपिपल दम्पतिहरू उभिएका थिए । सहस्र हाँगाबिङ्गाहरूमात्र फैलिएको त्यस विशालकाय वरपीपल जोडीको फेदमा अत्यन्त सफा, सुन्दर र फराकिलो चौतारो थियो । बिहानैदेखि त्यही चौतारामा निस्किएर त्यस जिल्लाका हाकिम, अधिकृतहरू चार-पाँच कप चिया सुर्क्याउने, सरकारको आलोचना गर्ने अनि आ-आफ्ना स्वास्नी र छोराछोरीको प्रशंसा गर्ने र बिहान बितिसकेपछि नैना भाउजूसँग एकछिन गफ छाँटेर मुखको चिलाई मेट्ने गर्दथे । महिला विकास अधिकृत बाहेक त्यस जिल्लामा कुनै पनि पोथी हाकिम थिएन ।
हुन त नैना भाउजू कुनै एक विकासे अड्डामा पियन पदमा कार्यरत थिइन् ।

तर उनको बसउठ चिनाजानी जिल्लाभरिका सबै हाकिमहरूसँग थियो । ठाउँ हेरी उनको लवाइ पहिरन, बोलीचाली र अनुहार पनि सफा सुग्घर र सभ्य खालको थियो । तीस बत्तीसे जस्ती लाग्ने अलिक टटली खालकी नैना भाउजू सारै पुखली, फरासिली र रसिली थिइन् । उनको
बाँझो शरीर बैँसका हाँगाबिँगाहरू झोल्लिएर लत्रिए पनि उति खस्किएको थिएन । उनलाई भेट्ने बित्तिकै अलिक ठिटाखाले नाङ्गा हाकिमहरू त काँच्चै निलौलाझैँ गरेर वरपर झुम्मिने गर्दथे ।
आफ्नो कार्यालयबाट अन्त जाने चिठी बुझाउने काम नैना भाउजूको थियो । उनी हुलाकबाट चलानी गर्ने काम पहिले सकेर अरू कार्यालयतिर लाग्दथिन् र प्रत्येक अड्डाको दर्ता फाँटमा चिठी बुझाएपछि हाकिमको दर्शन’ गरेरमात्र हिँड्थिन् । कसैले चियाचमेना खुवाए खाइ पनि हाल्थिन् र अरू त्यस्तै काम कुराहरू अह्राए लगाए पनि कसैसँग नाइनास्ती गर्दैनथिन् । त्यति बेरै कसैले आवास डेरातिर जाउँ भने पनि हार्दैनथिन् । अनि बिहान बेलुकी यसो समय मिलाएर आउनु भने पनि निर्धारित समयमै टुप्लुक्क आई पुग्थिन् ।
उनको सेवा सधैँ आत्मीयतापूर्ण स्तरीय र भरपर्दो खालको हुन्थ्यो । कहिलेकाहीँ खरदार सुब्बाहरूले भट्टीमा बसेर हाकिमबाहेक अरूलाई पत्याउदिनन् रे भनेर नैना भाउजूको बारेमा टिका-टिप्पणी गरे पनि बाहिर बजारमा उनको पेशा चरित्र त्यति बुइँबुइँ भएको र गनाएको थाहा थिएन ।
नैना भाउजू आफ्नो हाकिमलाई बढी माया गर्दथिन् । अफिस आउँदा प्रत्येक दिनजसो मौसमअनुसारको फलफूल उनको हातमा देखिन्थ्यो । आँप, कटहर, सुन्तलाजस्ता फलफूल नहुँदा चुत्रो, ऐसेलु, काफल भए पनि लिएरै आउँथिन् । उनको हात कहिल्यै रित्तो हुँदैनथ्यो ।
“ढोकै कच्ची रैछ सर ! यसो प्रयास गरिस्योस्त आफै खुल्छ ।” नैना भाउजूले हाकिम बस्ने कोठाको कच्ची ढोका बन्द गर्दै भनिन् । यतिबेर दिउँसै उनी एउटा हाकिमको फन्दामा परेकी थिइन् ।
“बाहिरबाट कसैले तोड्यो भने” उनले शङ्का प्रकट गरिन् ।

नसाले लठ्ठ परेको त्यो अधिकृत कुनै कुरा सुन्ने अवस्थामा थिएन । तर त्यतिबेर बाहिर कसैले ढोका खोलिहाले पनि त्यसको दुष्परिणाम नैना भाउजूले भन्दा अर्को पक्षले बढी व्यहोर्नु पथ्र्यो ।
“सरलाई अप्ठ्यारो भयो क्यार ! घुडाहरू कार्पेटमा दरालिएर दरफरिएजस्ता छन् । बरु सोफामाथि ओछ्यान लगाएको भए हुन्थ्यो नि !” नैना भाउजू हाकिमलाई माया देखाएर गन्गन् गर्दै थिइन् ।
“सोफा जो छ न नैनाजी त्यो धेरै पुरानो भइ लिएछ । त्यसमा बस्दा आवाज पनि नराम्रो गरी लिन्छ । तब बाहिर तलमाथि सब जग सुनाइदिन्छ ।” हाकिम स्पष्ट गर्दै आफ्नो व्यस्तता र लाचारी जनाइरहेका थिए ।
“आज दिउसोमासै घिचेछ मोरो कालेले” नैना भाउजू मनमनै भनिरहेकी थिइन् र अतिशय शराबको गन्धको मुस्लो छल्न यताउता मुन्टो फर्काउँदै पनि थिइन् । “तपाईंलाई अप्ठ्यारो भै राखेछ ! नैनाजी ! यी ली राख्नोस् न सिरानी !” एकछिन विश्राम गर्दै कालो
मोटो त्यस व्यक्तिले नैना भाउजूको टाउको र नितम्बमुनि एक-एकवटा डल्लपका चकला राखिदियो । उनका कर्मेन्द्रियहरू अरू बढी सक्रिय हुँदै गए । चुरा बजेर छिर्लिङ्-छिर्लिङ्को आवाज प्रतिध्वनित हुँदा एकातिर आनन्दानुभूतिमा तीव्रता थपिएको थियो भने अर्कोतिर चियो गर्ने शङ्का र लज्जाबोधबाट केही खल्लो लागेजस्तो पनि भइरहेथ्यो ।
अफिसको चिठी बुझाउन गएकी नैना भाउजू भू-संरक्षण कार्यालयको मोटो धम्मरधूस हाकिमको बाहुपासमा थिइन् आज । धेरैजसो कर्मचारी फिल्डमा काजमा बाहिर गएका थिए भने एउटा बूढो पियन घरि तल्लो तलामा रहेको अफिस रुङ्ने र घरि एक्लै हाँस्दै गएर ढोकामा कान थाप्तै गर्दै थियो । अत्यन्त एकलासे ठाउँमा कार्यालय स्थापना भएको त्यस ठाउँमा नैना भाउजू चिठी पुर्‍याउन आउँदा पहिले पहिले पनि त्यस्ता घटना भइरहन्थे । आज त झन् उत्तम शुभ साइत जुरेको थियो । हातमुख र अन्य अवयवहरूको सञ्चालन प्रक्रिया झन् मुखर बन्दै कार्यारम्भले देशकाल र आफ्नै परिचय नाघेर अज्ञात यात्रातिर फट्को मारिसकेको रहेछ ।
नसा बढी भएर होला । जुन बेगसाथ सम्वेदनाहरू झुल्किएर नैना भाउजूभित्र अन्तरनिहित हुनुपर्ने हो त्यो अनुभव भएन । अर्को पक्ष अलिक शिथिल बन्दै रक्तसञ्चार मन्द भएपछि अतृप्त इन्द्रियहरू र बिच्किएको मनस्थिति लिएर नैना भाउजू जुरुक्क उठिन् र पेटीकोट धोती मिलाउन थालिन् ।
“एड्स हुन्छ भन्छन् सर ! हिजोआज सर त केही पनि लाइसिन्न नि ।” नैना भाउजू अर्कोतिर फर्किएर लुगा मिलाउँदै र भन्दै थिइन् ।
“कहाँ कसले हल्ला गरिदिएछ नचाहिने । यस्तो शुद्ध पहाडी हावापानीमा पनि के को एड्स भैलिन्छ ।” पुरुषपक्ष प्रतिवाद गर्दै थियो । अगिपछि औधि मन पर्ने पदार्थ पनि आज अलिक सिक्सिको र दर्ुगन्धझैँ लाग्यो । उनी त्यहाँबाट हतार-हतार बाटा लागेकी थिइन् ।
कहिलेकाहीँ उस्तै हाकिमले कर गरेको बेला नैना भाउजू अलिअलि पिउथिन् पनि । आफैले अलिअलि पिएको बेला अरूको गन्ध त्यति खराब लाग्दैनथ्यो । बरु आनन्ददायक प्रतीत हुन्थ्यो । तर आज त्यो मान्छेले दिउँसै ठर्रा घिचेर डुङ्डुङ्ती गनाएको चाहिँ उनलाई पटक्कै मन परेन । सायद त्यो थाहा पाएकी भए आज उनी चिठी लिएर त्यहाँ जाँदै जाँदैनथिन् । गए पनि हाकिमसमक्ष देखा नपरी दर्ता फाँटबाटै फर्किने थिइन्, तर त्यसो भएन । भेटघाटको शिष्टाचार पूरा गर्न गएकी थिइन् । पहिले हाकिमले बोलाउँदैमा कोठाभित्र पसी हालिछन् । पछि फुत्किन खोज्दा अलिक अप्रिय स्थिति सिर्जना भइहाल्न सक्ने देखेर उनी त्यस मिलनविन्दुको सहयात्री बनेकी थिइन् ।


Contd ...
« Last Edit: March 11, 2018, 04:52:07 PM by tundikhel »

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
Re: यौन कथा - नैना भाउजु
« Reply #1 on: March 08, 2018, 03:08:59 AM »
contd ...


नैना भाउजूको पूरा नाम नयनकुमारी भए पनि उनको हाजिरीमा नैनामात्र जनाइएको हुन्छ । बाबुआमा दूधे बालक हुँदै विदा भएर अर्कैले हुकाई बढाएकी नैना भाउजू कुनै घरानिया खानदानी परिवारमा कामकाजी महिलाको रूपमा हर्ुर्किएको भान पर्छ । पछि बिहे भएर उनी अर्कै जिल्लामा आइपुगिन् र त्यहाँ पनि पियन पदमा भर्ना भएर नौ-दश वर्षबिताइसकेकी थिइन् । स्वास्नी सुत्केरी हुँदा कुनै हाकिमले उनलाई बच्चा र सुत्केरी स्याहार्ने काममा लगाएर पछि त्यसै अड्डामा जागीरे गराइदिएको थियो । आफ्नो जन्म ठेगाना, मिति, बाबुआमाको नाउँथर आदिसँग एकदमै अनभिज्ञ नैना भाउजू अब त्यस सदरमुकाम र बजारको लागि परिचित नाम बनिसकेको थियो ।

“सर किन हड्बडाउनु भो – बिस्तारै …” यतिबेर उनका ओठ, निधार, गाला जताततै चुम्बन वषर्ाएर नैना भाउजू आफू अनावृत्त बन्दै थिइन् र पालैसँग उन्को कपडा पनि खोल्दै थिइन् । दुवै पूरै अनावृत्त भइसकेपछि पलङमा बस्दै एकअर्काको सीमाक्षेत्रभित्र हस्तक्षेप गर्न थालेका थिए ।

यतिबेर नैना भाउजू श्रीमान्को पुरानोखाले आवासगृहको भित्री शयनकक्षमा रसरङ्गमा व्यस्त थिइन् । केही वर्षअघिदेखि नै पत्नीवियोगमा परेका विधुर बृद्ध र बेलाबखत दम रक्तचापले सताइरहने यी बबुरा हाकिमले सायद निकै दिनपछि रसरङ्ग मनाउन भनेर नैना भाउजूलाई बोलाएका थिए । भुवाने नाउको उनको अर्दलीले तीनचार दिनको प्रयासपछि मात्र नैना भाउजूलाई बोलाउन सफल भएथ्यो । यता बिहान बेलुकी चाँडो ढिलो र रात साँझ बाहिर बस्न नैना भाउजूलाई अनुमति थिएन । आज बिदाको दिन भए पनि बजारमा जरुरी चीज किन्नु छ भन्ने निहु पारेर नवै बजे भात भान्सा भ्याएर पतिको चङ्गुलबाट उम्केर उभो लागेकी थिइन् उनी ।

“आज श्रीमान् आउनु भएन” हाकिमहरूको तास खेल्ने अखडामा चर्चा चलेको थियो ।

“हतार नगरिस्योस्न सर ! बिस्तारै …” नैना भाउजू श्रीमान्को देहरूपी सुख्खा वक्षमा सम्वेदनाका मुना टुसाहरू उमार्दै र पल्लवित हाँगाबिँगाहरू चुम्बनले आद्र बनाउँदै थिइन् । उनको अल्लि टटरो तर चुस्न र हृष्टपुष्ट शरीरका छाती, नाइटा, फिला र स्तनका काला मुन्टाहरू मुसार्दै गर्दा ती प्रौढ व्यक्ति कामेझैँ गर्दै थिए । बढी रक्तचाप, अलिअलि दम अनि भ्यासेक्टोमी गर्नेहरूमा यौन क्षमता घट्छ भन्ने भ्रम आदि शारीरिक मानसिक तनावहरूले उनी त्यसै विचलित भएछन् । नैना भाउजू भने अझै तताएर काम लिने दिने कुरामा आशावादी भएर आरनको खलाँती चलाउँदै थिइन् ।

“उ हेरिस्योस्त सर !” झयालको अन्तरबाट बाहिर इशारा गर्दै नैना भाउजूले भनिन् । उनले पर्दाले अनुहार छोप्दै कोल्टे आँखाले बाहिर हेरे । उनको मूलढोकै अगाडि चउरमा एउटा जवान घोडाले मैमरा घोडीलाई गाँजेर समागम गर्दै रहेछ । दुवै अश्वराग छरेर उद्दाम भिडन्तमा थिए र वरपरको वातावरण कम्पायमान बनाउँदै हिनहिनाइरहेका थिए । घोडीको यौनाङ्गबाट दूधका पचकाहरू छरिँदै थिए । बाँधिएको घोडी नखरा देखाएझैँ र भाग्न फुत्कन प्रयास गर्दै गरेझैँ लाग्थ्यो । तर आफ्नो सम्पूर्ण कामेच्छा समाप्त नगरी न छोडेझैँ घोडाचाहिँ लगातार घोडीमाथि लागिरहेथ्यो । दूधका पचाका घरी बन्द हुँदै र घरी वर्षै थिए । त्यो दृश्यप्रति टोलाइरहेका प्रौढ व्यक्तित्व बिचरा श्रीमान् कुन बेला स्खलित भएछन् उनलाई होसै भएन र त्यहाँ आयोजित कार्यारम्भको लागि उनी असक्षम भइसकेछन् ।

र्सवाङ्ग नाङ्गी नैना भाउजूका अङ्ग-प्रत्यङ्गहरू हर्ेर्दै उनी बर्बराउँदै थिए – “चीजले ऐन मौकामा काम नदिएपछि … ।”

झण्डै एकघण्टा बितिसकेपछि प्रौढपुरुष बल्लतल्ल लुगा लगाउन थाले । उनी कामेको शरीर र पराजित मानसिकताबाट द्रवीभूत बनिरहेका थिए भने नैना भाउजूको कामोद्वीप्त अनुहार अशान्त थियो । शरीरका धमनीहरू उत्तेजनाको प्रवाहमा उर्लिएका थिए । अलिक लज्जा र घृणाको भाव प्रकट गर्दै कपडा लगाएर नैना भाउजू बिदा माग्दै बाहिर लागिन् ।

हिँड्ने बेलामा श्रीमान्ले दुइसय रूपैयाँ हातमा राखिदिएथे । उनले पर्दैन भन्दाभन्दै हात थापेर नोट हत्याइन् र धोतीको फुर्कोमा कसिलो गाँठो पारिन् ।

“बिचरा बूढोले केही काम लिन सकेन । व्यर्थै रहर गरेर बोलायो मात्रै र दुइसय खेर फाल्यो ।” बाहिर निस्किएपछि नैना भाउजू मनमनै भन्दै थिइन् – “तर घुस खाको पैसा त होला नि ।” उनले तर्क थपिन् । आज बिहानैदेखि कचल्टिएको यौन पिपासा शान्त गर्ने उपाय नदेखेर उनी एकछिन घोत्लिएर चौतारोमा बसिन् । ग्राहक बन्न सक्ने जवान पुरुष कतै भेटिएन । उनी अधीर र अशान्त मन लिएर घर फर्किइन् ।

आज बिहानैदेखि सिमसिमे पानी परिरहेकोले चौतारीमा कोही हाकिम आएनन् ।

“यो खानेपानीको हाकिम त क्या फास्ट रहेछ । अस्तिमात्रै आ’को मान्छे । आजै नैना भाउजूलाई पट्याइसकेछ ।”

चौतारी पारीको घरकी मास्र्टर्नीले झयालबाट बाहिर हेर्दै भनी । बहिनीचाहिँले पनि उतै हेर्दै हो मा हो मिलाई । कुरा के थियो भने अघि पछि साढे नौ बजेमात्र चौतारीमा निस्कने नैना भाउजू आज नौ बजे नै निस्किएकी थिइन् । त्यहाँ कोही हाकिम नदेखेपछि खानेपानीको डि.इ. बस्ने आवासभित्र लुसुक्क छिरेकी थिइन् । यस अघि उनलाई त्यहाँ पसेको नदेखेको पनि धेरै भइसकेको कुरा गर्दै दुवै मास्र्टर्नी दिदी-बहिनीहरू एकोतार क्वारक्वार्ती त्यतै आँखा लगाइरहेका थिए ।

दुवै मास्र्टर्नी तीसबत्तीसे बूढीकन्या थिए । पहिले-पहिले इञ्जिनियर, ओभरसियर, लेखापाल जो जो फेला पर्छ उसैको निवास डेरामा रातसाँझ धाइरहन्थे । तर एउटीले गर्भ फ्याँकेदेखि र अर्कीचाहिँ मालको पियनसँग दश-पन्ध्र दिन हराएर फर्किएपछि दुवै यस मामिलामा र्सतर्क थिए र दुवै एकअर्काको जासुस बनेका थिए ।
नैना भाउजू त्यो आवासभित्र पस्नेबित्तिकै ती दुवैको मन रतिरागले सन्न भयो । त्यस आवासभित्र नैना भाउजू र डि.ई.बीच हुन सक्ने गतिविधि, लीला, क्रीडाको काल्पनिक चित्रले दुवैको मन-मस्तिष्क विहृवल बन्यो र काल्पनिक उत्सुकताले अभिभूत भयो । दुवै आत्मकेन्द्रित बन्दै प्रलोभनको राल काट्तै र छिटो-छिटो थुक निल्दै यौनजन्य क्षरीय रसगन्ध क्षरण गर्न र बहाउन थाले । दुवै कामुकताले अभिभूत थिए । दुवैको मन त्यो निवास बाहिरका ढोका झयालमा कान थापेर भित्रको गतिविधि, आवाज, ध्वनि वा वार्ताहरू सुन्न र चियाएर हर्ेन औधि उत्सुक थिए । तर भौतिक रूपमा दुवै हलचल गर्न असक्षम थिए र र्सप, बिच्छी र न्याउरीमूसाको सङ्गमको अवस्थामा एकअर्कोलाई एकोहोरो ताकिरहेका देखिन्थे ।

“डि.ई. साहेब के सारो बलियो होइसिंदो’रैछ ।” अघिपछि अरू हाकिमहरूलाई तह लगाउने नैना भाउजू आज पानीपानी बनेर स्वाँफ्वाँ गर्दै थिइन् । माथिका शब्दहरू उनको ओठमा टप्किदै र मसिनो बोलीमा मुखरित हुँदै थिए, निकै बेरको कसरतपछि थकित र क्लान्त नैना भाउजू सन्तुष्ट मानसिकता लिएर उठेकी थिइन् । अनि आफ्नै नग्न देहसँग आफै लजाउँदै हतारहतार कपडा लगाउन थालिन् ।

“तिम्रो सन्तान छैन – बाँझी जस्ती रैछ्यौ नि -”

“छैन सर ! हुँदै भएन ।”

“किन त -”

“खै किन भन्ने सर ! पहिले पहिले डाक्टर जचाउँदा हुँदै छ भन्थ्यो । हिजो आज त उहाँ बढी खानु हुन्छ । रक्सी बढी खानेको सन्तान हुँदैन रे सर ! अहिले आएको डाक्टर साहेबले भन्नु भा’को ।”

“धेरै भन्या कति -”

“एकदम कडा र्ठराचाहिँ एक बोतल खानु हुन्छ दिनको । त्यसपछि उहाँ इन्तु न चिन्तु भएर केही नखाई बेहोस भएर सुत्नु हुन्छ, उहाँसँग हिजोआज त सम्पर्क र बस उठ केही हुँदैन । अझ कहिले त एक बोतलले नपुगेर अर्को बोतल थप्नुहुन्छ । अरू नास्ता खाना सब बन्द । अनि यस्तोबाट के हुनु नि सर ।”

“त लोग्ने नै किन चाहियो त । यस्तै अरूबाट भए पनि त भयो नि ।” दुवैको सम्वादको आखिरमा डिर्.इ. साहेबले भने । उनी अरू कुरा नथपेर धोतीको सप्कोले मुख छोप्दै मुस्कुराइरहिन् र कृत्रिम लज्जाले तिरोभूत बन्दै रहिन् ।

“अब जान्छु सर” उनी नमस्कार गर्दै हिँड्न लागिन्, तर एकैछिनपछि नै आशक्तिको औडाहाले अभिभूत भएका डर्ीर्.इ. साहेबले डढाक भालेले कुमारी कोरली पोथीलाई एक्कासी झम्टिएझैँ नैना भाउजूलाई फेरि झयाप्प अङ्गालोमा लिएर ओठको मधुपान गर्न थाले ।

“अहिले जान्छु सर फेरि आउँछु बरु !” नैना भाउजू पग्लिएर डल्लो पर्दै र भन्दै पनि थिइन् । समयमै अफिस पुग्नु पर्ने बाध्यताले गर्दा उनी कसोकसो गरेर फुत्किइन् अनि कपडा मिलाउँदै जाने चोर बाटोतिर लागिन् ।

“भर्खर दशमात्र बज्न लागेछ । पानी परेको दिन यतिचाँडो को अफिस आउँछ र -” नैना भाउजूको बाटो हर्ेर्दै डर्ीर्.इ. साहेबले भने । उनी मुस्कानको प्रत्युत्तर फ्याँक्दै नगिचैको पर्खाल नाघेर कार्यालयमा भित्रिइन् ।

आज हाकिमलाई भनेर ल्याएको कालो अङ्गुर डर्ीर्.इ. साहेबकै निवासमा छाडेर गइछन् । अर्को दिन पनि बिहानैदेखि पानी पर्‍यो । चौतारीको जमघट शून्य रहृयो । सबेरैदेखि नै नैना भाउजू पनि जिल्लाका बडाहाकिमको निवासमा थिइन् र कहिले दाल-चामल केलाउने, कहिले लुगा बिस्तारा मिलाउने, कहिले भान्छातिर गएर भान्छे केटालाई खाना राम्रो बनाउन अहर््राईसिकाई गर्ने जस्ता कामहरूमा व्यस्त थिइन् । प्रत्येक धन्दा र आदेश सँगै उनका चञ्चल आँखाहरू हाकिम साहेबतिर परिरहेका हुन्थे । हुन त प्रभातकालीन भेटमै उनीहरूले शारीरिक कामोद्दीपनको ज्वारभाटालाई शान्त पारिसकेका थिए र सम्भोगान्तरमा क्षरित आलो गन्ध डुङ्डुङ्ती गनाएर सन्तोषको अनुभूतिमा मग्न थिए । भर्खरै प्रौढताको सिँढीमा उक्लिन थालेको हाकिम साहेबको हृष्टपुष्ट ज्यू जवान देख्तै अक्सर नैना भाउजू भावातिरेकको अवस्थामा पुग्दथिन् । उनको हँसिलो चेहरा, रसिक स्वभाव, विनोदी आदत र सौर्न्दर्य पारखी चेतनाले गर्दा नैना भाउजू लठ्ठ परेकी थिइन् र अरू हाकिमसँग भन्दा उनैसँग बढी सम्पर्क पनि गर्दथिन् । तर उनीकहाँ लाग्ने भीड, व्यस्तता र बेसी जिम्मेवारीले गर्दा बेलाकुबेला जथाभावी आउन जान र बसउठ गर्ने जस्ता कुरामा ती दुवै र्सतर्क थिए ।

टाढा गाउँबाट एउटी युवती कल्कलाउँदो शिशु काखमा लिएर ढोका अगाडि उभिन आइछ । नैना भाउजूले कौशीबाट हेरेर भित्र साहेबमा जाहेर गरिन् । साहेबले चाख राखेर सोधखोज गरे ।

“सर हाम्रा आफ्नै विष्टले मलाई काठमाण्डु लगेर राख्नु भो, अनि दुइ जिउ भएपछि छाडेर कता जानु भो कता – यी बच्चा यही हो । न्याय पाउँ हजुर तिनलाई खोजेर मेरो घरजमको बन्दोबस्त गरिदिनु पर्‍यो सरकार !”

दमिनी केटी भन्दै रुदै गर्दै थिई । उनको मन कुँडिएर घुँक्क घुँक्कमा विस्फोट हुँदै थियो । नैना भाउजू उसलाई सम्झाइबुझाई गर्दै त्यो बच्चा हातमा लिएर खेलाउँदै पनि थिइन् । उनलाई त्यो बच्चा मागेर पालौँ जस्तो लागिरहेको थियो । निःसन्तान नैना भाउजूको उजाड मातृत्व त्यो सुन्दर, स्वस्थ र असहाय बालकप्रति दयाद्र बनेर पग्लिदै थियो । बडाहाकिमले त्यो केटीसँग निवेदन लिएर तोक आदेश गरिदिए । अनि भान्से केटोलाई साथमा लगाएर कारवाही अघि बढाउन ठानातिर पठाइदिए । भान्छे केटो अघि लाग्यो । अलिक समालिएर त्यो केटी पछि लागी ।

“आ भर्खर प्रजातन्त्र आ’को छ के अफिस गइरहने सर सधैँ !” नैना भाउजूले अलि पात्तिएझैँ गरेर भनिन् । अनि सबै झयालढोकाहरू डामडुम्म लगाएर एउटामात्र खुलेको झयालबाट छिरेको छिर्के प्रकाशमा हाकिम साहेबलाई निर्वस्त्र बनाउँदै ओठ, मुख, हात र संवेदन अङ्गहरूलाई मधुरसले भिजाउन थालिन् । हुँदाहुँदै पलङ्गको चार्ँइचर्ुइ, चुरीहरूको छिर्लिङ विर्लिङ ओठको चित्कार र गलाको मधुरो चित्कारसँग ती दुइ नग्न स्त्री-पुरुषहरू समागमको मधुर महोत्सवमा मुखरित हुन थाले ।

ब्युँझदा हाकिम साहेब एक्लै रहेछन् । झयालढोका यथावत छोडेर नैना भाउजू अघि नै कतिबेर हिँडिसकिछन् । तर ओछ्यानभरि उनको शरीरको गन्ध फैलिएकै थियो । यत्रतत्र कपालका रौँहरू, सिरानीमा टाँसिएको ओठको लिपिस्टिक, टीका अनि चुरा फुटेर भुइँमा छिरलिएका टुक्राहरूले उनको निकट उपस्थिति र सामीप्य जनाइरहेका थिए ।

“दिवा शयन त्यति राम्रो नभए पनि आनन्दकारक अवश्य हो ।” उनी मनमनै सम्वाद मग्न हुँदै जुरुक्क उठे, मुख धोएर कपडा फेरे । अनि कार्यालयतिरको बाटो लागे ।

यस्तै-यस्तै गरी नैना भाउजूले त्यस जिल्लामा आउने सबैजसो हाकिमहरूको पालैपालो सच्चा साथी बनेर बैँसका दिनहरू मोजमस्तीमा बिताउँदै गइन् । उनको मादक गन्ध र कामुक स्पर्शबाट सबै अभिभूत रहे । नयाँ जीवनको सञ्चार लिँदै रहे ।

एक दिन मध्यराततिर अप्रत्याशित रूपमा नैना भाउजूका पति खोक्ताखोक्तै रगत छादेर बेहोस भएछन् । उनले चिच्याएर गुहार मागिन् । वरपर छरछिमेक जम्मा भएर बिरामीलाई अस्पताल पुर्‍याएथे । पौष्टिक आहारको कमी, अत्यधिक मदिरा र धुम्रपानले जर्जर बनेको क्षयरोग ग्रस्त कृषकायाबाट कतिखेर प्राणपखेरु उडिसकेछ । कसैले पत्तै पाएन । अस्पताल पुगेर डाक्टर देखाउँदा उनले जाँचबुझै नगरी मृत घोषित गरिदिए ।

टीका धागो चुरा पन्छाएर नैना भाउजूले विधिपूर्वक वैधव्य वरण गरिन् र धेरैबेरसम्म टीठलाग्दो गरी रोइरहिन् ।

बिहान सबैतिर हल्ला फैलियो । धेरैजसो हाकिमदेखि पियनसम्मका कर्मचारी, सङ्घ-सङ्गठनका पदाधिकारीहरू उपस्थित भएर नैना भाउजूलाई सम्झाइबुझाई गरे । उनीहरू सबैको बल मद्दतबाट लाश सद्गत गर्ने कार्य सम्पन्न भयो । सेतो परिधानमा कोराभित्र बस्दै क्रियापुत्री बनेर तेह्र दिनसम्मको काजक्रिया सम्पन्न गरिन् । अनि क्रिया समाप्तिपछि आसौचको खानपीन र लुगा कपडासमेत फुकाएर कोरा बाहिरको संसारमा उत्रिइन् । यतिखेर उनको शरीर हिउँजस्तै कञ्चन बनेको देखिन्थ्यो ।

अलि दिनसम्म आँधीपछिको प्रभातझैँ उनको दिनचर्या गतिहीन एक तमासको र सात्विक खालको रहृयो । साहचर्य कतै भएन । शुद्ध खानपान रहनसहनमा सौम्यता जम्यो । वैधव्य वरणको केही समय बितेपछि नैना भाउजू झन् सुन्दर, सफा र पुखली बन्दै गइन् । सुरुको सात्विक आचरण र शान्त प्रकृति धेरै दिन दीगो रहन सकेन । अभिसारको क्रम फेरि सुरु भयो । विना बारबन्धन स्वच्छन्द विचरण गर्ने जङ्गली अर्नाजस्तै उनी स्वतन्त्र र छाडा बनेर निर्वाध अभिसारमा सक्रिय भइन् । यता भित्रभित्रै उनको मनमा चिन्ता पनि पलाइरहेको थियो । किनभने पहिले पतिरूपी बन्धन या आड भरोसा थियो । पतिको अस्तित्वमा उनको अभिसार सुरक्षित थियो । कहिल्यै गर्हित र लाञ्छित बन्ने शङ्का थिएन । समयको नियन्त्रण थियो । अब त्यो नरहँदा कतै समाजको आँखामा अवहेलित र गर्हित वाइफाले बनिन्छ कि भन्ने धुकचुकी उनको अन्तःस्करणमा टाँस्सिइरहेको थियो ।

वैधव्य वरणको एकाध महिनापछि नै पुनः चालु भएको नैना भाउजूको अभिसारको क्रम दुइचार महिना बित्दा-नबित्दै अरू बढेर गयो । पहिले दिनमा र त्यसमा पनि अफिस समय आसपासमात्र लुकिछिपी चल्ने चर्तिकला अब झाङ्गिँदै फैलिदै जान लाग्यो । हुँदाहुँदै नैना भाउजू धेरैजसो घरै जान छाडेर दिनरात रसरङ्गमा बिताउन थालिन् । घरै गए पनि उनको अघिपछि दुइचार पुरुषमित्रहरू अवश्य हुन्थे र ती सबै हाकिममुनिका साधारण कर्मचारीहरू हुन्थे । अब गाउँलेहरू नैना भाउजूको बारे धेरै नाटीकुटीका कुराहरू झिकेर गाउँबाटै हटाउन पाए हुन्थ्यो भन्न थाले । बजारियाहरू हेपेर कर्के नजर लगाउने भएर पिठ्यूपछाडि कुरा काटेर गिल्ली गर्न थाले । तर नैना भाउजूको अगाडि हम्मेसी मुख फोर्न कसैको ताकत थिएन । भित्रभित्रै बारुद भएर कुराहरू सल्कँदै थिए । यता शीतल हावामा नैना भाउजूको स्वच्छन्द जीवन चङ्गाझैँ कावा खाइरहेको थियो ।

फेरि एउटा कालखण्ड बितेछ, समयचक्र आफ्नै गतिमा गुड्दै थियो । केही समयदेखि रजस्वला हुन बन्द भएपछि विधुइ नैना भाउजू फेरि एकपटक स्तब्ध भइन् । डाक्टर जचाउँदा गर्भ रहेको ठहर भयो । व्यभिचार र अभिसारमा विचरण गरिरहने उनको घुमन्ते जीवनमा एक्कासि परिवर्तनहरू देखिए । उनी अन्तरमुखी र एकाङ्की बन्दै गइन् । अलि दिनपछि फेरि मन दरिँदै गयो । उनले आफूलाई दुइ जीउ भएको समाचार सबै सम्बन्धित हाकिमहरूकहाँ पुर्‍याएर खैलाबैला मच्चाइदिइन् । सबैले उनलाई गर्भपतन गराउने सल्लाह दिए । अनि त्यसको लागि पर्ने भाडा भरोट र आर्थिक दायित्व आफू ब्यहोर्न तत्पर पनि भए । तर नैना भाउजू अर्कै कुरा सोचेर दरिदै गएकी थिइन् । आफ्नो गर्भ संरक्षण गरेर एउटा सन्तान जन्माउने र कुनै हाकिमको धर्मपत्नी भएर जीवन बिताउने चाह उनमा तीव्र बन्दै गयो । उनी त्यहाँका अलिक जवान र कमाई काज हुने खाइलाग्दा हाकिमहरूलाई आफू श्रीमती भएर बस्ने प्रस्ताव राखेर मन चोर्न थालिन् । त्यसपछि उनलाई देख्नेबित्तिकै सबै हाकिमहरू दुर्दुहाइ गरेर तर्सिन थाले ।

“केही नलागे अदालत गएर पनि आफ्नो पति कायम गरेरै छाड्छु । पतिविना गर्भ रहँनै सक्दैन । मेरो लागि सबभन्दा बलियो प्रमाण नै यही भइहाल्यो नि !” नैना भाउजू मनमनै तर्क गरिरहन्थिन् । उनको आत्मकेन्द्रित जीवनमा कोही सहायता गर्न तत्पर देखिएन । आजभोलि गर्दागर्दै बढ्दै गएको भ्रूणले उनको शारीरिक व्यक्तित्व सामाजिक प्रतिष्ठा तहसनहस भइसकेको थियो । गाउँ-छिमेकीहरूले तुरुन्त गाउँ छोडेर जाने घुर्कीको आदेश दिइसकेका थिए । तर नैना भाउजू टसमस गरेकी थिइनन् र कसैसँग कुनै विषयमा सवालजवाफ पनि गर्दिनथिन् ।

एकदिन बिहानै बजार चोक अफिस सबैतिर हल्ला चल्यो – जिल्लाका सबै हाकिमहरू सरुवा माग्न काठमाडौं गए रे ! दुइचार दिन यता सिरानबजारको चौतारो पनि खाली र शून्य देखिन्थ्यो । हुँदाहुँदै नैना भाउजू मरुभूमिको एक्लो रुखझैँ असहाय र एकाङ्की बन्दै गइन् । तैपनि आफ्नो पेटभित्रको भ्रूणलाई कुनै हाकिमको जिम्मा लगाएर आफू सम्पन्न गृहिणी, हाकिम साहेबनी बन्ने इच्छा उनको मनमा झन्झन् तीव्र बन्दै गइरहेको थियो ।

– नयाँ बानेश्वर , काठमाडौँ ।
पल्लव साहित्यिक पत्रिका–१२, औँ अङ्कबाट साभार गरिएको हो ।
« Last Edit: March 08, 2018, 03:19:18 AM by tundikhel »

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
Re: यौन कथा - नैना भाउजु
« Reply #2 on: March 08, 2018, 03:22:31 AM »
यौन कथा - कल्पना

- सरस्वती शर्मा


समयसापेक्ष भनौँ या उमेरको फक्राइले ठूल्ठूला हस्ती हुन् वा स-साना कलिला उमेरका युवकको मस्तिष्कलाई प्रेमाकर्षाले अनायासै कति सताइदिन्छ भन्ने कुरा सायद शरदबाबु र रमा दुवैजनालाई थाहा नै थिएन । शरदबाबु सहरिया भएकोले दर्बार हाईस्कूल पढेर एस्.एल्.सी. बोर्डमा उच्च दसमध्येमा परेको हुनाले र रमाले पनि बालखैदेखि पोखराको राम्रो बोर्डिङ्ग स्कूलमा पढेर एस्.एल्.सी. बोर्डमा पाँचौ स्थान प्राप्त गरकी हुनाले दुवैले इञ्जिनियरिङ्ग क्याम्पस पुलचोकमा पढने मौका पाएका थिए । रमा पहाडिया केटी भए पनि चट्ट मिलेको शरीर, गोलो र हँसिलो अनुहार, नहाँसी नबोल्ने साह्रै राम्री थिइन् । समयले ती दुवैलाई एकैदिन एकैसमयमा उच्चशिक्षा हासिल गर्न भर्नाको लागि क्याम्पसमा र्फम भर्न ल्याइपुर्‍याए । दुवैले दुवैको अनुहारमा एकटक हेरिरहे मानौँ ती दुइ पूर्वपरिचित थिए, तर क्याम्पस हाताभित्र उनीहरूले आवाज मिसाउन सकेनन्, केवल कल्पनामात्र गर्न सुरु गरे ।


यसरी अनायासै उनीहरूले क्याम्पस प्रवेशको पहिलो दिनमा नै यस्तो अनुभूतिको सामना गर्नुपर्‍यो । यसपछिका दिनहरूमा भेट हुँदा र समीपमा जोडिएर उठ्दाबस्दाको समयमा एकले अर्काको अङ्गमा परस्पर हुने सर्ंर्सगले त झन् दुवैको ज्यानमा अनौठो झन्झनाहट करेन्ट नै पैदा हुन्थ्यो । तर दुवैलाई केही लाज लागेको कारण एकअर्काले कुरा खोल्न चाहँदैनथे । अझ शारीरिक र्घष्ाणको अनुभूति अभ्यास गर्ने तिर्खामा निर्लिप्त हुन थाले । बिस्तारैबिस्तारै दुवैजनाले लाजलाई पचाउँदै एकआपसमा परिचय गर्ने अठोट गरेर आन्तरिक भनौँ या आत्मीय मायाको सुरुवात गर्दै गए । सुरुसुरुमा दुवैले आ-आफ्ना विगतलाई यौन कथा बनाएर एकले अर्कालाई सुनाउन थाले । यसरी उनीहरूको एकआपसीय भलाकुसारीको सुरुवात भयो । मानवीय बागमा ती दुवैजनाको कोपिला फक्रिसकेको हुनाले दुवैजना आपसमा फूलका सुगन्धित वासनामा लिप्त हुन चाहन्थे । त्यसैले गर्दा रमाले भन्दा पहिला शरदबाबुले वासना विचलित हुँदै प्रस्ताव अगाडि बढायो । रमाले पनि समयले कामवासनाको माग गरिसकेको हुनाले मौनस्वीकृति जनाइन् । यसरी धेरै कुराकानी गरेपछि भोलि भेट्ने वाचा गर्दै दुवै छुट्टिएर आ-आफ्ना बासस्थानतिर लागे ।

जतिसुकै हाँसेर छुट्टिए पनि मन भने रमा र शरदबाबु दुवैको साह्रै भारी भएको थियो । तिनै कुराहरूले दिमागमा उथल-पुथल मच्चाउन थाल्यो । शरदबाबुलाई बाटाभरि पनि रमाको सामीप्यता साथै रहेको भान हुन्थ्यो । यसरी अघिपछिभन्दा अलि ढिलो घरमा पुग्यो र पलङमा पल्ट्यो अनि सोच्न थाल्यो रमासितको सम्वाद । अनि टोलाउँछ र निदाउँछ । उसको सपनामा रमा पनि हाँस्दै आइपुग्छे र उसको नजिकै गएर बस्छे । अनि मुस्कुराउँदै भन्छे – शरदबाबु म तिमीसित धेरै लामो कुराकानीहरू गर्न चाहन्छु … । कतिखेर कतिखेर रमाको हात आफ्नो शरीरमा र्स्पर्श भएको अनुभव हुन्छ शरदबाबुलाई र ऊ तकिया -सिरानी) लाई न्यानो अँगालोमा रमाको अनुपूरित अनुभूतिहरूको साधन बन्न पुग्छ । र बर्बराउन थाल्छ – हाय मेरी प्या…री ! मलाई के तिमी माया गर्न सक्दिनौ र … – मैले तिमीलाई ठाडै भन्न पो सकिन त, तर म तिमीलाई भेटेदेखि नै असाध्यै माया गर्छर्ुु मेरो आँखा र चालबाट पनि त तिमीले जान्नु पर्ने हो नि, हैन र – रमा … । यसरी सपनामा रम्दारम्दै आमाचैले शरदबाबु खाना तयार भयो भनेको आवाजले निन्द्रा खुल्यो र शरदको स्वप्नमहल भताभुङ्ग भयो । ऊ कसैलाई केही भन्न सक्दैन, हल्का झोक्राएको देखेर उसको ममतामयी आमाको मनले धरै दिएन र सोध्न थालिन् – शरदबाबु के तँलाई सञ्चो छैन – एकछिन ऊ केही बोल्न सक्दैन । आमाले फेरि सोध्दै भन्न थालिन् – हैन के हो – सञ्चो नभए मलाई सञ्चो छैन, यस्तो भा’छ भनेर भन्नुपर्छ, नत्र किन झोक्राएको हो – ऊ झल्यास्स भएर भन्नथाल्यो – हैन के मम्मी मलाई केही पनि भा’छैन … । सबैजना खानपिन गरेर सुत्न गए । ऊ पनि पलङमा गएर पल्टिन्छ तर उसलाई खाना खानु अगाडि सम्झनाले सताउँछ र विभिन्न कल्पनामा रम्न थाल्छ, जसले गर्दा ऊ निदाउनै सक्दैन ।

उता रमा पनि शरदबाबुसित छुट्टिएर धेरै तर्कवितर्कहरूको सँगालो बनाउँदै सरासर डेरामा पुग्छिन् । उनको बाबाको अफिस अलि टाढा थियो, त्यसदिन ँनेपाल बन्द’ ले गर्दा सिटीबस, टेम्पो केही पनि सवारी साधन नचलेर पैदल आउँदा ढिला भएकोले कोठामा पुगेका थिएनन् । रमाको आमा पनि भान्साको काममा व्यस्त थिइन्, त्यसैले आफ्नो कोठामा उनी एक्लै थिईन् । उनलाई शरदबाबुले आँखा गाडेर हेरेको याद आयो र झोक्राउन थालिन् । हुन पनि शरदबाबु अति राम्रो, सुन्दर मिलेको शरीर, सेतो र्सटमा कालो पैन्ट अनि घाँटीमा रातो फूलबुट्टे र्टाई हर्ेर्दैमा खाईलाग्दो र लोभलाग्दो थियो । त्यसैले रमालाई घरिघरी उसैको सम्झनाले मात्र सताउथ्यो । उनी कसैलाई केही पनि नभनेर एक्लै बसी घोसेमुन्टो लाएर सोच्दै थिइन् । बाबा पनि आइपुगेको रमाले पत्तै पाइनन् । यत्तिकैमा उनको आमाले – लौ बाबा-छोरी नै भान्छा गर्न आउन पर्‍यो भनेर बोलाउँदा रमा झसङ्ग भएर झस्किन पुगिन् अनि हातले मुख पुछेजस्तो गर्दै भान्सातिर गएर खाना खान लागिन् । भान्सामा जे पकाए पनि साह्रै मीठो मानेर खाने रमालाई आज दाल, तरकारी, अचार केहीको पनि स्वादै थाहा भएन र खाना पनि मीठो लागेन । बलजफ्ती अलिकति भात खाएर उठिन् । छोरीले खाना नखाएको देखेर आमाचैले सोधिन् – किन खाना पेटभरी खाईनौ छोरी – के तिमीलाई सञ्चो छैन – रमाले अलि ढाँटेर भनिन् – अँ मम्मी ! मलाई त्यस्तो त हैन अलिअलि टाउको दुखेको छ … । त्यसैले हो मम्मी म आज धन्दा पनि गर्दिन हजुरले नै गर्नुहोस्, म आराम गर्छर्ुुन्दै आफ्नो कोठातिर लागिन् ।
कठै निन्द्रा पो के लाग्नु थियो र – पलङमा पनि सबै ओछयानले कता-कता काउकुती लगाएको अनुभव हुन थाल्यो । तकियालाई जाङ्मा राखेर शरदबाबुको सम्झनामा रम्दारम्दै आँखा लागेछ, उनलाई थाहै भएन । बिस्तारै लागेको मस्त निन्द्राले शरदबाबुलाई उनको काखमा ल्याइदियो । दुवैजना एकैसाथ बसेर कता-कता जिस्किएको, चलेको अनुभव हुनथाल्यो । कतिखेर-कतिखेर दुवैको अधरहरू एकआपसमा जोडिन पुगे, नयनहरू आफैँ रसाएर एकआपसमा विलय भएको आभास गर्न थाले । शरदबाबुको हात पनि रमाको स्वास्नी मान्छेमा र रमाको हात पनि शरदबाबुको लोग्ने मान्छेमा पुगेकोझैँ लाग्न थाल्यो । उनका निन्द्रामय संसारको सफर गरिरहेको शरीर एकाएक सबै नशा-नशामा वायुवेगमा रक्तसञ्चार भएकोजस्तो हुँदाहुँदै रमाले शरदबाबुलाई आफूभित्र अनारीमा प्रवेश गरेको देखिन् । यै उन्माद र उत्तेजना लाग्दालाग्दै कता-कता शरदबाबुले गालामा चुम्बन गर्दै दुवै हातले भर्खरको कलशमा जोडले अँठयाएको स्वप्नील पीडाले ऐया, नाई-नाई … भनेर उनी च्याँठिइन् ।

छोरीले यस्तो भनेको आवाज बाहिर सुनेर आमाले – के भयो छोरी – भन्दै बोलाइन् – रमा … रमा ू अनि रमा पनि त्यो आवाजले ब्युँझिन पुगिन् र यता-उता हेरिन कतै कसैलाई देखिनन् । अनि अचम्म मान्दै बाहिर आएर आमालाई भनिन् – आमा मलाई केही भा’को छैन सुत्नुहोस् । यति भनेर उनी ट्वाइलेटमा गएर आफ्नो स्वास्नीमान्छेमा हेरिन सबै लपक्कै भिजेको देखेर उनी आफैँ छक्क परिन् … अनि हातले छामिन चिप्लो लाग्यो झन् दङ्ग परिन् । आच्या ! यो कस्तो चिप्लो … । फेरि आएर पलङ्मा पल्टिदै सोच्न थालिन् – शरदबाबुले आफू टाढा बसेर पनि कसरी भिजाइदियो … भन्दै पुनः शरदबाबुसँगको सामीप्यता पाउन खोजिन् तर सम्भव भएन । उनको त्यो रात कल्पनै-कल्पनामा डुबिरहयो- डुबिरहयो ।

बडागाउँ, कुश्मा, पर्वत ।
पल्लव साहित्यिक पत्रिका–१२, औँ अङ्कबाट साभार गरिएको हो ।

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
Re: यौन कथा - नैना भाउजु
« Reply #3 on: March 09, 2018, 08:35:41 AM »
यौन लघुकथा -  भिजेको लुङ्गी


पोहरसाल । असोज महिना हुनुपर्दछ । काठमाडौँमा म एक्लै लजमा रेडियो सुन्दै थिएँ । बाहिर झमझम पानी पर्दै थियो । ढोका ढक्ढक् गर्‍यो । चुकुल खोलेर ढोका उघारेँ । पुनः ढोका लगाएँ । उहाँहरू भित्र प्रवेश गर्नुभयो । त्यसमध्येको एकजना पुरुष जसलाई म पहिलेदेखि नै चिन्दछु । अर्की युवती थिइन् जसलाई म चिन्दिन थिएँ । दुवै पानीले भिजेका थिए । तौलिया दिएँ । उहाँहरूले तौलियाले जीउ पुछ्नुभयो । ती युवतीलाई मैले कुनै चलचित्र या कुनै फिल्मी पत्रिकामा देखेको हुनुपर्दछ । ठम्याउन सकिन । परिचय भयो । भलाकुसारी कुराकानी पनि भयो ।  पूर्वपरिचित पुरुषले पाँच प्लेट मःमः मगाउन पैसा दिनुभयो । रेष्टुराँको नाम र ठेगाना पनि बताउनुभयो । मैले हुन्छ भनेर छाता ओढेर मःमः रेष्टुराँमा गएँ र अर्डर गरेँ ।


केही क्षणपछि मःमः प्याक गरेर लजमा फर्किएँ । भित्रबाट चुकुल लगाएको थियो । ढोका ढक्ढक् गरेँ । करिब पन्ध्र मिनेटपछि बल्ल ढोका उघ्रियो ।
ए ! आउनु भो – कति छिटो ! म अचम्मित र सशङ्कित भएँ । दुवैजना आफूमा सम्हालिन नपाउँदै कोठाको ढोका खुलेको रहेछ । मेरो पलङ्गको सिरानीमा पट्याएर राखेको लुङ्गी भिञ्जेगरी ओछ्याइएको रहेछ ।

पुतलीबजार, धरान, सुनसरी ।
पल्लव साहित्यिक पत्रिका–१२, औँ अङ्कबाट साभार गरिएको हो ।

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
Re: यौन कथा - नैना भाउजु
« Reply #4 on: March 09, 2018, 08:39:02 AM »
प्वाल

केशव राज आमोदी

यो प्वालैप्वालको संसार हो । प्वाल नै हावा, पानी र माटो हो । प्वाल नै जीवन र मृत्यु पनि हो । सम्प्रति, म घरका प्वालहरू टाल्दाटाल्दै हैरान भएको छु । घरमा वनमुसाको प्रकोप बढेपछि समस्या अरू जटिल बन्दोरहेछ । घरमुसाले प्वाल पारेका कोठाहरूमा वनमुसाले खोलेर प्वालमात्र पारेको छैन, भित्रभित्रै ओडार बनाएको छ । यो क्रम रोकिएन भने यति सुन्दर र भव्य घर कुन दिन पहिरिएर गर्ल्यामगुर्लुम्म ढल्छ – पहिरोको नाम सम्झयो कि मलाई कृष्णभीरको र हुस्लाङको पहिरोले आङ सिरिङ्ग  पार्छ । अहिले त झन् कृष्णभीरझैँ देश अशान्तिले पहिरिएको छ । जसले गएको साउनको झरी र बाढीको वीभत्स प्रकोप सहेको छ उसले अभाव र समस्याका प्वालबाहेक के देख्न सक्छ र 

मसँग अभाव, पीडा, भय, भोक, शोक र न्रि्राका प्वालहरू मात्रै छन् । प्वालहरू क्यै गरे पनि टालिदैनन् । एउटा टाल्यो, अर्को उस्तै, अर्को टाल्यो फेरि अर्को उस्तै । अचम्म झ् प्वाल घट्नको साटो उल्टै बढिरहेको छ । प्वाल बाहिर बस्नेहरूको भन्दा भित्र रमाउनेहरूको दुनियाँ हो । कमिला, स्याल, मुसा, न्याउरीमुसा, लोखर्के, खरायो आदि जन्तुहरू मात्रै प्वालमा बस्दैनन्, अपितु र्सपहरू प्वालमै बस्छन्, दुम्सीहरू प्वालमै रमाउँछन् । हाम्रा आदिम पुर्खाहरू ओडार अर्थात् प्वालमै बसेर आफ्ना दिनचर्याहरू व्यतीत गर्थे रे झ् प्वालमा नै बसेर ‘सिंहले सिकारपछि आराम गर्दछ । सामाजिक जीवजन्तुहरूदेखि लिएर वन्य जीवजन्तुसमेत प्वालमै बसेर जीवनयापन गर्दछन् ।

दुलो, टोड्को र छ्रि्र भनेको प्रकारान्तरमा प्वालै हो । छ्रि्रमा धेरै अनर्थहरू हुने सम्भावना हुँदोरहेछ । दैनिक जीवनमा गरिने समग्र क्रियाकलापहरूमा कमी-कमजोरी रहन गए भने छ्रि्रहरू बढ्दै जान्छन् र अनर्थका सतह फैलिन्छन् । त्यसो त समाजमा छ्रि्र खोजी हिँड्ने छ्रि्रान्वेषीहरूको कमी छैन । हामीहरू ‘कुरा धेरै काम थोरै’ गर्र्छौं तापनि लङ्गौटी कहाँ कतिखेर फुत्कियो थाहा पाउँदैनौँ । हतपतको बेला लतपत भनेझैँ थुप्रै प्वालहरू हृवाङ्ग्रै छोडिदिन्छौँ । नेपालीमा छिरान्वेषणको प्रवृत्ति बढ्दो छ । छिद्र कतै भेटिएन भने विरोधको लागि विरोध  गर्र्छौं । वास्तवमा नेपाली प्वालप्रेमी छ, त्यसैले प्वालको चिन्तनमा आफ्ना अधिकांश समयहरू व्यतीत गर्ने गर्दछ ।

अहिले म प्वालको खोजीमा छु । सानातिना वा सामान्य प्वालतिर मेरो दृष्टि गएको छैन । म अलि मोहनीदार प्वालको कल्पनामा छु । मलाई प्वालको मोहनीले किन खिचिरहेको छ – मैले बुझन सकिरहेको छैन । मैले लोकतन्त्र प्राप्तिका निम्ति धेरै त्याग, तपस्या र र्समर्पण गरेको छु । मेरो लोकतन्त्रप्रतिको भक्तिभाव र र्समर्पण मोक्षप्राप्तिका लागि गरेको होइन । हाम्रा ऋषिमुनिहरूले ओडार र गुफामा बसेर तपस्या गरेझैँ मैले पनि पञ्चायतकालभरि भूमिगत रहेर आफ्नो भूमिका निभाएको छु । भूमिगत हुनु भनेको प्रकारान्तरमा प्वालमै रमेर सामूहिक क्रियाकलाप सम्पन्न गर्नु नै हो । प्रजातन्त्र देशमा आएको हल्ला सुने पनि आफूले देखेर अँगालो मार्न पाएको होइन । सुन्न त प्रजातन्त्र आएपछि मेरा सहयात्रीहरूको जीवनमा सुधारात्मक परिवर्तन आएको सुनिरहेकै छु । प्रायः सबैले काँचुली फेरिसकेका छन्, तर मेरो जीवनदशा उस्तै छ । म जहाँको तहीँ छु । काँचुलीको नाममा टोपी फेर्न सकेको छैन । त्यसैले यो बेलाको सम्यक् सदुपयोग मेरा लागि आकाशको फल आँखा तरी मर भएको छ । तैपनि ँमरता क्या नहीँ करता’ वा ँसास रहेसम्म आश’ भनेझैँ प्वालप्रतिको उत्सुकता हराएको छैन । भ्रष्टाचारको बिगबिगी चलेको बेलामा हात लामो पारेर प्वालसम्म पुर्‍याई गमर्क्याउन पाए सुख्खा जीवनमा हरियाली भरिन्थ्यो कि – यसैले पनि मेरो प्वालप्रतिको चाख बढेको हो ।

मेरा कतिपय साथीहरू राजनीतिबाटै भाग्यको लहरो झयाङ्गिने विश्वासमा छन् भने कतिपय धर्म, संस्कृति र साहित्यबाट जीवनलाई र्सार्थक तुल्याउने प्रयत्नमा छन् । मलाई न देशप्रेमले खिँचेको छ र राजनीति दर्शनले । मलाई खिँचेको छ – प्वालको आकर्षाले । म प्वालमहिमा सुन्ने रहरमा छु । अझ यसो भनौँ – म प्वालप्रेमी भएको छु – कहिले नथाक्ने प्वालको साधक ।

मलाई जनताको सेवाभन्दा प्वालबाट मिल्ने मेवा चाहिएको छ । माल न तालको संस्कृतिभन्दा मालामाल बनिने प्वालको ज्यादा ख्याल आइरहेको छ । अहिले काङ्गे्रसीजनहरू पनि हिजोको त्यागतपस्याको लाजसरम त्यागेर पस्ने प्वाल खोज्दै छन् । भित्र पसेकाहरूले बाहिरकालाई तान्ने प्रयास गर्दैछन् । कोही नयाँ प्वालभन्दा पुरानै प्वाल ठीक भनी भित्रभित्र कोचिँदै छन् । अलि चतुरा चाहिँ भित्र पस्ने प्वालका साथै बढी नै गमर्क्याउन पाइने खालको प्वालको तलासमा छन् । सुख, सुविधा र सन्तोष मिल्ने प्वाल सबैलाई अच्छा लाग्दोरहेछ । मौकामा चौका हान्न होशियार जुवाडेहरूको चुरिफुरी हेर्नै लायकको छ । त्यसैले धेरैभन्दा धेरै क्षेत्रका मानिसहरू यो सुवर्ण्र्ाावसरलाई उम्कन नदिने तयारीमा छन् । तिनलाई प्राकृतिक मौसमले र राजनीतिक वातावरणले राम्रो साथ पनि दिएको छ । स्वार्थी, लोभी र किरन्टोकीहरूले प्वालको चिन्तनमा अधिक समय खर्चन्छन् । बाढी, पहिरो र झरीले बिचल्ली भएका मानिसहरूको हातले पनि लाभका प्वालहरू फराकिलो पारेको छ । असम्भावित आसन्न निर्वाचनमा फैलिने प्वालहरूको प्रतीक्षामा कतिपय धनलुब्ध स्यालहरू अहिलेबाटै ढुक्न थालिसकेका छन् । त्यसो राजनैतिक लस्करदेखि लिएर विभिन्न कोणहरूमा रहेर सानाठूला तस्करहरूसमेत लाग्दा प्वाल प्यारो भएको छ । सबै आ-आफ्नो खाले प्वालको ध्याउन्नमा छन् । म आफै पनि उपयुक्त प्वालको खोजीमा निरन्तर लागिरहेको छु तर भनेजस्तो प्वाल फेला पार्न सकेको छैन ।
यो प्वालको संसार हो । त्यसैले मानिसले प्वालको जप, प्वालको तप र प्वालकै निदिध्यासन गर्दछ । हुनसक्छ म प्वालको प्रसङ्गमा केन्द्रीभूत हुँदा तपाईं पनि कुनै न कुनै प्वालको चिन्तनमा अवश्य हुनुहुन्छ । तपाईं शिष्टता र शालीनताको अभिनयमा पोख्त हुनुहुन्छ भने तपाईंको चिन्तन मेरोजस्तै मानसिक र एकाकी हुनुपर्छ । प्वालमै जिन्दगी गुजारेर प्वालबाट अनभिज्ञ रहेझैँ गर्नुहुन्छ, होइन र –

आजभोलि ओजोन तहमा प्वाल पर्दैछ रे झ् कहाँ नपरेको प्वाल हो र – परोस् । त्यसको विकिरणले भन्दा प्वालको भित्रपट्टिबाट आएको विकिरणले म त्रसित भएको छु । प्वालबाट निस्कने विकिरणको कुप्रभाव कहाँ परेको छैन – साहित्य, सङ्गीत र कलादेखि लिएर धर्म, सम्प्रदाय र संस्कृतिमा समेत असर परिरहेको छ । उद्योगपति, व्यापारी, समाजसेवी र विभिन्न सङ्घ-संस्थाहरूमा यसले आफ्नो कालो छायाँ फिँजाउन सफल भएको छ र त्यसैगरी कूटनीति र राजनीतिमा फैलिएको विकिरणले आफ्नो वर्चस्व कायम गरेकै छ । आजका हरेक तह र तप्काका महानुभावहरूलाई यसै विकिरणले विक्षिप्त बनाएको छ र यसै विकिरणले व्यामोहित अनि सम्मोहित गरेको छ । त्यसैले युवाहरूदेखि लिएर वृद्धसम्मले प्वालको चासो र रुचिमा समय खर्चिरहेका छन् । प्वाल शब्द आफैमा आकर्ष, सुन्दर र मोहनीदार भएर पनि श्रुतिमधुर छ । प्वाललाई मान्छेले पर पन्छाउनै सक्दैन । ध्यान, जप, तप र चिन्तनमा प्वाल छ, मानिसका हरेक क्रियाकलापमा प्वाल छ र मानिसको प्रत्येक चाहनाको दौडमा प्वाल छ । ऊ प्वालमै जन्मेर प्वालमै जीवनलीला र्समर्पण गर्न चाहन्छ र प्वालमै विलय हुन पनि चाहन्छ । यद्यपि उसलाई प्वाल पहिरिने, पुरिने र टालिने हो कि भन्ने पिरलोले खाएको छ, तापनि प्वालको अभावमा जीवनमा धेरै घाटा वा नोक्सान बेहोर्नु परेको छ ।  प्वालबाट निसृत विकिरणले मानवलीला धराशायी भएको छ तैपनि प्वालबाट विरक्त रहन नसक्ने भएको छ । प्वाल, दिनदिनै खतरा बन्दै गएको छ, त्यसैले म प्वाल बुन्दै छु ।

सम्प्रति, मैले प्वालको मुख थुनिदिएकोले खतराको सम्भावना टरेको छ । वास्तवमा प्वाल भनेको मानवीय दुरभिसन्धिबाट उत्पन्न दुर्नियतिको सूक्ष्म बीज हो । त्यही बीजको विकसित रूप नै व्यभिचार र दुराचार हो । मानवीय खराबीहरूको आरम्भविन्दु नै प्वाल हो । जेहोस्, साँझ पर्दैछ र म प्वालको खोजीमा छु । यहाँनेर यो ठान्नुहोला कि यो यौनाचार गर्दोरहेछ वा मदिरापान गर्दोरहेछ वा तस्करी गर्दोरहेछ । मैले खोजेको प्वाल तपाईंको चिन्तनमा पर्दैन । कारण आफू भोलेबाबाको भक्त परियो, हजुर । त्यसैले भजन कीर्तन गर्ने प्वाल खोज्दैछु । मैले लोभ, लालचका प्वालहरू टालिसकेकोले बाँसुरीका प्वालहरू खोज्दैछु । आफ्नै धुनको बाँसुरी बजाउन पाइयो भने पनि अलिकति आनन्दको अनुभूति त हुन्थ्यो ।

माधवपुर, चितवन ।

पल्लव साहित्यिक पत्रिका–१२, औँ अङ्कबाट साभार गरिएको हो ।

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
Re: यौन कथा - नैना भाउजु
« Reply #5 on: March 10, 2018, 07:26:43 PM »
चुइङ्गम

दीपेन्द्रकुमार जोशी ‘निक’

ऊ घरबाट निस्केको दुइ मिनेट पनि भएको थिएन । इमरजेन्सी मिटिङ्ग भनेर अफिसबाट फोन आएको हुनाले उसलाई अफिस पुग्न निकै हतार भइरहेको थियो । त्यसैले गल्लीको चोरबाटो हुँदै छिटो-छिटो पाइला चलाउँदै थियो । अचानक ऊ भीडमा एक स्त्रीछायासँग ठोक्किन पुग्छ । जसले गर्दा त्यस छायाको सामान तितरबितर हुन पुग्छ । गल्ती उसैको थियो, उसैको लापरवाही अथवा भनौँ न एकोहोरोपनाले गर्दा त्यो घटना घट्न पुगेको थियो । त्यसैले “सरी !” भन्ने सस्तो अङ्ग्रेजी वाक्य ओकल्दै त्यस छायाको सामान टिप्न सहयोग गर्न थाल्छ । उनी भने हल्का बड्बडाहटसँगै आफ्ना असन्तुष्टिहरू पोख्दै थिइन् – “कस्ता आँखा भएका अन्धाहरू होलान् । केटी देख्नै नहुने … जानीजानी ठोक्किन आइपुग्नु पर्ने ! …”


उसलाई त्यस छायाको टिप्पणीप्रति असन्तोष जाग्यो सायद ! त्यसैले तुरुन्तै प्रतिकार पनि गरिहाल्यो – “बैनी ! तपाईंको आरोप मिथ्या हो । मेरो त्यस्तो कुनै किसिमको नियत थिएन । म अल्लि हतारमा थिएँ त्यसैले यो हुन गएको हो, त्यसमाथि मैले माफी पनि मागिसकेको छु ।”

अमिलो मुखाकृतिसहित त्यस छायाले ऊतिर हेरिन् … तर … तर केही पनि बोल्न सकिनन् । मात्र हेरिरहिन् । लाग्दथ्यो घाँटीसम्म ह्वालह्वालती आइसकेका विष्फोटक शब्दसमूहहरू बीचैमा पानीका बुलबुलासरह तुहिन पुगे । ऊ पनि त्यस स्त्रीछायाको अनुहार हेरेको हेर्‍यै हुन पुग्यो । केही क्षणको हेराइपश्चात् त्यो स्त्रीछाया आश्चर्य, लज्जा एवम् कुन्नी के हो भाव लिई त्यहाँबाट अलप भइन् ।
एकछिनको दिमागीशून्यतापछि ऊ झल्याँस्स हुन्छ – उसलाई याद आउँछ – अफिसको इमर्जेन्सी मिटिङ्गको । समयमै अफिस नपुगिने डरले उसले रिक्सा चढ्ने विचार गर्‍यो र चढी पनि हाल्यो । व्यस्त सहरको व्यस्त गल्ली, ठेलमठेल्लाको विचित्र परिस्थिति । कसैलाई कसैको मतलब नभएको जस्तो भान हुने सहरी वातावरण । ‘किरिङ् … किरिङ्’ को कर्कश ध्वनि निकाल्दै रिक्सा कुद्दै थियो । रिक्साको रफ्तारसँगै उसको मानसपटल पनि ब्रह्माण्डमा रेस लगाउदै थियो । विभिन्न उपक्रम गर्दा पनि उसले आफूलाई सम्हाल्न सकिरहेको थिएन । घरीघरी बचपनको त्यो पाटो र भर्खरै जम्काभेट हुनपुगेको स्त्रीछायाले उसलाई विगततिर धकेलिरहेको भान भइरहेको थियो ।

गजुरी, उसको मावली गाउँ । उसको बचपन त्यसै गाउँमा व्यतीत भएको थियो । अथवा भनौँ न उसले त्यस गाउँसँग आफ्नो सुखदुःख साटफेर गरेको थियो । ऊ भर्खरै १४ वर्षटेक्दै थियो, तर कदकाठी र स्वभावले सानै थियो । उसलाई स्कूल जान निकै मन पथ्र्यो र मिहिनेतसाथ पढ्ने पनि गथ्र्यो । ऊ स्कूलपछिको बाँकी समय गृहकार्य, घरधन्दाका साथै घाँसदाउरा खोज्न र गाईवस्तु चराउन गोठाला साथीहरूका साथ जङ्गलमा बरालिन रमाइलो मान्थ्यो । त्यस गाउँमा ऊ निकै जमेको र रमेको थियो ।

उसको एक साथीलाई ऊ र उसका साथीहरू सानैदेखि ‘गन्टरे’ भन्ने गर्दथे भने अर्को एक साथीको नाम ‘राजकुमार’ भए पनि बिरालोको जस्तो आँखा भएकोले उनीहरूले त्यसलाई ‘बिरालो’ भनेर जिस्क्याउने गर्दथे । ती दुइ पात्रहरू उसकै उमेरका भए पनि हलक्क बढेका थिए र कुनै रूपबाट पनि १८ वर्षन्दा कम्तिका लाग्दैनथे । उनीहरूमा जवानीको जोस पनि निकै चढेको थियो । ती दुइ चम्पाको पछि लागेर हिँडेको निकै देखिन्थ्यो । पछि लाग्नु पनि स्वाभाविकै थियो, चम्पा थिइन् नै राम्री । तर चम्पाको झुकाव विशेषरूपमा राजकुमारतिर बढी देखिन्थ्यो । जसले गर्दा गन्टरे अलिकति चिढिन्थ्यो । तर पनि ऊ चम्पालाई रिझाउन हरसम्भव कोशिस गरिरहन्थ्यो ।

त्यो महिना वैशाखको थियो, सायद ! ऊ, गन्टरे, राजकुमारलगायत सबै साथी-सङ्गीहरू गाईवस्तु लिएर लागे सेरातिर । ड्यौढीको बाटो हुँदै तिनीहरू सेरातिर लम्कँदै
थिए । माथि रामबस्तीतिरबाट चम्पा पनि बाख्रा लिएर उनीहरूसँग मिसिन आइपुगिन् । विभिन्न किसिमका रमाइला गफ एवम् हाँसीमजाक गर्दै सेरा पुगे । अचम्मको रमणीय ठाउँ थियो, त्यो सेरा ! बाक्लो जङ्गल, त्यसमुन्तिर सेरानामक ठूलो घाँसे चौर र छेवैमा त्रिशूली नदीको भङ्गालो । गोठालाहरूको स्वर्ग नै थियो त्यो ।

सूर्य भगवान् आफ्नो पूर्ण क्षमताका साथ मात्तिदै थिएँ । मौसम निकै उखर्माउलो हुँदै गएकोले सहन गाह्रो हुँदैथियो । त्यसबाट बच्न चम्पालगायत सबैजना गाईवस्तुलाई चर्न छोडेर हेलिए भङ्गालोमा । उनीहरू छोइडूम खेल्दै थिए । कहिले को डूम कहिले को डूम हुने गर्दैथिए । त्यसबखत् छुट्टै संसार निर्माण भइसकेको थियो त्यहाँ । सबैजना छोइडूम खेलमै मस्त थिए भने तीन प्राणी – गन्टरे, राजकुमार र चम्पाचाहिँ अर्कै खेलमा व्यस्त हुने ताकमा देखिन्थे ।

चम्पाले तल फ्रक लगाएकी थिइन् भने माथि रुमाल बेरेकी थिइन् । गन्टरे र राजकुमारले खेलको निहूँमा चम्पाका अवयवहरूलाई छुने, चलाउने गर्न थालेका थिए । जसमा चम्पाको पनि सहमति थियो क्यारे ! उनले विरोध जनाएकी थिइनन् । एकछिनपछि ती तीन प्राणी सबैलाई छोडी जङ्गलतिर बिलाए । अर्थात् पानी अमला खोज्ने निहूँमा राजकुमार र चम्पा गायब भए भने त्यसको केहीबेरमै गन्टेर पनि अलप भयो ।

घर फर्कने बेला भैसक्दा पनि तिनीहरू नफर्केपछि तिनीहरूलाई खोज्न दुइजना साथीलाई साथ लगाएर ऊ जङ्गलतिर पस्यो । धेरैबेरको खोजीपश्चात् उसले चम्पा र राजकुमारलाई भेट्यो । भेट्न त भेट्यो तर उनीहरूको अवस्था देखेर ऊ हेरेकोहेर्‍यै भयो अर्थात् तलको सास तल माथिको सास माथि नै हुने अवस्थामा पुग्यो ।

एउटा ठूलो रुखको फेदमा रुमाल ओछ्याइएको थियो । त्यही रुमालमाथि चम्पा आदिम हब्बाको प्रतिरूप बनेर पल्टेकी थिइन् । नारीलाई आजसम्म उसले आदिम रूपमा देखेको थिएन । जसले गर्दा उसको मनमा रोमाञ्च एवम् डरको संयुक्त भाव एकैचोटि उब्जिरहेको थियो । उता राजकुमार पनि आदमकै व्यवहार अनुसरण गर्दै थियो । चम्पा बेचैन भइसकेकी थिइन् । उनी घरी यता फर्किन्थी, घरी उता । घरी लामो-लामो श्वास फेर्दै अजिङ्गरे शैलीमा ग्वाम्लाङ्ग राजकुमारलाई अँगालो हाल्थी । कुरा यति अगाडि बढ्यो कि असह्य भएर चम्पा बर्बराउन थालिन् । यसबाट राजकुमारले के बुझेछ कुन्नी ! काम्न थाल्यो । यता आदम-हब्बाको खेल चल्दैथ्यो भने उता मूकदर्शक बनेका अन्य प्राणीहरू एकअर्काको मुखमा हेर्दै वाल्ल परिरहेका थिए । त्यहाँ उनीहरूले कति कुरा बुझे, कति कुरा बालमस्तिष्कले गर्दा बुझन सकेनन्, तर रमाइलो भने उनीहरूलाई औधी लागिरहेको थियो ।

केहीबेरपछि उनीहरू एकअर्काबाट छुट्टिए र लमतन्न परेर आफ्नो श्वास व्यवस्थित गर्नतिर लागे । खेल सिद्धिएछ क्यारे ! भन्ठानेर तिनीहरू ती आदमजोडीका सामुन्ने प्रकट
भए । यता गन्टरेले पनि उनीहरूको प्रेमलीलालाई हेरिरहेको रहेछ, ऊ पनि रातो-रातो आँखा पार्दै तिनीहरू भएठाउँमै आइपुग्यो । तिनीहरूको आकस्मिक उपस्थितिले ती दुइ आदमजोडीलाई ‘तातो कराइमा चिसो पानी’ को काम गरेछ क्यारे ! दुवैको अनुहारको रङ्ग उडेको देखियो । उनीहरू हत्तनपत्त लुगा लगाएर मुन्टो लुकाई त्यहाँबाट अलप भए । त्यहाँ उपस्थित ऊ लगायत अन्य प्राणीले केही पनि बुझेनन् ।

समय आफ्नै रफ्तारमा बग्दै रह्यो । तर राजकुमार र चम्पालाई उसले गोठालामा देखेन । त्यसको केही दिनपछि राजकुमार मधेशतिर हानियो रे ! भन्ने खबर उसले पायो । केही समयपछि त्यो खबर पनि सेलायो ।

राजकुमार हराएको हप्तौँ बितिसकेको थियो । बल्ल उसले चम्पाको दर्शन पायो – गोठालोमा ! उही रङ्गरूप, उही लट्काझट्कामा । मानौँ केही भएकै छैन । भेट्नेबित्तिकै ऊलगायत अरू दुइ प्रत्यक्षदर्शीलाई चुइङ्गम दिएर दबेको शब्दमा फकाइन् “कसैलाई नभन्नु है त्यो कुरा !’ । उनीहरूले कुरै नबुझी ‘हुन्छ’ भन्ने सङ्केतमा मुन्टो हल्लाए । उनी झन् उज्याली देखिइन् ।
भोलिपल्ट गन्टरेले चम्पाको नाम ‘चुइङ्गम’ राखिदिएछ । सायद गन्टरेलाई पनि चम्पाले ‘चुइङ्गम’ घुस दिने कोशिस गरिन् होली । त्यो घुस गन्टरेलाई मन परेनछ क्यारे ! १६ वर्षपश्चात् आज अकस्मात् तिनै चम्पा ऊसँग ठोक्किन आइपुगेकी थिइन् र रातो मुख लगाएर नजर लुकाउन बाध्य पनि भएकी थिइन् । चम्पाले ऊसँग जम्काभेट हुँदा के सोचिन् कुन्नी तर यत्रो वर्षछि आज ऊ बल्ल बुझदैछ, गन्टरेले खोजेको घुस अर्कै थियो, सायद ! त्यो उसले पाएको भए चम्पाको नाम – ‘चुइङ्गम’ रहने नै थिएन होला !

कथा समाप्त भयो ।

– नारायणगढ, चितवन
पल्लव साहित्यिक पत्रिका- १२, यौन विशेषङ्कबाट

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
Re: यौन कथा - नैना भाउजु
« Reply #6 on: March 11, 2018, 12:34:31 AM »
‘गोठालो’

–  चन्द्रमणि अधिकारी
धेरै वर्षपहिलेको कुरो हो । म छ-सात वर्षो हुँदो हुँ । त्यति राम्रो सम्झना त छैन तैपनि त्यसताकाका कुनै-कुनै कुरा भने मेरा मनभरि भएर रहेकै छन् । हामी बिहान स्कूल जान्थ्यौँ । गाउँमा भर्खरर्-भर्खर चेतना जाग्रित भएजस्तो† प्राथमिक स्कूल खोलिएको थियो । एकजना शिक्षक थिए । अङ्ग्रेजी, नेपाली, गणित, विज्ञान, भूगोल र इतिहास यी सबै विषय उनी आफै पढाउँथे । गाउँका ब्राहृमण, नेवार, र्राई, लिम्बू, सुनुवार र विश्वकर्माका छोराछोरी त्यहाँ पढ्थे । एउटै कोठो थियो र बेञ्च-बेञ्चमा केटाकेटी मिलाएर राखिएका हुन्थे अनि ती प्रत्येक बेञ्चलाई अलग-अलग कक्षा भनिन्थ्यो ।

म पढ्नमा निकै तेज थिएँ कि कसो हो, ती शिक्षकले मलाई एकै वर्षा तीन कक्षामा पुर्‍याएका थिए । प्रजातन्त्र आएको छ । अब सबैले पढ्नुपर्छ भनेर घर-घरबाट ल्याएका ती विद्यार्थीहरूमा र्राई, विश्वकर्मा र सुनारका छोरीहरू मभन्दा निकै जेठा थिए र निकै ठूला पनि । तीमध्ये एउटी सुनारकी छोरी थिई – साहिँली । साढे नौ बजे स्कूलबाट बिदा पाइन्थ्यो । घर गएर खाना खाएर गाईबस्तु चराउन जानुपथ्र्यो । गोठालामा पनि एकप्रकारको रमाइलै हुन्थ्यो । ठूला-ठूला गोठाला-गोठाल्नीहरू गफ गरेर, गीत गाएर अनि खेलेर बस्थे । हामी स-सानाले चाहिँ गाईबस्तु हेर्नु, खोज्नु र फर्काउनुपथ्र्यो । कहिले-कहिले हामीलाई मौसमअनुसार फडिर, जामुन र खनिउँ र यस्तै-यस्तै फलहरू ल्याइदिने प्रलोभन देखाएर तिनीहरू हराउँथे । कहाँ जान्थे – के-के गर्थे – हामीलाई कुनै चासो हुँदैनथ्यो । हामी गाई हेथ्र्यौं, खेलहरू खेल्थ्यौँ र यताउताका कुरा गथ्र्यौं । आफ्नै संसारमा रमाउथ्यौँ ।

हाम्रो गौचरन भनेको तल पात्लेखोलाको पुछारको छतिउन टार, त्यसैसँग जोडिएको ज्यामिरेबेसीमाथिको जङ्गल र तमोरतिर हानिएर बग्ने बाख्रेखोलाको वरपर हुन्थ्यो । बेलुका फर्किंदा पनि हामी कहिले घाँसका भारी, कहिले दाउराका भारी र कहिलेकहिले घोचा र थाङ्ग्राहरू लिएर आउने गथ्र्यौं । त्यतिबेलाको समय, परिस्थिति र वातावरणलाई सम्झदा आज पनि एकतमासको आनन्द लागेर आउँछ । दुःख त थियो नै तर पनि हामीले त्यस दुःखलाई सुखमा अनुवाद गरेका रहेछौँ । म सम्झन्छु आज । गोठालाहरूमध्येमा सबैभन्दा सानो केटो म नै थिएँ । मभन्दा ठूली त्यही साहिँली थिई – सुनार केटी । उसलाई सानो जातकी भनेर सबैजना हेप्थे भने मलाई चैँ सानो केटो भनेर । त्यसो हुँदा धेरैजसो गाई छेक्ने र फर्काउनेमा साहिँली र म नै पथ्र्यौं ।

एकदिन मात्र होइन । गोठाले जीवनमा सधैँको दिनचर्या यस्तै नै हुन्थ्यो । साहिँली मलाई भाइलाई जस्तै माया गर्थी । घाँस-दाउरा खोजिदिन्थी, फलहरू टिपेर दिइरहन्थी अनि पालोमा गाई पनि फर्काइदिन्थी । मभन्दा अग्ली थिई ऊ । मलाई लाग्छ – ऊ त्यसबेला पन्ध्रसोह्रकी हुँदी हो । सलक्क परेका भरिला पाखुरा थिए उसका अनि फ्रक छेड्नेगरी भुक्क-भुक्क उठेका कठिन उरयुग्म । स्कूल जान थालेकीले फ्रक लगाउन थालेकी थिई उसले । मिलेका दाँत थिए । स्कूलका सरले निम वा कदमले दाँत माझनुपर्छ भनी सिकाएकै थिए । सेता दाँत टिलिक्क टल्काएर जब मुसुक्क हाँस्थी ऊ उसका दुवै गालामा खाल्डो पथ्र्यो । यो दृश्य खूब मनपथ्र्यो मलाई । त्यसैले निर्निमेष दृष्टिले हेरिहन्थेँ म । एकदिनको कुरो हो । असारको महिना – लामा दिन थिए । घरि घाम चर्कन्थ्यो घरि पानी दर्कन्थ्यो । जङ्गलमा पुग्नेबित्तिकै बुथुरी, टङ्के, आशमाया र बाहुनदाइ आँप र फडिर खोज्न भनेर हिँडे । गाई हेर्नेमा साहिँली र म मात्र पर्‍यौँ । त्यसदिन साहिँलीले मसँग धेरै कुरा गरी । मभन्दा सात-आठ वर्षे जेठी । मैलेभन्दा बढी नै बुझेकी थिई होली । रमाइला-रमाइला दन्त्यकथा सुनाई, गीत सुनाई र अरूअरू कुरा पनि गरी । ठूलो रुखको फेदमा बसेका थियौँ हामी । एउटा ढुङ्गो मेरो आसन थियो । अर्को ढुङ्गामाथि ऊ बसेकी थिई । नजिकैबाट बाख्रेखोलो बगिरहेको थियो कलकल-कलकल । कुइनेटो परेको भाग हुनाले सानो ओडारजस्तो पनि थियो । हामी गफमा डुबेछौँ । गाईबस्तुको पनि होस् भएन र दाजुदिदीहरूको पनि सम्झना भएन । निर्लिप्त भएछौँ हामी गफमा । के थिए त्यस्ता रमाइला गफ र कुराहरू – सम्झन्न म आज । यति कुराको सम्झना छ – उसले शिशिर-वसन्तको कथा भनेकी थिई । ढुङ्गामा चाक अड्याएर दुवै खुट्टा टेकेर बसेकी थिई ऊ र उसका ठीक अगाडि म पनि त्यसैगरी बसेको थिएँ । बर्साईको क्रममा उसको फ्रकको अगाडिपट्टिको भाग घुँडामाथि परेर उचालिएछ । मैले देखिहालेँ – मन्दिरको ढोकै अगाडि द्वारपाल बसेका दुइथान गरुडझैँ सेता कल-कलाउँदा उसका उरु-जङ्घा । त्यसका बीचमा मण्डलाकार मेखला र मेखलाका पनि बीचमा दुलोबाट र्सप-भ्यागुता आदि केहीले चियाएजस्तो ढिस्को अनि मेखलाका वरिपरि पातलो रौँबारी† जो धवल उरुका कारणले प्रकाशित भएर र्छलङ्ग देखिन्थ्यो । सुरुमा त मैले त्यसलाई आँफूले सधैँ पूजा गर्ने गरेको शिवजी मन्दिरभित्रको शिवलिङ्ग नै देखेँ ।

पछि थाहा पाएँ – त्यो त छाडा कुरा पो रहेछ । मेरो केटाकेटी बुद्धि वा भनौँ चञ्चले मन, खितितिति हाँसेछु म । तेस्रो व्यक्ति कोही छैन, हामी दुइजना मात्र छौँ । त्यसमा पनि ऊ अति नै मार्मिक र कारुणिक कथा भन्दैथिई । हाँस्नुपर्ने विषय नै थिएन । झसङ्ग भई र आर्श्चर्य मान्दै सोध्न थाली साहिँली । किन हाँस्यौ दीपु – भन न, किन हाँस्यौ – मसँग कुनै जवाफ थिएन । भन्न सक्ने आँट पनि थिएन र भन्नु हुँदैन – लाज हुन्छ । त्यो त छाडा कुरा हो भन्ने मात्र ज्ञान थियो । तर, धरै दिइन
साहिँलीले । पहिले सम्झाई, फेरि फकाई अनि डर देखाई । म बबुरो विवश भएँ, डर लुकाउने ठाउँ कतै पाइनँ र अल्पअल्पमै भनेँ – कट्टू ।

मैले ‘कट्टू’ भन्नासाथ साहिँलीले बुझिछ क्यार – “मैले कट्टू लाएको थिइन, यसले मेरो ढिकुटी र र्सवस्व देखेछ” भन्ने । भनी – धत् झ् त्यसमा पनि हाँस्ने त – तिमी र म त दिदी-भाइ पो त । हेर न आज स्कूलबाट घर पुगेपछि हतार-हतार लुगा फेरेर भात खाइयो अनि गाई फुकाइहालियो कट्टू लाउनै बिर्से । तिमीलाई सारै लाज लाग्यो कि कसो – ए, भाइ मान्छे त झ् खै यता आऊ भन्दै उसले मलाई तानी र आफ्नो काखमा बर्साई अनि अत्यन्त धेरै माया गरेजस्तो गर्न थाली । ‘देखेँ’ भनेर कसैलाई पनि नभन्नू ल । उसले फेरि भनी – खै – त्रि्रो पनि हेर्छु अनि बराबर हुन्छ । तिमीले अरूलाई भन्छौ होला । ऊ ठूली थिई, बलिई थिई र जसो पनि गर्न सक्थी । मेरो हृवाङ्लाङ्ङ परेको कट्टूभित्र हात छिर्राई उसले । मेरो बिचरो सानो जुकोजत्रो लुकानोलाई छामी, समाई र हल्लाई । मलाई लाज लाग्यो, सारै लाज लाग्यो । डर पनि लाग्यो र रोएँ म । उसले मलाई फकाई । साहिँलीले भनी – हेर, अहिले केटाकेटी नै भए पनि लोग्नेमान्छे हौ तिमी । यसरी रुनु र डराउनु हुँदैन । पछि तिमी ठूलो भएपछि त्रि्रोमा पनि यस्तै के-के पलाउँछ । यो पनि ठूलो हुन्छ । यसले पिसाब गर्ने मात्र होइन अरू पनि के-के काम गर्नुपर्छ । साहिँलीको ‘अरू पनि के-के काम गर्नुपर्छ’ भन्ने वाक्यले उत्सुक भएँ म र जिज्ञासा प्रकट गरेँ – अरू के-के काम गर्नुपर्छ – साहिँली झ् तँलाई थाहा छ – भन् न साहिँली, के-के गर्नुपर्छ – मेरो बालमन र अबोधपन अनि तारुण्यको सिँढीमा चढ्दै गरेकी वयःसन्धिकी साहिँली । उसले भनी – हुन्छ हुन्छ भन्छु तर तिमीले साहिँलीले भनेको भनेर कसैलाई पनि भन्नु हुँदैन नि । मैले कसैलाई नभन्ने वाचा गरेपछि साहिँलीले भन्न सुरु गरी । हेर दीपु झ् भोलिपर्सी तिमी ठूलो भएपछि त्रि्रो बिहे हुन्छ । तिमीले बाबु बन्नर्ुपर्छ । त्रि्री दुलहीले आमा बन्नुपर्छ । तिमीहरू दुवैजनाको सुत्ने एउटै ओछ्यान हुन्छ, एउटैमा सुत्नुपर्छ । राति लुगा लगाएर सुत्नु हुँदैन । नाङ्गै सुत्नर्ुपर्छ । कुरा बुझयौ दीपु – त्रि्री दुलहीको पनि मेरोजस्तै अघि देखेका थियौ नि हो त्यस्तै हुन्छ । अनि यस्तो पनि हुन्छ भन्दै उसले फ्रक खोलेर उसका छातीमा बुर्लुक-बुर्लुक उफ्रिएका उरोज देखाई । मैले अचम्म र उदेक मान्दै साहिँलीलाई हेरिरहेँ । बिस्तारै भनेँ – यस्तो त आमाको पनि छ ।

अनि फेरि साहिँलीले भनी – हो त सानोछँदा आमासँग सुत्नुपर्छ, आमाको दूध खानर्ुपर्छ अनि ठूलो भएपछि दुलहीसँग सुत्नर्ुपर्दछ र दुलहीकै दूध चुस्नर्ुपर्छ । लु आऊ अब तिमी र म
खेलौँ । म आमा तिमी छोरा ल भाइ झ् त्यसपछि ऊ सुती, मलाई पनि सुताई र मुन्टा भित्र दबेका उसका स्तनमा मेरो मुख लगाउन लगाई । उसका स्तनहरू पोटिला थिए, नरम थिए र ताता थिए तर आमाका जस्ता लुम्रा थिएनन् । यो कुरा उसलाई पनि भनेँ मैले । त्यसपछि मेरा साना हातहरूले उसका कठिन स्तनहरूलाई छाम्नु, चलाउनु, खेलाउनु र सुम्सुम्याउनु पर्ने भयो । मलाई खेलाइराख्न, चलाइराख्न र सुम्सुम्याइराख्न भनियो । उसलाई डसना बनाएर घोप्टिनु पर्‍यो मैले । यन्त्रवत् चल्दै गएँ म । साहिँली सिकाउँदै-अराउँदै गई । म खप्टिँदै-घोप्टिँदै गए । ऊ भन्दै थिई – भोलिपर्सी तिम्रो बिहे भएपछि तिमीलाई कसले सिकाउँछ र । मलाई सोध्नुथियो – दुलही जान्दछे होली नि त । तर सोध्न पाइनँ किनभने उसले मेरो ध्यान मोडिदिई आऊ† तिमी पनि मजस्तै होऊ भनेर अनि मेरो कट्टू खोलिदिई । मेरा हातहरू समाएर उसका अङ्ग-अङ्गमा दौर्डाई उसले कहिले गालामा, कहिले घाँटीमा, कहिले त्रि्रामा, कहिले नाभीमा त कहिले त्यसभन्दा तलको संवेदनशील अङ्गमा ।

मैले अनुभव गरेँ – उसको शरीर एकदम तातेको थियो र ऊ लामो निःश्वास लिइरहेकी थिई । मेरो संवेदनशील अङ्गलाई चलाउँदै खेलाउँदै गर्न थाली । मेरो त्यस अङ्गको पनि केही रूप र आकार नबदलिएको होइन तर साहिँलीले भने र चाहेजस्तो हुने मेरो उमेरै भएको थिएन । वर्ीयको थैली खाली नै हुँदो हो । कामवासनाका कुरा अवचेतनमा हुँदा हुन्, सुषुप्त हुँदा हुन् । यसैबीच मैले थाहा पाएँ – साहिँलीको संवेदनशील अङ्ग रसिलो र लथपथ भएको थियो । ऊ हामी दुइका ती भिन्न-भिन्न प्रकृति र आकारका इन्द्रियहरूको मेल गराउने प्रयासमा थिई । त्यसपछि उसले दुवै हातले मेरो कम्मर समाएकी थिई अनि तलबाट माथितिर उचालिन्थी ऊ । मेरो शरीर थकित भइसकेको थियो । गलेको थिएँ म यो विचित्रको खेल नबुझेर । केहीबेरपछि ऊ पनि उठी, गलिछ । राति मलाई ज्वरो आयो । भोलिपल्ट म गोठालो जान सकिनँ । साहिँलीले नै मेरा बस्तु पनि लगिदिई । दिउँसो मैले सम्भिmएँ – आज साहिँलीले हिजोको जस्तो खेल कोसँग खेलिहोला – टङ्केसँग कि बाहुनदाइसँग झ् फेरि बुथुरी र आशमाया पनि त थिए । मलाई सञ्चो भएपछि मैले गोठालो जानु नपर्ने भयो । बिहान भाषा पाठशालामा संस्कृत पढ्न र दिउँसो हाइस्कूलमा अङ्ग्रेजी पढ्न जानुपर्ने भयो । म सधैँ साहिँलीलाई सम्झरहन्थेँ । साहिँलीले खेलाएको खेल सम्भिmरहन्थेँ । केही आर्श्चर्य लाग्थ्यो र केही दिग्दारी पनि । साहिँलीले ‘नभन्नु’ भनेकीले यो कुरा मैले कसैलाई भनिनँ पनि ।

त्यसको सात वर्षछि मैले प्रवेशिका परीक्षा दिएँ । परीक्षापश्चात् बल्ल गोठालो जान पाइयो । दुइ-तीन महिनासम्म फु_सद । त्यतिञ्जेलसम्ममा टङ्के बुथुरी टिपेर मधेश भासिइसकेको थियो भने बाहुनदाइ आशमायालाई टिपेर आसाम भासिइसकेका थिए । ती ठाउँहरूमा अरू ससाना गोठाला-गोठाल्नीहरू भर्ना भइसकेका थिए । अब गोठालामा ठूला भनेका साहिँली र म नै थियौँ । त्यही चौर, त्यही ओडार, त्यही खोलो, त्यही जङ्गल अनि त्यही साहिँली र म । फरक यति थियो – म त्यतिबेलाकी साहिँलीजस्तो भएको थिएँ र साहिँली भने अझ परिपक्व । त्यो महिना असार थियो र यो भने माघ । यसै महिना साहिँलीको बिहे भएको थियो । साइत नजुरेकाले मैतालु पठाइएको थिएन । छतिवन टारबाट ओरालो लाग्दै गएपछि ती सबै ठाउँहरू मलाई उद्दीपन विभाव भएर आए । केटाकेटी गोठालालाई बस्तु फर्काउन पठाएपछि मैले भनेँ – साहिँली तैँले कसैलाई ‘नभन्नु’ भनेको कुरो मैले कसैलाई भनेको छैन । उसले पुलुक्क मतिर हेरी र मुसुक्क हाँसी । मैले बिस्तारै उसको हात समाएँ, उसलाई मतिर तानेँ । उसले कुनै प्रतिक्रिया व्यक्त गरिन । त्यसपछि अँगालोभरि कसेँ । मैले उसलाई भनेँ – आज म तँलाई सिकाउँछु ल । अनि उसका अधरलाई मेरा दुइ ओँठले च्वाप्प पारेँ । यसपटक साहिँलीले कुनै प्रयास गर्नुपरेन किनभने सात वर्षपहिलेको जुको अहिले गोमन भइसकेको थियो । साहिँलीको बिहे भइसकेकाले मलाई कुनै डर पनि थिएन । तर पनि भनेँ – साहिँली झ् यो कुरा कसैलाई पनि नभन्नु है ।
साहिँलीलाई वैशाखमा मात्र मैतालु पठाइयो । म चैत्रसम्म नै साहिँलीसँग गोठालो गइरहेँ ।

१५/९९ धरान, सुनसरी
पल्लव साहित्यिक पत्रिका- १२, यौन विशेषङ्कबाट

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
मलाई मेरो कृष्णको औधी आवश्यकता छ

–  लक्ष्मी शर्मा

समय बित्दै गयो । म पनि व्यवहारको बोझमा थिचिएकी थिएँ । बिस्तारै भाइ, बहिनीले पनि आफ्नो-आफ्नो पढाइ पूरा गरे । भाइ-बहिनीले पनि मलाई दिज्यू हजुरले विवाह गर्नुस् भन्ने गर्थे । आमाबाबा दुवैको सडक दुर्घटनामा मृत्यु भएकोले घर चलाउँदै र बाबाको कार्य व्यवहार हेर्दै समयले नेटो काटिसकेछ । मैले तीस वर्षनाघिसकेछु । आज नयाँ साल लागेको दिन† हामी तीनै दिदीभाइ बसेर हिसाब गर्‍यौँ र पो म झल्यास्स भएँ । मेरो कताकता अचेतन मनभित्र विवाह गर्ने इच्छा पलायो, तर मैले भाइबहिनीसित भन्न सकिनँ । भाइबहिनी पनि विवाह गर्न लायक भएका थिए । भाइबहिनी दुवैको यही वर्षभत्र विवाह गर्नुपर्छ भन्ने लागेको थियो ।


भाइले त एउटा घरनजिकैकी केटीलाई मन पराएको थियो, बहिनीको चाहिँ कोसित विवाह गर्ने होला – कसरी गर्ने होला – यस्तै कुरा खेलाउँदै थिएँ । नववर्षो शुभकामनाको आदानप्रदान गर्नेको फोनको घण्टी घरमा बजिरहेको थियो । कहिले भाइका साथी, कहिले बहिनीका साथी, कहिले मेरै साथीको फोनका घण्टीले घरमा रौनक ल्याइरहेको थियो । म सधैँभन्दा आज धेरै भान्सामा व्यस्त थिए । भाइबहिनीलाई मनपर्ने खानेकुराका परिकार तयार पार्दै मलाई फर्ुसद थिएन । बहिनीचाहिँ बिहानदेखि शृङ्गारपटार गरेर अनि राम्री देखिएकी थिई । कहिलेकाहीँ त मलाई पनि बहिनीले शृङ्गारपटार गर्दा भित्रदेखि डाहा लाग्दथ्यो । तर म झट्ट आफूलाई सम्हालेर मनलाई सम्झाउँथेँ हैन म पनि आमाबाबा भएका भए शृङ्गारपटार गरेर नक्कल पारेर साथीसँग कति घुम्थेँ होला । बिचरा बहिनी हो, उसको हक छ, म जेठी परेँ, मैले पो व्यवहार सम्हाल्न कर लाग्यो र शृङ्गारतिर ध्यान दिइनँ । मैले भाइबहिनीलाई आमा-बाबाको अभाव बिर्सा सक्नु्पर्छ । त्यसैले कुनै कुरामा पनि कहिल्यै रोकटोक गरिनँ । बरु जस्तो आमाबाबा हुँदा पाउने सुविधा थियो त्योभन्दा बढ्ता उनीहरूलाई दिँदै गएँ । हामीलाई सम्पत्तिको कमी थिएन । बाबाले जोडिदिएको खेतबारीले हामीलाई खर्च पुगिरहेको थियो । मेरो अधिकृत तहको जागिरको कमाईले पनि भाइबहिनीको विवाह गर्न पुग्थ्यो ।

म धेरै एकोहोरिएर सोचिराखेकोले पालकपनिरको पानी सुकेर डढेको गन्ध बाहिरसम्म पुगेछ । भाइले दिज्यू के डढ्यो भन्दै भान्सातिर आउँदा पो म झल्यास्स भएँ र झट्ट पालकपनिरमा पानी हालेर, खाना तयार भयो, भाइ, अब खान आऊ, बहिनीलाई पनि बोलाऊ भनेँ । भाइ मेरो नजिक आयो र भन्यो “दिज्यू हजुरले किन यति दुःख गर्नुहुन्छ, अब यो वर्षमैले नोकरी गरेपछि घरको व्यवहारको जिम्मा मेरो । हजुरले पनि बहिनीले जस्तै शृङ्गार गर्ने गर्नु न दिज्यू, हजुर त त्यसै ब्यूटी झन् ब्यूटी हुनुहुन्थ्यो” भन्दै जिस्काउँदै मेरो नकोरेको कपाल तानेर जुरो फुकालिदियो । ल बहिनीलाई बोलाएर खाना बाहिर टेबुलमा लगाऊ म कपाल कोरेर आउँछु भन्दै म भान्साबाट निस्केर कपाल कोर्न कोठामा गएँ । बहिनी कोठामा फोन गर्दै थिई । आज ऊ साथीसँग बाहिर घुम्न जाने कुरा हुँदै थियो । मैले ऐनामा आफ्नो अनुहार हेरेँ । किन हो कुन्नी आफ्नै अनुहार बारबार ऐनामा हेरिरहू जस्तो लाग्यो । मैले आफू तीस वर्षलागेको महसुस नै गरिनँ । अस्ति भर्खर मलाई कृष्णले विवाह गर्ने होइन भन्दै अफिसमा छेडछाड गर्दै थियो । मैले कोसित भनेर सोद्धा उसले कोसित नि मसित भनेको थियो । म तिमी भनेपछि हुरुक्क हुन्छ उसले थपेर भन्यो । ऊ अहिले अमेरिकामा राजदुत भएर गएको छ । हुन त ऊ परिवारवाला मान्छे हो । मलाई विश्वास छ उसले मैले भनेपछि परिवार पनि छोड्छ । आज बिहानै उसले मलाई नयाँ वर्षो शुभकामना दिएको थियो फोनबाट । मलाई थाहा छ, उसले मलाई साँच्चिकै माया गर्छ । तर म उसलाई अपनाउन सक्दिनँ किनभने उसको परिवार छ । अचेतन मनले उसलाई आफ्नो बनाए पनि चेतन मनले भने म त्यसो गर्न सक्दिनँ ।

हामी तीन दिदी, भाइ, बहिनी मिलेर खाना खायौँ । भाइ, बहिनी आफ्ना-आफ्ना साथीसँग घुम्न गए । म कोठा, चोटा सफा-सुग्घर गरेर घरैमा बसेँ । बेलुका भाइबहिनीले विवाह गर्ने कुरा मेरो साम्ने राखे मैले तिनीहरूको विवाह गरेपछि मात्र म गर्छुनेँ ।

आज फेरि पाँच वर्षछि नयाँ वर्षो आगमन भएको छ । भाइबहिनीले घर बसाएर पनि बालबच्चा भइसकेका छन् । भाइ प्राइभेट बैङ्कको मेनेजर भयो । बहिनी जि.एम.की श्रीमती । दुवैको चकाचक छ । मलाई भाइले बूढोघर दिएको छ । दिज्यू हजुरले विवाह गर्नु, आज पनि भाइ फोन गर्दा भन्ने गर्छ । कहिलेकाहीँ मकहाँ भाइ आउँछ । म पनि कहिलेकाहीँ उसकोमा जान्छु । पहिलाको जस्तो नयाँ वर्षो आगमन भने यो घरमा हुन छाडेको छ । फोनका घण्टी पातलिएका छन् । तर पनि मेरो कृष्ण मेरै छ । ऊ प्रत्येक नयाँ वर्षा मलाई सम्झन्छ र शुभकामना दिन्छ । केही न केही त उसले मलाई पठाइरहेकै हुन्छ । कहिलेकाहीँ म उसले दिएका सामान नखोली त्यसै राख्छु । तर पछि नखोली नहेरी मनै मान्दैन । आज त मैले पनि भनिदिएँ, कृष्ण म तिमीसित विवाह गर्छर्ुुनेर । उसले विश्वास नगरेर बिहानदेखि अहिलेसम्म अमेरिकाबाट पाँचपटक फोन गरिसक्यो । उसले भन्यो “प्रिया झ् साँच्ची भनेकी हौ कि मजाक मात्र हो, आज के भयो – म तीन दिनभित्र त्रि्रो घरमा आउँदैछु । म तिमीलाई बगलामुखी माताको सामुन्ने विवाह गरेर अमेरिका लिएर र्फकन्छु ।” तर मलाई चाहिँ भनिहालेँ भनेर डर लागिरहेछ । ऊ राजदूत हो । पत्रिकाले भोलि यो खबर छापेर समाचार बनाउन सक्छ मेरो पनि त इज्जत छ नि झ् त्यो प्रिया विवाह गर्दिनँ भन्थी आज त अर्काको घर बिगारेर गई भन्नेछन् धेरैले । हुन त कृष्णसँगको मेरो प्रेम उसको विवाह नहुँदैदेखि हो । उसले त भनेकै थियो, “प्रिया, तिमी मेरी जेठी हौ । म यो कुरा मेरी हुनेवालीसँग पनि भन्छु ।” उसले भन्यो-भनेन, उही जानोस् तर मेरो कृष्ण डराउनेवाला छैन । उसले मलाई हरहालत राम्ररी राख्छ भन्ने कुरामा मलाई विश्वास छ । मैले आफूलाई नियालेँ, म पैँतीस वर्षी भएकी छु† अब पनि विवाह गरिनँ भने मेरा बालबच्चा हुँदैनन् । यसपाली म विवाह गर्न र बच्चा जन्माउन लालायित छु । मभित्रको मातृवात्सल्य सल्बलाएको छ । कृष्णसँग विवाह गरी छोरो पाएर लोर्के छोरालाई डोर्‍याउँदै हिँड्न मलाई मन लागेको छ । त्यसैले आज मलाई मेरो कृष्णको औधी आवश्यकता छ ।

– भैरहवा बहुमुखी क्याम्पस
पल्लव साहित्यिक पत्रिका- १२, यौन विशेषङ्कबाट

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
फणा

सुनिल स्पन्दन

पहाडको थुम्कोमाथि तामाङ्हरूको बाक्लो बस्ती । स-साना खरले छाएका घरहरू । सबैको घर छेउछाउमा मकैका ढोडले अनिवार्य रुपले निर्माण गरिएको करेसाबारी ।  त्यहीँ करेसाबारीभित्र लहलाउँदो सागपातका बोटहरू अनि त्यहीँ सागबारीभित्र सुरक्षित ठानेर भुतली खेल्ने कुखुराका बथानहरू । गाउँमा भर्खर्रभर्खर बिजुलीबत्ती पुगेको थियो । रात्रीको समयमा त्यस गाउँलाई टाढा-टाढाबाट हेर्दा साह्रै मनमोहक दृष्य देखिन्थ्यो । मानिलिऊँ काँचको पर्दाभित्र निर्माण गरिएको ताजमहलको थुम्कोमा बिजुलीको प्रकाश छरिदिएजस्तो । त्यस गाउँमा महिनाको एकदिन बिजुलीको मिटर रिडिङको लागि मेरो पालो आउँथ्यो तर म त्यस गाउँमा जान डराउथेँ । कारण अधिकांसको घरमा मान्छेभन्दा बढी कुकुर भेटिन्थे । देख्दै डरलाग्दो अनि आक्रमक पारामा नयाँ मानिसलाई स्वागत गर्ने गर्थे त्यहाँका कुकुरहरू । म डराइडराइ छिर्थेँ त्यस गाउँमा ।

भन्न पनि अप्ठेरो म कुकुरको डरले त्यस गाउँमा छिर्ने हिम्मत गर्दिन । कसैले सुन्यो भने पनि के भन्ला, कति गिल्ला गर्ला । एक किसिमले मुटुलाई दरो बनाएको ढोँग रच्दै म गाउँ छिर्थे । कतिको घरमा त अनुमानले नै मिटरको नम्बर लेख्दै हिँड्थे ।

त्यहीँमध्ये एउटा घर थियो जून घरमा पहिलो दिन नै मिटर रिडिङको लागि जाँदा कुकुरले सातो लिएथ्यो । आज पनि नजाने निर्णयले नजिकैबाटै अर्को घरमा बिल बुझाएर जाँदै थिएँ एक युवतीले हकारिन् ।

‘के मेरो घरको बिल त्यो घरको मान्छेले तिर्छ हो – नत्र किन मेरो घरमा मिटर चेक गर्नुहुन्न -‘

‘तपाईँको घरको कुकुरले पहिले नै मेरो सातो लिइसक्यो त्यसैले’-जवाफ दिएँ । ‘ल आउनुस् म बाँधिदिन्छु कुकुरलाई’- उनले मलाई लिएर गइन् उनको घरमा ।

सानो झुप्रो घर अलिअलि अध्याँरो, र्टचको प्रकाश घुमाउँदै म चोटामा पुगेँ । मिटरपनि कस्तो कुनामा राखिएको अनि धुवाँले गर्दा स्पष्ट नदेखिने । मैले पानीमा कपडा भिजाएर ल्याउन भनेँ । उनले त्यसै गरिन् । मैले उनको घरको मिटरको अंक टिपेँ । ओर्लन खोज्दा बडेमाको कुकुर चोटामै उक्लियो । भागौँ कता भागौँ । म आत्तिँदै भित्री कोठातर्फपो लागेछु । कोठाभित्र उनी केटीहरूको माथिल्लो भागमा लगाउने पहिरनलाई मिलाउने कोशिसमा रहेछिन् । त्यसमा भएको हुक भनेको ठाउँमा नअड्किनाले समस्यामा पारिरहेको रहेछ । म देखे नदेखेझै गरी मुन्टो फर्काएर उभिएँ । शंका लाग्यो यो उनकै करतुत त हैन बाँधिएको कुकुर फुकाउनु-! यत्तिकैमा उन्को समधुर शब्द सुनेँ . . .

‘मेरो ब्राको हुक अड्काइदिनुस् न प्लिज’- म अलमल्लमा परेँ ।

'के सुन्नु भएन ?' – फेरी अर्को झड्का दिइन् ।

म मरें अब फसादमा परेँ । के काममा आएको के अनर्थ हुने हो । म नजिक गएँ हुक मिलाइदिन । उनले च्याप्प मेरो हात समातेर झड्कारिन । म ढुन्मुनिँदै खाटमा लम्पसार पर्न पुगेछु । उनी मैसँगै पो ओइरिसकिछिन् । उनको अनौठो ठाउँमा पो मेरो हात पुगेछ । मैले उठ्ने कोशिस गरेँ, उनले त्यहीँ अवस्थामा रहन बल प्रयोग गरिन् । ‘कमसेकम झोला राख्न त दिनुस्- जंगिदै मैले झोला भुँइमा थचारेँ ।

आए आँप गए झटारो । उनी पहिले नै चालु भैसकेकी थिइन् । केहीबेरमै म पनि यन्त्र बन्न पुगे जो उनीबाट सञ्चालित छु । एकैछिन् अगाडि भर्भराउँदी देखिने ती युवती अहिले नागले फणा फुलाएझैँ मलाई डस्दै थिइन् । संकोचले जतिसुकै कक्रिए पनि आखिर मैन आगोको अगाडि पग्लन्छ नै । म कतिखेर पग्लिएँ थाहा भएन् । उनको दुवै बाहुले मलाई च्यापिरहेका थिए । लामोलामो श्वास फेराइको गुन्जायमानले घरमा एककिसिमको संगीत छरिरहेको थियो । त्यहीँ संगीतभित्र ताल मिलाउन कहिले क्लासिकल पारामा, कहिले मोर्डन पारामा त कहिले सामान्य पारामा निकै बेर हामीले नृत्य गरिरह्यौँ । नृत्यको अन्तिम चरणमा उनले आफूलाई रंगमञ्चमा लम्पसार पारेर तृप्त मुद्रामा प्राण छोडेझै छाडिन् । म उठेँ आफूलाई मिलाएँ अनि बाहिरिएँ । अघि खाउँला झै गर्ने कुकुर ढोकाबाट टुलुटुलु हेर्दै रहेछ । अहिले त्यसले भुक्तासम्म पनि भुकेन् । आँगनमा आइपुग्दा चोटाको झ्यालबाट उनी कराउँदै थिइन्- ‘नडराए हुन्छ दाजु अब यो कुकुरले कहिले पनि तपाईँलाई केही गर्दैन ।’  हत्तार हत्तार म बाटो लागेँ । 

- सुनील स्पन्दन

tundikhel

  • Global Moderator
  • ******
  • Posts: 15871
स्वप्न सम्भोग

डा. घनश्याम न्यौपाने ‘परिश्रमी’

लघु यौन कथा

आफ्नो फुपू एउटा धार्मिक सम्प्रदायसँग आबद्ध भएकीले समिधामा पनि बाल्यकालदेखि नै त्यसको प्रभाव परेको थियो । जगत्लाई मिथ्या र जीवनलाई क्षणभङ्गुर ठान्ने समिधा सांसारिक मोहको जञ्जालमा फस्न चाहन्नथिन् । त्यसैले उनले आजीवन अविवाहित रहने निर्णयगरेकी थिइन् । उनको जीवनमा पनि प्रकृतिको नियमअनुसार स्वाभाविक रूपले कैशोर्यपछि यौवनले प्रवेश गरेको थियो । सात्त्विक भोजन र आध्यात्मिक चिन्तन आदिले उनले यौवनोचित आवेगलाई नियन्त्रणमा राखेकी थिइन् । समिधा परमेश्वरकी परमभक्त थिइन् । मोक्षका निम्ति रतिलाई दबाउँदै उनी हरघडी इश्वरीय उपासना र ध्यानमा तन्मयतापूर्वक लागेकी हुन्थिन् ।


एकदिन राति समिधाको जीवनमा अनपेक्षित घटना घटित भयो । “तिमीले मलाई साह्रै प्रेम गर्‍यौ† तर मैले तिमीलाई प्रेम गर्न सकिनँ । त्यसैले प्रिय, म आज तिमीलाई हार्दिक प्रेम गर्न आएको छु” भन्दै परमेश्वर अचानक उनीसामु उपस्थित भए । सुरुमा त भगवान्को दर्शन पाएँ भनेर समिधा अत्यन्त प्रसन्न भइन् । तर जब परमेश्वरले उनका संवेदनशील अङ्गहरू सुम्सुम्याउँदै चुम्बन गर्न लागे उनलाई असहज आश्चर्य बोध भयो । तर क्रमशः उनले आनन्दातिरेकको अनुभूति गर्न थालिन् । सम्भवतः इश्वरीय उपासनाका क्रममा यस्तो आनन्द उनले कहिल्यै प्राप्त गरेकी थिइनन् । त्यो स्वप्नसम्भोगको आनन्दपछि उनको मानसिकता नै बदलिएको छ । अहिले उनलाई त्यस्तै आनन्द यथार्थमा पनि प्राप्त गर्ने अव्यक्त चाहनाले कुत्कुत्याइरहेको छ ।

– भैरहवा बहुमुखी क्याम्पस, भैरहवा ।